DE GROOTSTE UFO

DE MAAN : ASTRONOMISCH EN GEOFYSISCH.

De maan is onze naaste buur in de ruimte en wordt soms ook vernoemd naar haar Latijnse naam “Luna”. De meeste manen in het zonnestelsel zijn erg klein, maar er bestaan ook enkele grote planeetachtige manen en onze maan is daar één van. Daarom worden de aarde en de maan ook wel eens als “dubbelplaneet” aangeduid.

De maan voltooide veel eerder haar proces van afkoeling en inkrimping dan de aarde. Ook de maanvulkanen hadden, eerder dan op aarde, al opgehouden te werken. Een mysterie zijn de oorsprong van de kraters op de maan. Er zijn er meer dan dertigduizend. Het zouden enerzijds uitgedoofde vulkanen kunnen zijn of anderzijds gevormd door inslag van grote meteorieten op de halfvloeibare massa van de maan voordat ze stolde. Sommige van deze cirkelvormige krater-bergkammen zijn meer dan 6000 meter hoog. Deze hoogte kan gemeten worden aan de lengte van hun schaduwen. Ook hebben sommigen een diameter van ongev. tweehonderd kilometer. Vulkanen op aarde zijn veel kleiner en hiermee niet vergelijkbaar. Een van de grootste, niet geërodeerde kraters op aarde, de Winslow krater in Arizona V.S., heeft maar een diameter van ongev. 1600 meter. Hier moet een catastrofale gebeurtenis aan zijn voorafgegaan of zijn er andere oorzaken ?

Nader geofysisch onderzoek van de maan en verschillende experimenten hebben duidelijk aangetoond dat er markante anomalieën bestaan in de bodemstructuur en dat de maan een heel kleine kern moet hebben en grote holtes bevat, om niet te zeggen dat ze  volledig hol zou kunnen zijn. Dit is in principe onmogelijk omdat een natuurlijke sateliet geen hol voorwerp kan zijn. Het grootste mysterie van de maan is ongetwijfeld de vraag hoe ze er in de eerste plaats gekomen is. Er bestaan hierover verschillende hypothesen en theorieën o.a. :

a) toen de planeten van ons zonnestelsel voor de eerste maal hun omloop rond de zon deden, werd de maan van de aarde afgerukt door de aantrekkingskracht van de zon.

b) de maan is elders ontstaan en is op een bepaald moment in een ver verleden in het zwaartekrachtveld van de aarde terechtgekomen.

c) een populaire hypothese is de “Giant Impact Theory” of  “Grote Inslag Theorie” die stelt dat een zwaar object, ongeveer zo groot als de planeet Mars, niet lang na de vorming van ons zonnestelsel moet zijn ingeslagen op aarde. Het losgemaakte puin is dan samengeklonterd als maan en werd vervolgens door de zwaartekracht van de aarde opgevangen. Deze hypothese vindt de laatste 30 jaar meer en meer aanhang. Zie onderaan een artistieke impressie.

Volgens de Amerikaanse schrijver en biochemicus Isaac Asimov is dit onwaarschijnlijk omdat de maan te groot is om door de aarde gevangen te kunnen worden. De maan is eentachtigste van de aardmassa en een kwart van haar diameter. Dat ze vervolgens in een bijna circelvormige baan om de aarde is terechtgekomen is een bijna onmogelijke eventualiteit. Tussen 1969 en 1972 werden er door Amerikaanse astronauten zes bezoekjes afgelegd, maar toch blijft de maan voor wetenschappers in veel opzichten een raadsel en zit men nog steeds met fundamentele vragen. Ondanks een aanzienlijke buit van steen en bodemmonsters, foto’s en videobanden en de plaatsing van vijf wetenschappelijke stations blijven de maanmysteries overeind en hebben zelfs nog meer vragen opgeroepen. De maan zou in eerste instantie veel ouder zijn dan werd aangenomen, zelfs veel ouder dan de aarde en de zon. De ouderdom van de maansteen-monsters zou tussen de 4,5 en 5,3 miljard jaar liggen, terwijl men veronderstelt dat de aarde hooguit 4,6 miljard jaar oud is. Dus men zou kunnen stellen dat de maan bijna een miljard jaar ouder is dan onze planeet. De hypothesen rond het ontstaan van de maan zijn legio maar een steeds terugkerend raadsel is de disproportionele grootte van de maan.

Hieronder een afbeelding van de proportionele verhouding aarde/maan :

Hieronder een foto van een volle maan (zichtbare kant) :

Een foto van de achterkant van de maan (niet zichtbaar) :

DE MAAN-ANOMALIEËN.

Er is overvloedig bewijsmateriaal voorhanden dat de maan veel anomalieën in zich draagt. Volgens een rapport van de NASA “Chronological Catalogue of Reported Lunar Events” uitgebracht in 1968 werden er tussen 1540 en 1967 een 570 tal maan anomalieën geregistreerd. Hier een kleine opsomming van enkele belangrijke en merkwaardige gebeurtenissen op de maan.

november 1671 : een kleine witte wolk werd op de maan gezien door de Franse astronoom G.D. Cassini.

mei 1787 : door twee astronomen werden er lichtflitsen waargenomen.

maar en april 1787 : waarneming van “heldere” plekken, vulkanen en bewegende lichten door de Brit sir F.W. Herschel.

juli 1821 : “schitterende, flitsende lichtplekken” waargenomen door een Duitse astronoom.

april 1882 : “bewegende schaduwen” in het Aristotelesgebied.

april 1915 : in de Clavius-krater werd een lichtstraal waargenomen.

juni 1940 : strepen van helder licht waargenomen in de Plato-krater. Op deze locatie werden er geregeld meldingen van lichten geregistreerd.

juli 1954 : door twee observatoria werd op de bodem van de krater Piccolomini een ”rechte zwarte lijn” waargenomen die daarvoor nooit werd gezien en die daarna verdween.

september 1959 en juni 1964 : mysterieuse donkere massa’s waargenomen.

september 1967 : Canadese astronomen zien een donkere wolk omgeven door een violette kleur.

Deze gebeurtenissen worden ook “Lunar Transient Phenomena” genoemd en werden ook na 1967 nog geregistreerd. Er zijn op de maan ook gebieden die de suggestie wekken van kunstmatig gemaakte groeven en rillen. Dit is o.a. het geval op de GASSENDI krater die door geologen worden uitgelegd als oude rivierbeddingen, seismische aktiviteit of eerdere vulkanische aktiviteit.  Zie foto onderaan :

Op de VITELLO krater zijn er sporen van een machine-afdruk, maar volgens de Nasa zou dit een naar beneden gerolde maansteen zijn. (zie foto links). Rechts een foto genomen in 1967 door de Lunar Orbiter 3, dit lijkt geen natuurlijk proces te zijn maar wel een spoor van een of andere machine. Wel wordt gesuggereerd dat de maan eens in een ver verleden een planeet in wording was en nog steeds vulkanische aktiviteit heeft met uitstoot van gassen. Dit zou dan de lichtflitsen en de donkere massa’s kunnen verklaren.

We kunnen nu het maanoppervlak onder de loupe nemen met de meest moderne computergestuurde beeldtechnologie maar het is nog steeds niet mogelijk voor al deze anomalieën een redelijke en aanvaardbare verklaring te geven.

Verder werden er op het maanoppervlak ook een aantal structuren opgemerkt waarvan men denktdat ze vermoedelijk artificieel zijn. Ook hiervan een drietal merkwaardige voorbeelden :

The Bridge (de brug).

Een wetenschappelijke medewerker van de New York Herald Tribune ontdekte deze vreemde structuur reeds in 1952, maar nu wordt aangenomen dat dit zeer waarschijnlijk een spel van licht en schaduw is.

The Shard (de scherf).

Dit “object” werd ontdekt in het Ukert-gebied en werd oorspronkelijk gefotografeerd door de LUNAR ORBITER 3 als voorbereiding op de Apollo maanvluchten. Dit object zou 2,4 km boven het maanoppervlak uitkomen en volgens een gereputeerd geoloog, zou geen enkel natuurlijk proces zo’n structuur kunnen verklaren.

The Castle (het kasteel)

Dit object zou meer dan 7 km boven het maanoppervlak uitkomen en is van alle kanten gefotografeerd. Het bevindt zich in de buurt van “de scherf” en is een raadsel van de hoogste orde.

Het lijkt er sterk op dat de maan wel eens zou kunnen bewoond worden door een of meerdere intelligente rassen die waarschijnlijk afkomstig zijn van buiten ons zonnestelsel. Werd de toenmalige Amerikaans-Russische ruimterace op gang gebracht met deze ontdekkingen en anomalieën in het achterhoofd of waren het alleen maar prestige en zuiver wetenschappelijke projecten ?

Onderaan twee YouTube video’s :

1) Amazing Moon Anomalies Revealed.

2) NASA Airbrushed UFO’s – Lunar Base Towers – in verband met structuren op de maan waarvan de beelden werden “bewerkt” alvorens ze vrij te geven.

 

DE MAAN ALS BUITENAARDSE BASIS ?

De mens heeft al eeuwenlang naar de maan getuurd, eerst met het blote oog, daarna met op aarde geplaatste instrumenten. Het ruimtetijdperk maakte het mogelijk om de maan van dichterbij te onderzoeken. Tussen 1959 en 1969 waren er een reeks van onbemande Sovjet en Amerikaanse ruimtesondes die de maan uitgebreid fotografeerden of op de een of andere manier onze sateliet onderzochten vanuit een omloopbaan of door erop te landen. Alles bij elkaar hebben zes Apollo ruimtevaartuigen in het totaal twaalf astronauten op de maan gezet. De laatste bemande missie was die van de Apollo 17 in december 1972 en daarna hield het op.

Onderaan de Apollo 17 op de maan.

 

 

 Stilstand van de bemande maanvluchten.

Het is al jaren een discussiepunt onder UFO onderzoekers waarom de bemande maanvluchten volledig tot stilstand kwamen na de vlucht van Apollo 17. De reden hiervoor zou drieërlei kunnen zijn. In eerste instantie de afkeer of zelfs vijandigheid van de Amerikaanse publieke opinie ten opzichte van de maanvluchten toen men zich goed realiseerde hoe hoog het kostenplaatje wel was. Anderzijds het gebrek aan geld, dit is de officiële versie, en dat ze verder geen praktische waarde meer hadden. Maar, aan de ene kant was er geen politieke en maatschappelijke steun meer om veel geld in het Apolloproject te steken, en aan de andere kant werd de kans dat het technisch een keer echt mis zou gaan statistisch gezien steeds groter. Als er een bemanning niet meer terug zou komen zou dat een grote smet werpen op de eerdere successen, en mogelijk het einde van de NASA en de bemande ruimtevaart betekenen. Dit viel echter niet in goede aarde bij de meeste geleerden die zich beklaagden over het einde van deze missies op een tijdstip dat lang niet alle mysteries opgelost waren en er zelfs nog meer bijkwamen. De astronoom Dr. Thomas Gold zou ooit gezegd hebben : “Het is alsof je een Rolls-Royce koopt en er dan niet mee rijdt omdat je geld wilt besparen op de benzine”. De derde reden klinkt misschien onheilspellender en is misschien speculatief maar het gerucht, als zouden de aardbewoners daar geweerd worden en de toegang ontzegd door aliens, blijft hardnekkig circuleren. Zou het mogelijk zijn dat net zoals bij sommige Mars missies (zie Focus op Mars) hier ook een soort van quarantaine werd opgelegd door buitenaardsen ?

Er zijn allerlei indicaties die in die richting gaan. Meer en meer mensen, ook voormalige astronauten, komen met verhalen dat er een buitenaardse aanwezigheid zou zijn op de maan. Geruchten gaan dat deze basis aan de andere kant van de maan gevestigd is (dus de kant die we vanaf de aarde nooit zien). Men kan zich ook de vraag stellen waarom de Amerikanen of Russen nooit pogingen hebben ondernomen om een maanbasis te bouwen. Dit lijkt uiteindelijk een beter en eenvoudiger idee dan een zwevend ruimtestation. In 1973 werd in een publieke verklaring in verband met de resultaten van het maan programma, voor het eerst door de Nasa toegegeven dat zeker 25 astronauten met Ufo aktiviteiten geconfronteerd werden tijdens hun vluchten naar de maan.

Wernher von Braun het voormalige hoofd van het US maan programma heeft jaren later in een van zijn interviews eens laten ontvallen dat “sommige buitenaardsen machtiger waren dan de aardbewoners zich ooit konden inbeelden”. Hij beweerde ook dat “iemand” iedere maanvlucht geleid door de Verenigde Staten in het oog hield. Philip Corso een gepensioneerde luitenant-kolonel van het Amerikaanse leger  beweert dat het Amerikaanse leger en luchtmacht zeker over een 120 tal foto’s beschikt genomen door de  maan astronauten “die enig bewijs toonden van buitenaardse aanwezigheid”. Ook zou er zich meer dan één buitenaardse basis op de donkere zijde van de maan bevinden. Dit beweren verschillende ufologen en in de loop van het jaar 2008 werden er door Japanse astronomen verschillende donkere objecten van ongev. 500 tot 1000 meter lang op videotape vastgelegd die zig-zag over het maanoppervlak bewogen. Een van deze vermeende alien maanbasissen zou volgens een woordvoeder van het Amerikaanse leger “Luna” noemen en zou ook door Apollo astronauten gezien en gefilmd zijn. Een mijnbouwbasis met zeer grote machines en zeer grote ruimteschepen die werden omschreven als moederschepen.

Waarom mijnbouw ? Men weet al zeer lang, geologen hebben dit vastgesteld, dat de maanbodem verschillende waardevolle en op aarde zeldzame metalen bevat. Ook is men er recentelijk achter gekomen dat de maanbodem rijk is aan het “helium 3″ isotoop dat zeer belangrijk blijkt te zijn voor de energie opwekking in toekomstige interstellaire ruimtetuigen.

De ruimteschip-maan theorie.

De hypothese als zou de maan een creatie zijn van een buitenaardse inteligentie werd de wereld ingestuurd door twee Russen Michael VASIN en Alexander SHCHERBAKOV. Dit zou er op neer komen dat de maan niet een volledig natuurlijke wereld zou zijn maar een planetoïde die miljarden jaren geleden in een verre uithoek van de ruimte werd “bewerkt” door intelligente wezens met een superieure technologie. Deze voor een deel artificiele wereld werd dan door de cosmos gestuurd om uiteindelijk in een baan om de aarde terecht te komen. Dit leek een krankzinnig idee maar deze hypothese werd in 1975 verder uitgewerkt en ondersteund door de auteur en onderzoeker Don Wilson in zijn boek “Our Mysterious Spaceship Moon”. Deze hypothese kon eigenaardig genoeg veel van de maan mysteries verklaren zeker wat betreft de oorsprong, de bodemstructuur en de verbazingwekkende baan van de maan.

Een aarde zonder maan.

In oude overleveringen en legendes vindt men zelfs indicaties dat ooit de mensheid een aarde gekend heeft zonder maan. Aristoteles, een Grieks filosoof, vertelt over een volk in Arcadië (streek in midden Griekenland) die daar woonden “voordat er een maan in de hemel was”. Zowel de Griekse schrijver Plutarchus als de Romeinse schrijvers Ovidius en Rhodius schreven over “voor-maanse mensen” in Arcadië. Ook Tibetaanse teksten verwijzen naar een volk op het continent “Gondwana” dat al een redelijke beschaving bezat voordat er een maan was. Gondwana was een zuidelijk “supercontinent” dat 200 miljoen jaar geleden bestond uit gebieden die tegenwoordig grotendeels op het zuidelijk halfrond liggen, waaronder Antarctica, Zuid-Amerika, Afrika, India en Australië. Hier een impressie hoe dit supercontinent er moet hebben uitgezien :

Ook auteur en wetenschapper I. Velikovsky schrijft dat er overleveringen van verschillende volkeren bestaan die getuigen dat in een heel oude periode, binnen mensenheugenis, er geen maan was die de aarde vergezelde. Hij vermeldt specifiek het Finse epos Kalevala dat getuigt over een tijd “toen de maan in haar baan geplaatst werd”. Overtuigend bewijs voor de ruimteschip-maan theorie is dit niet en deze fragmenten zijn eerder speculatief maar geven toch een zekere indicatie in die richting.

Aliens op de maan ?

Volgens de Britse auteur Maxwell Cade in zijn boek “Other worlds than ours” zouden er inteligente wezens, of het nu aardbewoners of aliens zijn, onder het maanoppervlak kunnen leven mits enige aanpassing en technische middelen. Men heeft er complete bescherming tegen de kosmische straling en enkele meters onder het maanoppervlak heerst een constante temperatuur van ongev. min 70 Celcius, hetgeen niet veel kouder is dan op Antarctica. Wijlen Dr.Carl Sagan, astronoom en die verbonden was aan de universiteit van Harvard, heeft herhaaldelijk gesuggereerd dat aliens de verborgen zijde van de maan zouden kunnen gebruiken om de aarde te surveilleren. Dit is een uitdagend idee voor vele ufologen.

Een maanbasis heeft voor en nadelen. Als een tamelijk grote kolonie buitenaardsen zich in de buurt van de aarde zou willen vestigen is een maanbasis bizonder geschikt omwille van een constante bevoorrading. Volgens Jacques Vallée ufoloog en onderzoeker zou er dan weer weinig reden zijn om een basis op de verborgen zijde van de maan te vestigen omdat dit dan toch hoofdzakelijk ondergronds zou moeten gebeuren om deze aktiviteiten verborgen te houden voor de telescopen en satelieten van de aardbewoners. Volgens Vallée zou het oprichten en de installatie van enorm grote constructies de enige reden zijn. Maar zelfs dan zouden de aliens duidelijke sporen nalaten die op de maanfoto’s te detecteren zijn. Ook hun ruimtetuigen blijven dan zichtbaar als ze zich van en naar hun basis verplaatsen.

De astronauten

Van al het bewijsmateriaal dat het bestaan van ufo’s en buitenaardse aktiviteit op de maan zou moeten aantonen is er niets zo overtuigend als de waarnemingen en bevindingen van militair personeel en astronauten. De afgelopen decennia vertelden veel astronauten wat ze op hun missies naar de maan werkelijk in de ruimte zagen en meemaakten. In het jaar 1969 publiceerde het Amerikaanse weekblad “National Examiner” dat niet geregistreerd stond en een soort “underground” publicatie was, een vreemd verhaal over de vermeende ontmoeting van het ruimtetuig Apollo 8 met ufo’s tijdens de tocht naar de maan in december 1968. De drie astronauten die toen aan boord waren ontdekten een schijfvormige ufo die parallel vloog met de Apollo 8. Vrij plotseling raakten belangrijke instrumenten, het electrische systeem en de raketmotor buiten werking en het ruimtetuig werd overvallen door een hoogfrequent lawaai en een verblindend licht. Daarna verdween de ufo, er werd een koerskorrektie uitgevoerd en het contact met de vluchtleiding hersteld. Kort daarop was er weer een confrontatie met een andere nog grotere roodgloeiende en zoemende ufo en de Apollo 8 werd getroffen door vreemde licht en warmtegolven. De Apollo 8 begon te kantelen en de sensors weigerden dienst. De astronauten werden dan getroffen door fysiologische verschijnselen zoals migraine, ademnood, geheugenverlies, pijn in de borst en hallucinaties. Na ongeveer 11 minuten verdween de tweede ufo. De contacten met de vluchtleiding in Houston werden dan hersteld maar daar constateerde men dat de Apollo 8 zó ver uit koers was dat dit niet door Houston kon gecorrigeerd worden. De koerscorrectie werd dan door de astronauten zelf uitgevoerd navigerend op de sterren. Deze gebeurtenissen werden uiteraard door de Nasa verzwegen, maar men vermoedt dat door een lek bij een van de Amerikaanse veiligheidsdiensten (welke is niet geweten) dit blad deze informatie in haar bezit kreeg. De kwalen die de astronauten ondervonden werden wel officieel toegegeven. Men kan de vraag stellen of niet hetzelfde scenario plaatsvond tijdens de vlucht van Apollo 13 die toen in ernstige moeilijkheden geraakte.

Er zouden ook bandopnamen van conversaties bestaan tussen maan-astronauten en de vluchtleiding. Volgens onbevestigde rapporten zagen, zowel Neil Armstrong (de eerste man op de maan) als Edwin Aldrin UFO’s kort na de historische landing op de maan van de Apollo 11 op 21 juli 1969. Tijdens die televisie uitzending wees één van de astronauten op een licht in of op de rand van een krater. Er werd om nog meer informatie hierover gevraagd door de missie begeleiding op aarde, daarna hoorde men ineens niets meer. Volgens een voormalige NASA-medewerker Otto Binder, die een eigen VHF ontvangstradio had en Nasa’s uitzending dus omzeilde, vond het volgende gesprek tussen Mission Control en de astronauten plaats :

NASA : Wat is daar ? Mission Control roept Apollo 11 …

APOLLO 11 : Deze “dingen” zijn enorm, Sir ! Enorm ! Oh, mijn God ! Je zou het niet geloven ! Ik vertel je … er zijn andere ruimtevaartuigen hier, keurig op rij, aan de andere zijde van de kraterrand ! Ze zijn op de maan en houden ons in de gaten !

Op een symposium dat naderhand werd georganiseerd naar aanleiding van de maan wandeling in 1969 werd door één van de aanwezige geleerden (naam niet bekend) aan Neil Armstrong de vraag gesteld wat er nu werkelijk gebeurd was met Apollo 11. Armstrong repliceerde daarop dat de mogelijkheid bestond dat ze zouden geconfronteerd worden met aliens, maar dat ze door hen echt geweerd werden. Armstrong zou toen ook gezegd hebben dat hij niet in details kon treden, maar dat hun ruimteschepen die van de aarde ver overtroffen zowel in afmetingen als in technologie en dat ze groot en dreigend waren. De geleerde maakte dan de opmerking dat er achteraf toch nog vluchten naar de maan werden uitgevoerd. Armstrong zei daarop dat de Nasa zich daartoe verplicht had, dat het maar om korte vluchten ging en dat men ook niet kon riskeren dat er op aarde paniek zou uitbreken. Op de foto : Mission Control Houston in 1969.

Het voormalig hoofd van de Nasa communicatie systemen en Frans wetenschapper Maurice Chatelain heeft in 1979 bevestigd dat Armstrong inderdaad gemeld heeft dat hij twee Ufo’s had gezien op de rand van een krater en dat dit gegeven algemeen bekend was in Nasa kringen. Chatelain heeft ook bevestigd dat de Apollo 11 uitzendingen werden onderbroken om dit nieuws voor het publiek te verbergen. Chatelain is ook niet de eerste de beste en heeft een indrukwekkende carrière achter de rug in de lucht en ruimtevaart industrie. Hij beweert verder dat alle Gemini en Apollo vluchten intensief door Ufo’s werden gevolgd. Ook twee gereputeerde wetenschappers in de voormalige Sovjetunie bevestigen deze incidenten en beweren dat de Nasa deze berichten censureerde. Officieus wordt gezegd dat Nasa wel een publieke instantie is maar dat haar programma’s worden gefinancierd door de defensie-begroting van de Verenigde Staten en dat het merendeel van de astronauten onderworpen zijn aan militaire veiligheidsregels. Zij staan onder strikte orders om niet te praten over hun waarnemingen.

De Apollo 11 maanlanding video banden.

Op 17 juli 2009 verscheen er op de Engelstalige website www.alienvideo.net een artikel in verband met het “toevallig” wissen van NASA’s originele opnamen over de landing in juli 1969 van de eerste mensen op de maan. Hier volgt de integrale vertaling in het Nederlands.

Een onwaarschijnlijk verhaal werd nog maar eens door de NASA de wereld ingestuurd. NASA functionarissen hebben toegegeven dat de originele opnamen van de landing van de eerste mensen op de maan in 1969 gewist werden omdat NASA een tekort had aan opnamebanden om hen in de mogelijkheid te stellen hiermee ander materiaal op te nemen. Naar eigen zeggen was dit tekort te wijten aan geldgebrek om nieuwe opnamebanden aan te kopen. Men moet weten dat het ruimteagentschap NASA uiteindelijk jaarlijks een toelage van miljoenen dollars ontvangt van de Amerikaanse regering. NASA beweert echter dat deze historische gebeurtenis niet verloren is omdat ze toen kopieën van de opname aan verschillende nieuwsagentschappen bezorgd hebben. NASA kon dan bij wijze van compensatie een kopie van deze opname “op de kop tikken” die ze naar eigen zeggen dan digitaal zullen laten herbewerken zodanig dat deze kopie beschikbaar zal  blijven voor historische doeleinden. Zonder meer een briljante tegenzet. Er werd voor het eerst gewag gemaakt van deze ontbrekende opnamen in 2006 omdat niemand de originele opnamen van de 20 juli 1969 maanlanding kon terugvinden. De uiteindelijke conclusie werd eerst in 2009 gemaakt omdat men tot de ontdekking kwam dat duizenden banden magnetisch waren gewist voor hergebruik.

De historicus Douglas Brinkley verbonden aan de Amerikaanse Rice universiteit verklaarde : ” Het is verwonderlijk dat Nasa niet het gezond verstand had om, naar alle waarschijnlijkheid hét belangrijkste historische evenement van de 20e eeuw, te bewaren. ” Brinkley voegde er nog aan toe dat de NASA het wel klaarspeelde alle soorten gegevens en artefacten met betrekking tot de Apollo 11 missie te behouden, maar het niet nodig vond de video opnamen van de maanlanding zelf te bewaren. De eerste maanlanding was inderdaad een gigantische stap voor de mensheid. Het was echt een historisch moment voor het menselijk ras. Dus kan men zich de vraag stellen : Hoe is het mogelijk dat de originele opnamen van de maanlanding gewist werden in een tijdperk waarin zelfs de meest onbeduidende zaken bewaard worden voor historische doeleinden ? Het antwoord is voor de hand liggend. Er stond iets op de originele videobanden van de maanlanding dat, zo oordeelde de Amerikaanse regering, het publiek niet mocht zien. Het zou niet verwonderlijk zijn dat de originele opnamen niet gewist werden, maar het gefabriceerde verhaal over de vernietiging van de tapes zou dan een handige zet zijn om anderen ervan te weerhouden de originele beelden te onderzoeken. Naar alle waarschijnlijkheid worden de originele banden bewaard op een super-geheime locatie alleen bekend bij enkele ingewijden.

Het is zelfs mogelijk dat de originele opnamen van de maanlanding in juli 1969 in feite opzettelijk gewist werden. Men kan zich dan weer de vraag stellen waarom ze dit zouden doen ? Het is mogelijk dat er op deze opnamen bewijsmateriaal stond dat we niet alleen zijn in het universum. Misschien is dit bewijsmateriaal zo onbetwistbaar dat, indien dit ontdekt werd, er geen mogelijkheid meer aanwezig zou zijn om het bestaan van buitenaards leven nog langer in de doofpot te stoppen. Men kan zich ook het volgende afvragen : zou het niet kunnen dat dit bewijsmateriaal, indien aanwezig, niet op de kopies van deze videoopnamen te vinden is ? Wel, dit zou mogelijk zijn op voorwaarde dat ze niet werden “bewerkt” alvorens ze verdeeld werden. Heel waarschijnlijk worden deze tapes nu digitaal “bewerkt” in plaats van digitaal herwerkt (digitally re-mastered). Deze herwerkte versie zal dan de facto als maatstaf dienen voor de kopies die dan zullen worden verdeeld. En men kan er zeker van zijn dat enig spoor van de “bewerking” van deze tapes deskundig zal weggewerkt zijn. Blijft natuurlijk nog steeds de vraag wat er echt op deze originele maanlanding opnamen stond. Iedere speculatie in verband met de inhoud van deze tapes zal de regering nog meer aanzetten bedrieglijke informatie te verspreiden en de speculanten als gekken en dwazen te bestempelen. Het is duidelijk dat wat er ook op deze tapes stond, dit voor het publiek verborgen moest blijven.

Voormalig  astronaut Edgar Mitchell klapt uit de biecht.

Opmerkelijk en onthullend nieuws is ook dat een voormalig astronaut Dr. Edgar Mitchell, de toenmalige “Lunar Module” piloot van Apollo 14, onlangs verkondigde dat buitenaardsen de aardbewoners al verschillende keren hebben gecontacteerd. Mitchell die nu 77 is was de zesde man die toen over de maanbodem wandelde. Hij meent te weten dat verschillende regeringen wereldwijd dit gegeven al 60 jaar lang verborgen houden. Mitchell heeft dit gezegd naar aanleiding van een interview met een zekere Nick Margerrison op een Brits radiostation, en voegde er ook nog aan toe dat Nasa verantwoordelijken die contacten hadden met de aliens, deze omschreven als “kleine wezens met een vreemd uiterlijk” identiek aan het traditionele beeld “klein van gestalte met grote ogen en hoofden“. Ook beweert hij dat onze technologie lang niet zo gesofistikeerd zou zijn als de hunne en dat indien ze ons vijandig gezind zouden zijn, we er al lang niet meer geweest waren. Ook wist hij te vertellen dat de Roswell affaire echt is, dat men gelijkaardige gevallen nog steeds onderzoekt, en dat heel het Ufo dossier nu hopelijk zal onthuld worden.

Officiële woordvoerders van de Nasa waren er als de kippen bij om het hele verhaal te ontkennen en verklaarden dat ze zich niet bezighielden met de Ufo problematiek. Onlangs verklaarde ook nog een Zwitsers wetenschapper en voormalig medewerker van de ESA dat men de Nasa niet onvoorwaardelijk kan vertrouwen en dat een contact met aliens en hun technologie een geweldige stap voorwaarts zou betekenen voor zowel onze ruimtevaart als de toekomst van de mensheid in het algemeen. Voorlopig volgt Nasa nog steeds de “doofpot” doctrine, maar wat kun je verwachten van een organisatie die als spotnaam heeft : Never A Straight Answer.

Op de foto’s : E. Mitchell ten tijde van de Apollo 14 vlucht.

Onderaan een opname van een vermeende maan basis en  twee oude maanfotos met eigenaardige structuren die op nederzettingen lijken(Bron : Medem,Kiev,Ukraïne).

Lunar Orbiter beelden

Op de website www.ufodigest.com verscheen op 6 december, 2009 een kort artikel van de hand van de Franse ufoloog en onderzoeker Christian Macé over een vermeende ufo basis gefotografeerd door de Lunar Orbiter. Bekijk het fotografisch materiaal onderaan.

Tot slot.

We weten uiteraard niet of al deze verhalen waar zijn maar waar rook is, is ook vuur en zoals dit gewoonlijk het geval is zal de waarheid wel ergens in het midden liggen. Het is echter niet overdreven te beweren dat zowel het Ufo fenomeen als de aanwezigheid van aliens na meer dan 60 jaar (en langer) als reëel kan beschouwd worden. Het is maar de vraag of de mensheid het mogelijk contact met buitenaardsen als een bedreiging of als een zegen zal ervaren.

Wie zich verder wil verdiepen in het mysterie van de maan anomalieën en de maan als mogelijke ruimtebasis, kan deze About.com site bezoeken met in het totaal een 33 tal interessante artikels en fotomateriaal over dit onderwerp.

Url : http://paranormal.about.com/od/lunaranomalies/Lunar_Anomalies.htm

Bronnen :

Literatuur :

Alien Logboek – Jim Marrs

Aliens. Ontmoetingen met het buitenaardse – Marcus Day

Alien Base – Tim Good

Above top secret – Tim Good

Anatomy of a phenomenon – J.Vallée

Zagen zij ze vliegen ? – K. Gösta Rehn

Aan genesis voorbij – S. Sitchin

Websites :

www.youtube.com

www.wereldgeheimen.nl

www.ufocasebook.com

www.niburu.nl

FOCUS OP MARS

Mars heeft altijd een sterke aantrekkingskracht uitgeoefend op de mensheid. Om de twee jaar verdwijnt hij van de hemel, om spectaculair te herrijzen tot een heldere rode ster aan het firmament. Het bloedrode schijnsel aan de hemel boezemde een zekere doodsangst in en wakkerde de oorlogszucht bij de mens aan. Niet voor niets werd deze planeet genoemd naar de Romeinse god van de oorlog.

Copernicus en Galileï zorgden er voor dat Mars zijn intrede deed in de andere werelden of planeten. Copernicus toonde aan dat de rode ster om de zon draaide en Galileï zag door zijn telescoop dat Mars een bol was, net zoals onze aarde. (Zie ook het artikel “Het Sterrenbeeld Aquarius”).

DE ONBEMANDE MARS MISSIES : EEN BEKNOPT OVERZICHT.

De voormalige Sovjetunie.

In het totaal werden er door de Sovjetunie 18 Mars missies op touw gezet en dit vanaf het jaar 1960 tot en met 1988. In de jaren 60 werden er 9 pogingen ondernomen en in de jaren 70 werd 7 maal getracht Mars te bereiken en op de planeet te landen. Tenslotte waren er nog twee pogingen in het jaar 1988 dus na een onderbreking van ruim 15 jaar. Na het uiteenvallen van de Sovjetunie werd er door de Russische Federatie nog juist één poging ondernomen in het jaar 1996 maar de lanceerraket deed het niet.

Alhoewel de Sovjetunie de rol van pionier vervulde, zeker in de beginfase van de ruimtevaart, en ook als eerste natie de rode planeet bereikte (de Sputnik 22 in 1962), waren hun diverse pogingen zeker geen onverdeeld succes. De Sovjet missies van de jaren 60 en 70 en ook de twee missies in het jaar 1988 werden gekenmerkt door pech en technische mankementen. Van de 18 missies ondernomen door de toenmalige Sovjetunie was alleen de Mars 3 gelanceerd in het jaar 1971 enigzins succesvol. De Mars 3 landde op de planeet, leverde enkele data en een paar goede foto’s op, en er was radiocontact gedurende een tweetal minuten. Hieronder foto’s van de Mars 3 genomen voor de lancering en een paar foto’s van de planeet Mars genomen door het ruimtetuig :

Met de Sputnik 22 zou men voorbij Mars vliegen maar het tuig kwam niet verder dan de atmosfeer en ging toen verloren. Men kan stellen dat globaal genomen de missies van de voormalige Sovjetunie vooral geldverslindende projecten waren die maar een summier resultaat opleverden.

De Verenigde Staten.

Door deze natie werden er tot nu toe 19 tuigen naar Mars gestuurd. Wat betreft de Amerikaanse missies naar Mars kunnen we echter een heel ander verhaal schrijven. Van de 19 missies kan men zeggen dat er 13 succesvol waren en er 6 niet het beoogde resultaat opleverden door falende techniek. De 13 geslaagde missies leverden heel wat fotomateriaal op. Vooral de MARS GLOBAL SURVEYOR van 1996 was zeer succesvol en zond honderdduizenden foto’s naar de aarde. Het contact met de aarde ging verloren in 2006. De MARS ODYSSEY van 2001 en de MARS RECONNAISSANCE ORBITER van 2005 zijn nog steeds operatief. Hieronder een impressie van de Mars Global Surveyor :

Tenslotte zijn er nog de geslaagde missies SPIRIT en OPPORTUNITY gelanceerd in 2003 die alle twee identieke Mars karretjes “ROVERS” genaamd op de planeet hebben neergezet die foto’s en informatie (bodemstructuur – atmosfeer e.d.) moeten verzamelen. Hieronder een impressie van de Spirit Rover :

De twee rovers of Mars karretjes die oorspronkelijk werden gebouwd om een drietal maanden dienst te  doen waren begin 2009, dus 5 jaar na de aankomst op Mars in 2004, nog steeds actief bezig met de exploratie van de planeet. Dit wil zeggen dat ze al 20 x hun geplande levensduur hebben overschreden. In het totaal hebben de beide rovers er al 21 km op het Martiaanse terrein opzitten, hebben ongeveer 250.000 foto’s genomen en meer dan 36 gigabytes informatie naar de aarde doorgeseind. Deze rovers zijn ongelooflijk taai en veerkrachtig gezien de extreme omstandigheden waarin ze moeten opereren.

De rovers Spirit en Opportunity worden beschouwd als heel significant voor de wetenschap maar ook voor het feit dat voor de eerste keer een deel van de oppervlakte van een andere planeet werd onderzocht. De laatste communicatie met de rover Spirit vond plaats op 22 maart 2010. Nasa ingenieurs hoopten dat de Spirit weer zou ontwaken nu hij begin 2011 na de harde Mars winter, veelal zonder zonlicht, opnieuw meer energie zou krijgen via zijn zonnepanelen. Dit is echter niet gebeurd. Vermoedelijk heeft het karretje tijdens de Mars winter erg koude interne temperaturen moeten doorstaan en de koude kan talrijke vitale onderdelen en verbindingen hebben beschadigd.

De Marsjeep Opportunity is op datum van 1 juni 2011 nog steeds operatief en bevindt zich nu nabij de “Santa Maria” krater. De Opportunity zal eerlang een bezoekje brengen aan de “Endeavour” krater op ongev. 6 km afstand van de Santa Maria krater.

We kunnen zonder meer stellen dat de pogingen van de Verenigde Staten, alhoewel niet over de ganse lijn succesvol, toch behoorlijke resultaten hebben opgeleverd en nog opleveren. Er worden door de V.S. nog missies gepland in het jaar 2011 (MARS SCIENCE LABORATORY ROVER) en in 2013 (SCOUT MISSION).

De Japanse Missie.

De Japanners deden één poging om Mars te bereiken met de NOZOMI (planet B). Dit tuig werd gelanceerd in 1998, zou om de rode planeet heen vliegen, maar dit mislukte en bevindt zich nu in een baan om de zon. Dus ook deze poging kan men niet echt een succes noemen. Hieronder een impressie van de NOZOMI (planet B) :

 

De ESA (European Space Agency) missie.

De MARS EXPRESS van de ESA werd gelanceerd in 2003 en met name de sonde, de Mars Express ORBITER is een succes. Deze sonde bezit een  “hoge resolutie stereo” camera die al een aantal spectaculaire foto’s van geselecteerde gebieden heeft gemaakt. De Mars Express LANDER echter, BEAGLE 2 genaamd die op de planeet moest landen zendt geen signalen uit en moet als verloren worden beschouwd. Hieronder een impressie van de Mars Express met de Beagle 2 :

Na een kleine berekening moeten we concluderen dat van de 40 Mars missies vermeld op de NASA website, er slechts 37,5 % succesvol waren en 62,5 % om diverse redenen niet het vooropgezette doel bereikten. Zonder meer moeten we een percentage mislukkingen incalculeren omdat Mars missies technologisch ingewikkelde en gevaarlijke opdrachten zijn. De opmerkelijke resultaten van de Amerikanen in het laatste decennium spreken bij velen tot de verbeelding maar zijn eerder fragmentarisch als men alles in zijn totaliteit beschouwt.

BUITENAARDSE QUARANTAINE ?

Niettegenstaande alle geleverde hoogtechnologische inspanningen en het kostenplaatje aan deze missies verbonden, is het toch vreemd en verontrustend te moeten vaststellen dat slechts 1/3 van de pogingen om Mars te bereiken min of meer gelukt zijn en 2/3 de mist ingingen. Grotendeels waren deze missies prestigeprojecten, werden zeer goed voorbereid en er werkten heel wat technici en wetenschappers aan mee. Waren deze mislukkingen alleen maar toe te schrijven aan brute pech, lanceerproblemen of falende techniek ? Bij verschillende tuigen viel het radiocontact uit en verdwenen ze op weg naar Mars of ze kwamen in de atmosfeer terecht en gingen verloren bij de landing.

Er werden door de USSR, de USA en de ESA in het totaal 43 missies naar de planeet VENUS ondernomen. Dit aantal staat vermeld op de NASA website. Van deze 43 missies waren ruim 58 % een succes en een kleine 42 % mislukten. Vergeleken met de Mars missies is dit toch een beduidend gunstiger resultaat. Opmerkelijk is dat er in het totaal 10 Sovjet sondes op de planeet Venus zijn geland, die gegevens over het oppervlak van die planeet hebben doorgegeven, hetgeen een uitzonderlijke prestatie is gezien de extreem hoge oppervlaktetemperatuur (ongev. + 430 Celcius) en de dikke afmosfeer van kooldioxide en wolken die zwavelzuur bevatten. Diezelfde Sovjetunie hadden met hun Mars missies geen of nauwelijks succes, terwijl deze planeet gastvrijer lijkt met koele temperaturen en een ijlere atmosfeer, dus veel aardachtiger dan Venus.

Het is duidelijk dat wat de Venus missies betreft er heel wat meer resultaat werd geboekt, terwijl we hier toch met een planeet te maken hebben die veel onaardser is dan Mars. Waren de mislukte pogingen om Mars te bereiken en er op te landen alleen het gevolg van technisch falen of moeten we veronderstellen dat er een soort quarantaine van buiten de aarde werd opgelegd ? De onderzoeker en auteur Jim Marrs denkt van wel.

Het concept van een buitenaardse quarantaine wordt in zijn boek “Alien Logboek” geïllustreerd met de volgende twee gevallen :

De Atlas raket.

Op 15 september 1964 werd op de U.S. luchtmachtbasis Vandenberg de lancering van een Atlas raket op film vastgelegd. Hier een foto van zo’n type raket uit de jaren 60 :

Toen een paar dagen later de film nog eens werd bekeken zag men plots een UFO in het beeld opduiken op een hoogte van ongeveer 90 km. De UFO vloog recht naar de raket toe en zond een sterke lichtflits uit. De UFO veranderde dan van koers, zweefde boven de raket en er kwam een tweede sterke lichtflits. De UFO vloog nog tweemaal rond de raket, zond nog twee flitsen uit en verdween. Seconden later raakte de raket defect en onbestuurbaar en tuimelde in de Stille Oceaan.

De Clementine.

Een recenter voorbeeld is de lancering van het ruimtetuig “CLEMENTINE” op 25 januari 1994 dat een gezamenlijk project was van de NASA en het U.S. Ministerie van Defensie.  Hier een  artistieke impressie van de Clementine :

Het tuig werd in een omloop rond de maan gebracht en verbleef daar een tweetal maanden. Het was een nieuw type ruimtevaartuig waaraan een kostenplaatje hing van 75 miljoen dollar en dat werd ontworpen om langere tijd in de ruimte te vertoeven. Enerzijds werd het door de NASA gebruikt om de structuur van het maanoppervlak beter in kaart te brengen en na te gaan of er ijs in de kraters van de zuidpool zat. Anderzijds was het ook een militair onderzoeksproject en moest gesofistikeerde fotoapparatuur op de maan neerzetten. Met het doorsturen van deze foto’s was het de bedoeling veel maanmysteries op te lossen.

Dit ruimtetuig was zeer succesvol, althans wat het NASA gedeelte betreft, en verzamelde heel wat fotomateriaal, stuurde gegevens naar de aarde maar landde uiteindelijk niet op de maan. Weer verloor men de controle over het toestel en werd dit project plots beëindigd. Door een falen van de electronica, een defect in één van de boordcomputers, ging plots alle beschikbare brandstof volledig verloren en wijgerde de motor verder dienst. Dit is dan de officiële versie. Het is vreemd dat een tuig dat zo goed functioneert, plots niet meer werkt en alle brandstof de mist in gaat. Achteraf bleek, dat na grondige analyse van het beschikbare fotomateriaal, er artificiële structuren op de maan werden gevonden. Ook merkwaardig is dat, alhoewel de Russische en Amerikaanse apparatuur op de maan niet meer werkt, er al sedert geruime tijd vreemde rode lichten op het maanoppervlak worden waargenomen.

De Mars Observer.

Op 25 september 1992 werd het NASA ruimtetuig de “MARS OBSERVER” gelanceerd die in augustus 1993 de planeet bereikte. Het tuig was uitgerust met gesofistikeerde camera’s en zou over de rode planeet het beste fotografisch bewijsmateriaal verzamelen sinds de succesvolle VIKING missies in 1976. Hier de Mars Observer voor de lancering :

De NASA had er, een beetje tegen haar zin, in toegestemd de beruchte CYDONIA regio op Mars te laten fotograferen omdat dan vlug zou blijken of het  “Mars face” of Mars gezicht, echt was of slechts een optische illusie. Er werd zelfs gevreesd dat NASA de foto’s eerst zou “screenen” vooralleer ze vrij te geven aan de media. Maar dit was zonder de waard gerekend.

Op het moment dat de Observer de planeet Mars bereikte en de camera’s in stelling bracht, verloor men op aarde plots alle contact. Er werden vertwijfelde pogingen ondernomen om de controle te herstellen maar zonder enig resultaat. Nogmaals ging een miljoenen dollar kostend tuig verloren zonder één foto of gegevens door te seinen, en het was weer gissen wat er gebeurd was. Een meteorietinslag ? Een technisch falen ? of was er een vreemdere oorzaak ?

De Phobos missies.

Op 12 juli 1988 stuurden de Sovjets twee onbemande sondes, de PHOBOS 1 en 2 naar Mars. Achteraf is gebleken dat dit de allerlaatste missies waren die de USSR ondernam naar de rode planeet. Dit initiatief ging niet alleen van de Russen uit maar was het resultaat van een nauwe samenwerking tussen Oost en West. Reeds in september, dus twee maand later ging de Phobos 1 op weg naar Mars al verloren. Officiële reden : storing in de radiografische besturing. Phobos 2 kwam in januari 1989 in een baan om Mars met de bedoeling met de gelijknamige maan mee te vliegen en apparatuur op het oppervlak te plaatsen. In maart 1989 werd door het persagentschap TASS bevestigd dat de sonde die bij de maan Phobos opereerde geen contact met de aarde meer maakte. Hieronder een foto van de Phobos 2 voor de lancering :

Volgens de Sovjetrussische vluchtleiding was de missie geen totale mislukking omdat er tijdens de vlucht naar en de baan om Mars beelden en gegevens naar de aarde werden gestuurd. Volgens wetenschapper Marina Popovitsj (eerder vermeld in het artikel “Het Toengoeska Mysterie”) had Phobos 2 vóór het uitvallen nog een merkwaardige foto gemaakt. Het was een reusachtig cilindervormig object van ongev. 25 km lengte dat eveneens een schaduw wierp op de planeet Mars. Daarna verdween de sonde voorgoed. Hieronder de laatste foto van de Phobos 2 met de maan Phobos in beeld en het cilindervormig object en een foto van de schaduw ervan op de planeet Mars :

De Russen wilden deze sonde permanent als automatisch station op de maan Phobos plaatsen, maar weer was dit zonder de waard gerekend. Wat was er gebeurd ? Niemand wist het en er werd achteraf heel geheimzinnig over gedaan. Dit project kostte naar schatting 323 miljoen roebel. Misschien wilde iets of iemand ons eraan herinneren dat de mens het niet voor het zeggen heeft in het zonnestelsel.

Mogelijke buitenaardse ruimtebasis.

Er wordt al geruime tijd gespeculeerd door onderzoekers en ufologen dat Mars en zijn maan Phobos buitenaardse kolonies herbergen of dat deze toch actief zijn op en rond de planeet. De oudste organisatie gericht op het UFO onderzoek APRO (Aerial Phenomena Research Organisation) gevestigd in Tucson, Arizona, USA., en gestart in 1952 beweerde dat deze objecten interplanetair zijn en afkomstig van een kolonie gevestigd op de planeet Mars. Deze organisatie was actief tot het jaar 1988.

De Franse onderzoekers Jeanine en Jacques Vallée ontdekten dat er kennelijk een relatie is tussen het aantal UFO waarnemingen en de afstand van de aarde tot de planeet Mars. Mars is elke 26 maanden op zijn dichts bij de aarde.

Een andere onderzoeker Zecharia Sitchin meent te weten dat er in een ver verleden een ruimtebasis op Mars bestond en deze opnieuw gereactiveerd zou zijn. Hij zegt dat het relatief groot aantal gerapporteerde vreemde toestellen die de aarde bezoeken, onmogelijk zo veelvuldig en in die frequentie, van een verre planeet buiten ons zonnestelsel kunnen komen. Zij moeten van een plek relatief dichtbij afkomstig zijn en een goede kandidaat is Mars en zijn manen Phobos en Deimos, die ze dan zouden gebruiken als springplankbasis.

Reeds in 1963 deed R.H. Wilson, toen hoofd van de afdeling Toegepaste Wiskunde van de NASA, een opmerkelijke verklaring dat de maan Phobos in werklijkheid een kolossale ruimtebasis zou kunnen zijn die in een baan rond Mars cirkelt en dat deze mogelijkheid serieus door de Nasa werd overwogen. Volgens deze geleerde is Phobos al heel lang een raadsel door de vreemde baan rond de planeet die in strijd lijkt te zijn met de natuurwetten. Hij beweerde dat Phobos sneller rond Mars draait dan de planeet rond zijn as wentelt, wat normaal niet mogelijk is, en ook de enige sateliet is in het zonnestelsel die sneller draait dan de moederplaneet.

Enkele jaren eerder in 1959 beweerde een Russische geleerde met de onmogelijke naam Dr. I.S. Shklovsky, ook dat Phobos een kunstmatige sateliet is. Volgens hem is Phobos een lege bol, een enorm ruimteschip dat gebouwd werd om een kolonie Marsbewoners te herbergen toen de dampkring rond de planeet begon te verdwijnen. Dit bracht een felle controverse op gang bij veel andere wetenschappers.

Hieronder een impressie van Mars met zijn manen Phobos en Deimos en een kleurenfoto van Phobos :

VREEMDE STRUCTUREN EN ANOMALIËN.

Het fotografisch materiaal van de Mars missies zoals o.a. de Mariners, de Vikings, de Mars Global Surveyor, de Mars Express en de Rovers, geven een beeld van een planeet gekenmerkt door bepaalde structuren die meestal natuurlijk, maar soms ook artificieel overkomen.

A) Water.

De atmosfeer van de planeet Mars zou maar 0,03 % waterdamp bevatten, maar astronomen zijn het erover eens dat het ooit veel warmer en natter op de planeet is geweest. De bevindingen van de ruimtetuigen die in een baan om de planeet kwamen of er op landden, bevestigden dat water een actieve rol heeft gespeeld bij de ontwikkeling van de planeet. Er zijn foto’s genomen van diepe, kronkelende kanalen die wellicht snelstromende rivieren zijn geweest. Er is sprake van uitgedroogde rivierbeddingen van soms 15 km breed die vele malen het debiet van de Amazone rivier zouden overschreden hebben. Hieronder een drietal foto’s die dit illustreren :

B) Civilisatie.

Door de NASA ruimtesondes Viking 1 en ESA’s Mars Express gemaakte opnamen van het gebied CYDONIA brachten piramideachtige en raadselachtige structuren aan het licht. Er zijn de omtrekken van een gezicht te zien, een soort buitenaards equivalent van de Egyptische sfinks van 1,6 km lang en 800 meter hoog. Volgens ufologen een overblijfsel van een vroegere beschaving bestemd om van bovenaf gezien te worden, een van op grote afstand zichtbaar teken. Ook op aarde hebben vroegere beschavingen grote symbolische afdrukken nagelaten. Zij menen dat deze structuur niet natuurlijk van aard is en een nader onderzoek rechtvaardigt. Ook werd in de buurt van dit object een ingewikkeld complex gevonden van piramideachtige, rechthoekige en ronde structuren.

Volgens NASA zou het gaan om een bedrieglijk spel van licht en schaduw geprojecteerd op een geërodeerde natuurformatie. Ook hier op aarde zijn er voorbeelden van natuurlijke rotsformaties die lijken op hoofden. Onderstaand twee foto’s : 1. de “Mars face” genomen door de Viking 1 in 1976 en 2.  hetzelfde gezicht gefotografeerd door de ESA Mars Express met de HRS camera.

 

Als er ooit op Mars een verlorengegane civilisatie moet  bestaan hebben dan zouden deze beelden hiervan een bevestiging kunnen zijn. Men zou deze foto’s kunnen interpreteren als een soort ruine’s en een kunstmatig aangelegde tunnel. Of zijn het door het ruige Mars klimaat geërodeerde of natuurlijk gevormde rotsmassa’s ? Hier een drietal opnamen ter illustratie :

 

 

C) Vreemde rotsstructuren.

Nog enkele voorbeelden van merkwaardige structuren op Mars gefotografeerd, al dan niet van natuurlijke of artificiële oorsprong :

Dit is “het doodshoofd” gefotografeerd door de Spirit Rover in de Gusev krater.

Dit is de “man op Mars”. Is dit een beeld of een door erosie aangetaste grillig gevormde rotsmassa ?

Nog een ”Mars face” of door een natuurlijk proces gevormd ?

  

Dit is de VALLES MARINERIS ook The Grand Canyon van Mars genoemd. Dit is de grootste canyon van ons zonnestelsel. De Valles Marineris heeft een lengte van meer dan 3000 km, is ongeveer 600 km breed en zeker 8 km diep.

Ter vergelijking : de Grand Canyon op aarde is 800 km lang, 30 km breed en 1,8 km diep. De oorsprong van deze Mars Canyon is nog onduidelijk, maar is zeer waarschijnlijk miljoenen jaren geleden ontstaan tijdens het afkoelingsproces van de planeet. Dit beeld is eigenlijk een mozaïk en werd samengesteld met meer dan 100 beelden van Mars genomen door de Viking sonde’s in de loop van de jaren 70.

MARS PHOENIX LANDER.

Het project.

Deze ruimtesonde van de NASA werd gelanceerd op 4 augustus 2007 met het opzet de noordpool van de planeet MARS te onderzoeken. Op 25 mei 2008 landde het tuig op het Mars oppervlak. Het was een geslaagde landing gefotografeerd door de Mars Reconnaissance Orbiter gelanceerd op 10 augustus 2005 en nog steeds operatief. Dit was het eerste ruimtetuig dat ooit zo ver op het noordelijk halfrond van Mars landde.

De sonde heeft tot nu toe onderzoek verricht in Vastitas Borealis op de noordpool waar, volgens het fotografisch materiaal genomen door de Mars Odyssey, al het vermoeden bestond dat er water moest aanwezig zijn. Het project geïnitieerd door de Universiteit van Arizona kostte zo’n 350 miljoen dollar en heeft als doel ter plaatse de bodemstructuur te onderzoeken en na te gaan of er zich onder het ijs microbiologisch leven bevindt of heeft bevonden. Hieronder artistieke impressies van de landing van de Phoenix en de Phoenix met ontplooide zonnepanelen.

 

 

Dit ruimtetuig is uitgerust met allerlei apparatuur o.a. een robotarm met camera die 2,35 meter ver reikt om grondmonsters te nemen, ovens om de grond te verhitten, en een toestel “thermal and evolved-gas analyser” genaamd om  de vrijgekomen gassen te kunnen analyseren. Ook is er een stereovisie-camera aanwezig en een meteorologisch station.

De voorlopige resultaten.

De NASA heeft bevestigd dat er op Mars inderdaad water voorkomt in de vorm van ijs onder een dunne laag zand en stof. Ook werd er door de Nasa vastgesteld dat in deze regio van Mars kleine hoeveelheden zout voorkomen die misschien voedingsstoffen voor biologisch leven kunnen geweest zijn. Ook werd er calcium carbonaat gevonden dat er op zou kunnen wijzen dat er ooit vloeibaar water was op de planeet. Het is echter niet duidelijk of men daadwerkelijk biologisch leven, zoals microben, heeft aangetroffen. Met de stereovisie-camera werden er reeds ongev. 25.000 foto’s genomen.

Safe mode.

Na meer dan vijf maand operatief te zijn geweest heeft de Marslander zichzelf eind oktober 2008 in “safe mode” gezet als gevolg van de barre weersomstandigheden. In safe mode schakelt de lander alle belangrijke functies uit en wacht op nieuwe instructies van “ground control” op aarde. Door de vluchtleiding werd er overgeschakeld naar de reserve-elektronica en werden de minst kritische verwarmingselementen uitgeschakeld. Door de naderende winter op het noordelijk halfrond van Mars dalen er de temperaturen overdag tot min 45 graden Celcius en min 96 graden Celcius s’nachts en is er het risico van stofstormen. Omwille van het zonlicht dat drastisch vermindert, wordt er door de zonnepanelen onvoldoende stroom opgewekt om de accu’s op te laden en alle instrumenten naar behoren te laten functioneren.

Het is zeer de vraag of de Phoenix lander binnen enkele maanden nog zal “ontwaken” met het aanbreken van de Mars lente. De Nasa vluchtleiding koestert nochtans de stille hoop dat men de lander nog terug operationeel kan maken.

Einde van de Poenix.

In de loop van de maand november 2008 heeft de NASA bevestigd dat de sonde het na vijf maanden activiteit heeft begeven. De sonde is zoals verwacht aan de kou bezweken. Uiteindelijk heeft deze sonde dus twee maanden langer gefunctioneerd dan oorspronkelijk verwacht.

Op 2 november 2008 stuurde de Phoenix de laatste gegevens door. Daarna hielden de accu’s ermee op omdat de zonnecellen in de Marswinter niet genoeg energie kregen. In de bodem van Mars werden sporen van water en ook giftig perchloraatzout aangetroffen waardoor de kans miniem lijkt dat er leven is op de planeet.

Wie zich verder wil verdiepen in de mysteries van de rode planeet en zijn manen, kan deze About.com site bezoeken met een 31 tal interessante artikels en fotomateriaal over dit onderwerp.

Url : http://paranormal.about.com/od/marsanomalies/Mars_Anomalies.htm

 

Bronnen :

Websites :

http://nssdc.gsfc.nasa.gov/

http://proto4.thinkquest.nl

http://www.marsanomalyresearch.com

http://nl.wikipedia.org

http://www.allesoversterrenkunde.nl

http://news.cnet.com

http://www.space.com

Literatuur :

Cosmos – Carl Sagan.

Kosmisch Netwerk – Theo Paijmans.

Alien Contact – Jenny Randles.

Challenge to Science – Jacques & Janine Vallée.

De Sovjet UFO Dossiers – Paul Stonehill.

Aliens – Marcus Day.

Alien Logboek – Jim Marrs.

Buitenaardse Intelligenties – Jean Heidmann.

Aan Genesis voorbij – Zecharia Sitchin.