HET OERAL MYSTERIE

De feiten.

Op 2 februari 1959 vond in de voormalige Sovjet Unie in het Oeralgebergte een vreemde, raadselachtige moord plaats. Tien goedgetrainde bergbeklimmers uit Sverdlovsk (Yekaterinenburg) begonnen onder de leiding van Igor Dyatlov aan een beklimming van de berg Otorten. Negen van hen kwamen onder zeer ongewone en mysterieuse omstandigheden om. Hun tent was ijlings verlaten en hun lichamen werden op verschillende plaatsen in de buurt gevonden. De lichamen hadden allen een onnatuurlijke oranje kleur en op hun kleding werden verhoogde stralingsniveaus gemeten. Na vruchteloos onderzoek schreef de politie hun doodsoorzaak toe aan de “onoverwinnelijke natuurkrachten”.

Op dinsdag 19 februari 2008 verscheen er in “The St Petersburg Times” een artikel in het Engels, geschreven door reporter en stafmedewerkster van deze krant Svetlana Osadchuk, met als titel “Mysterieuse dood van 9 skiërs nog steeds onopgelost”. In dit artikel wordt uitgebreid ingegaan op vele aspecten van deze mysterieuse affaire. Hier volgt een zo nauwkeurig mogelijke vertaling van dit artikel met aansluitend enkele peilingen naar de mogelijke oorzaken. Onderaan op de foto vier van de tien deelnemers aan deze expeditie, van links naar rechts : Ludmila Dublinina, Rustem Slobodin, Alexander Zolotaryov en Zina Kolmogorova en verder een foto van Igor Dyatlov.

“Top secret” aangelegenheid.

Negen ervaren cross-country skiërs verlieten in alle haast hun tent die was opgesteld op een helling van het Oeral gebergte. Dit gebeurde in het midden van de nacht terwijl ze eveneens hun ski’s, voedsel en warme jassen achterlieten. In hun nachtkleding maakten deze jongelui zich hals over kop uit de voeten en renden ze de besneeuwde helling af in de richting van een dicht bebost gebied. Het was min 30 graden Celcius en geen enkele van hen zou deze bittere temperatuur overleven. Experten die deze zaak onderzochten waren verbijsterd en oordeelden dat de groep door een “onbekende en onweerstaanbare kracht” om het leven kwam. Het onderzoek werd abrupt afgesloten en het dossier als “top secret” geklasseerd. Deze gebeurtenis die 50 jaar geleden plaatsvond blijft een van de grootste mysteries van de Oeral. Onderaan een kaartje van de Oeral in Rusland.

Begin 1990 werden de gegevens in verband met dit incident vrijgegeven, maar vrienden van diegenen die stierven zoeken nog steeds naar antwoorden. Bij Yury Yudin de enige die deze expeditie overleefde brandt er nog steeds één vraag op zijn lippen : “wat gebeurde er die nacht echt met mijn vrienden ?”

Yudin, samen met negen andere studenten van het “Ural Polytechnic Institute”, begonnen op 28 januari 1959 met deze skiloop expeditie naar het Otorten gebergte in het noorden van de Oeral. Nabij Vizhai, de laatste nederzetting aan de voet van het gebergte, werd Yudin ziek en bleef daar achter. Onderaan een foto van Yury Yudin uit die tijd en verder een afscheidnemende Yuri Yudin terwijl hij L. Dublinina omhelst en Igor Dyatlov toekijkt.

Wat er met de negen andere expeditieledengebeurde werd gereconstrueerd aan de hand van hun dagboeken en fotografisch materiaal. Als documentatie voor het schrijven van dit artikel werden kopies van de dagboeken, foto’s en archieven geraadpleegd.  Op 2 februari zetten de skiërs aangevoerd door Igor Dyatlov, 23, als schuilplaats voor de nacht, hun kamp op langs de helling van de Kholat-Syakhl, een berg nabij de Otorten. Volgens onderzoekers werden hun tenten rond 5:00 pm opgesteld afgaand op foto’s van ontwikkelde filmrolletjes die ze in hun achtergelaten bagage terugvonden. Zie hieronder een foto ontwikkeld van een gevonden filmrolletje. De foto toont de opzet van het kamp op 2 februari 1959 rond 5 uur in de namiddag.

Het is niet duidelijk waarom de negen skiërs deze plaats uitzochten. Ze hadden makkelijk de berg kunnen afdalen naar een bebost gebied waar ze beschut zouden zijn voor de extreme weersomstandigheden. Een omweg van ongeveer 1,5 km. Yuri Yudin, die hierover werd geraadpleegd, denkt dat naar alle waarschijnlijkheid Dyatlov niets van de afgelegde afstand wilde prijsgeven of hij wou het kamperen op een berghelling eens uitproberen. Op het moment dat de groep het instituut verliet en aan de expeditie begon, had Dyatlov beloofd een telegram te sturen van zodra ze terug in Vizhai arriveerden na hun skitocht. Hij dacht dat dit rond 12 februari zou zijn. Maar volgens Yudin vertelde Dyatlov hem dat de groep zeer waarschijnlijk enkele dagen later zou terugkeren dan oorspronkelijk gepland. Daarom was er niemand bezorgd wanneer de groep op 12 februari niet opdook.

Op 20 februari echter werd er door de familieleden aan de alarmbel getrokken en werd er door leraren en studenten van het instituut een zoektocht op touw gezet. De politie en het leger zouden enige tijd later met vliegtuigen en helicopters in aktie komen.

Een raadsel.

Een reddingsteam van vrijwilligers vond het verlaten kamp op 26 februari. “We ontdekten dat de tent half opengereten was en bedekt met sneeuw. De tent was leeg en al hun spullen, de schoenen inbegrepen, waren achtergelaten” vertelde Mikhail Sharavin de student die de tent ontdekte. Zie foto onderaan.

Volgens onderzoekers werd de tent langs binnen opengescheurd en ze vonden voetafdrukken van acht of negen mensen in de metersdikke sneeuw. Men kwam tot de vaststelling dat het voetafdrukken waren van mensen die alleen sokken droegen, één enkele schoen of blootvoets waren. De voetafdrukken van de groep werden door onderzoekers nauwkeurig onderzocht en ze konden geen bewijsmateriaal vinden dat er een gevecht zou hebben plaatsgevonden of dat buitenstaanders de tent waren binnengedrongen. De voetafdrukken, die langs de helling naar beneden liepen naar het bos toe, hielden na 500 meter plots op. Sharavin vond de eerste twee lichamen aan de rand van het bos, onder een geweldig hoge spar. De twee slachtoffers Georgy Krivonishenko, 24 en Yury Doroshenko, 21 waren blootvoets en hadden alleen maar hun ondergoed aan. In de nabijheid lagen verkoolde resten van een vuurtje. Volgens Sharavin waren de takken van de spar afgebroken tot op een hoogte van ongev. 5 meter, hetgeen veronderstelde dat een skiër in de boom was geklommen om naar iets uit te kijken, misschien het kamp. Er lagen ook gebroken takken verspreid in de sneeuw. De volgende drie lichamen, Igor Dyatlov, Zina Kolmogorova, 22 en Rustem Slobodin, 23 werden tussen de boom en het kamp gevonden. Alles wees er op dat deze drie een poging hadden ondernomen om naar het kamp terug te keren. De authoriteiten openden onmiddellijk een gerechtelijk onderzoek, maar de lijkschouwingen konden niet aantonen dat er boos opzet in het spel was. Dokters bevestigden dat deze vijf aan hypothermia (onderkoeling) waren gestorven. Slobodin had een schedelbreuk maar deze kwetsuur zou niet de doodsoorzaak geweest zijn.

Het duurde twee maanden vooralleer de overige vier skiërs werden teruggevonden. Hun lichamen werden in een ravijn gevonden, 75 meter van de spar verwijderd en bedekt met wel vier meter sneeuw. Deze vier slachtoffers, Nicolas Thibeaux-Brignollel, 24 – Ludmila Dublinina, 21 – Alexander Zolotaryov, 37 en Alexander Kolevatov, 25 schenen een traumatische dood te hebben gevonden. Thibeaux-Brignollel’s schedel was verbrijzeld en Dublinina en Zolotaryov hadden verschillende gebroken ribben. Dublinina had geen tong meer. De lichamen vertoonden echter geen uitwendige kwetsuren. Deze vier waren beter gekleed dan de anderen, en diegenen die eerst gestorven waren hadden klaarblijkelijk hun kleren afgestaan aan de anderen. Zolotaryov droeg Dublinina’s jas en muts in namaak bont, terwijl Dublinina’s voet in een deel van Krivonishenko’s wollen broek gewikkeld was. Heel het gebeuren werd nog raadselachtiger toen bleek dat na onderzoek hun kleding gecontamineerd was met een hoog stralingsniveau. Na enkele maanden echter werd het onderzoek afgesloten en de onderzoekers kwamen tot de conclusie dat er geen misdadig opzet in het spel was. Het dossier werd in een geheim archief opgeborgen. Skiërs en andere avonturiers werden voor een periode van drie jaar uit dit gebied geweerd.

“Ik was toen 12 jaar maar kan me de geweldige weerklank, die dit incident bij de bevolking teweeg bracht, goed herinneren. Dit niettegenstaande de pogingen van de authoriteiten om bij verwanten en onderzoekers, de zaak stil te houden” zegt Yury Kuntsevich, hoofd van de in Yekaterinenburg gevestigde Dyatlov Stichting die nog steeds proberen dit mysterie te ontrafelen. Het feit dat het lokale MANSI volk de negen skiërs zouden hebben gedood als wraak omdat ze hun gebied waren binnengedrongen was voor de onderzoekers een voor de hand liggende theorie. Er werden echter geen bewijzen gevonden om deze theorie te ondersteunen. Noch Otorten, noch Kholat-Syakhl werden door de Mansi beschouwd als heilig of plaatsen die taboe waren voor vreemdelingen. Deze theorie werd verder ontzenuwd door een dokter die in 1959 de lichamen onderzocht heeft. Hij bevestigde dat de kwetsuren met zo’n geweldige kracht waren toegebracht, dat dit niet het werk van een individu kon geweest zijn, ook was er bij de slachtoffers geen zacht weefsel beschadigd. Uit de dossiers bleek ook dat volgens deze dokter de aangewende kracht kon vergeleken worden met de gevolgen van een auto-ongeval.

Heldere vliegende bollen.

In het jaar 1990 bevestigde hoofdonderzoeker Lev Ivanov dat hem door regionale authoriteiten werd opgedragen de zaak af te sluiten en alle gegevens als geheim te klasseren. Hij zei dat de authoriteiten bezorgd waren door rapporten van verschillende ooggetuigen, inclusief het meteorologisch instituut en het leger, dat in februari en maart 1959 in dit gebied “heldere vliegende bollen” werden waargenomen. Ivanov bevestigde ook dat hij toen vermoedde en er nu bijna zeker van was dat deze heldere vliegende bollen een direct verband hadden met de dood van deze groep studenten. De in 1990 vrijgegeven dossiers bevatten de getuigenis van de leider van een groep avonturiers die toen diezelfde nacht in dit gebied 50 km meer zuidwaards kampeerden. Hij beweerde dat zijn groep vreemde oranje bollen waarnam die door de nachtelijke hemel vlogen in de richting van Kholat-Syakhl. Onderzoeker Ivanov achtte het niet onmogelijk dat in de loop van de nacht één skiër dit vreemde luchtfenomeen had opgemerkt, zijn tent verlaten had en met zijn geroep de anderen had gewekt. Het zou kunnen dat toen ze in de richting van het bos wegvluchtten er een bol ontplofte, en op die manier de dood veroorzaakte van de vier met ernstige verwondingen en ook Slobodin’s schedel verpletterde.

Ook Yury Yudin, de overlevende, vermoedt dat een explosie zijn vrienden gedood heeft. Hij zei dat de geheimdoenerij die rond het incident hing suggereert dat de groep onbewust een militair testgebied moet zijn binnengedrongen. Het stralingsniveau aangetroffen op de kleding ondersteunt deze theorie. In verband met de doodsoorzaak van deze groep was er volgens Yuri Kuntsevich, hoofd van de Dyatlov Stichting, nog een ander raadselachtig element m.a.w. de aangezichten van de eerste vijf lichamen waren op onverklaarbare wijze gebruind.

“Ik heb de begrafenis bijgewoond van de eerste vijf slachtoffers en herinner mij dat hun aangezichten eruitzagen alsof ze diep gebruind waren” zei Kuntsevich. Yury Yudin zei ook dat er in de vrijgegeven documenten geen enkele aanwijzing stond in verband met de toestand van hun inwendige organen. “Ik weet dat ze voor nader onderzoek in speciale containers werden gestopt” zei Yudin. Er werden echter geen aanwijzigingen gevonden dat er zich nabij Kholat-Syakhl een explosie zou hebben voorgedaan.

Geen spoor van kruisraketten.

Volgens Alexander Zeleznyakov, expert op het gebied van Soviet raketten en officieel functionaris van het Ruimteagentschap Energia, zou een kruisraket gelanceerd vanuit de Baikonur Cosmodroom in Kazakstan het noorden van de Oeral hebben kunnen bereiken, maar er zijn geen aanwijzigingen gevonden dat er destijds een lancering plaatsvond. Een ander lanceerplatform in de voormalige Soviet Unie, Plesetsk, werd pas einde 1959 in gebruik genomen. Zeleznyakov zei ook dat er destijds geen projectielen van andere platformen hadden kunnen worden afgevuurd omdat die toen nog niet bestonden. Het Ministerie van Defensie en het in Yekaterinenburg gevestigde regionale Ministerie van Justitie bezaten hierover ook geen verdere aanwijzigingen gezien de ouderdom van deze zaak.

Yury Kuntsevich bevestigt dat hij met een team recentelijk dit gebied nog had bezocht en er een schroothoop aantrof die er op wees dat in het verleden het leger daar experimenten had uitgevoerd. “We kunnen niet zeggen wat voor soort militaire technologie daar werd getest maar de katastrofe in 1959 werd door mensen veroorzaakt” zei hij. Volgens Yury Yudin zou het kunnen dat het leger het kamp eerst had gevonden vooraleer het reddingsteam het ontdekte. Onderzoekers hebben Yudin dan gevraagd of hij, voor ieder voorwerp gevonden op de site, de eigenaar kon identificeren. Maar hij kon ze niet allemaal thuisbrengen, o.a. een stuk geweven stof waarschijnlijk afkomstig van een legerjas, een bril, een paar ski’s en een onderdeel van een ski, konden door hem niet geïdentificeerd worden. Yudin beweert ook dat hij documenten hed gezien die erop wezen dat reeds op 6 februari een gerechtelijk onderzoek werd opgestart dus 14 dagen vóór het reddingsteam het kamp bereikte.

Dyatlov’s vrienden hebben ook de mogelijkheid onderzocht of dit incident niet kon veroorzaakt zijn door een sneeuwlawine. Een kamp opzetten op een berghelling zou de bovenste sneeuwlaag misschien hebben verstoord, zodanig dat dit enkele uren later een lawine veroorzaakte. Dit zou dan de opengereten tent verklaren die de skiërs dan van binnenuit moeten hebben opengesneden om uit de tent te geraken. Maar deze theorie klopt ook niet helemaal omdat de skiërs te voet het kamp verlieten en meer dan een kilometer gelopen hebben in een temperatuur van minus 30 Celcius. Thibeaux-Brignollel moet minstens buiten westen geweest zijn omwille van zijn verbrijzelde schedel zei Mikhail Kornev, een dokter verbonden aan de militaire academie. Maar zijn vrienden zouden hem ook kunnen gedragen hebben omdat onderzoekers niet juist konden uitmaken of er zich acht of negen paar voetafdrukken in de sneeuw bevonden. Volgens Kornev was het best mogelijk dat ook Dublinina en Zolotarev nog hadden kunnen rondlopen met hun gebroken ribben omdat de situatie zo extreem was.

Recentelijk kwamen zes voormalige redders en 31 onafhankelijke experten in Yekaterinenburg bijeen in een poging dit mysterie te ontrafelen. Zij kwamen tot het besluit dat het leger in dit gebied geheime testen had uitgevoerd en op die manier onvrijwillig de dood van de skiërs hadden veroorzaakt. Maar volgens de deelnemers aan deze vergadering ontbraken hierover nog veel gegevens en ten einde dit incident volledig in beeld te krijgen is het noodzakelijk zowel het Ministerie van Defensie, het ruimteagentschap en de FSB hierover te consulteren. (de FSB is de huidige Russische staatsveiligheid en de opvolger van de KGB) Deze conferentie werd georganiseerd door de “Ural State Technical University”, de Dyatlov Stichting en verschillende niet-gouvernementele organisaties.

Wat er met deze groep echt gebeurd is op 2 februari 1959 zal misschien voor altijd wel een raadsel blijven. Het gebied waar de groep het laatst hun kamp hebben opgezet zal nu officieel “Dyatlov pas” heten. Tot daar het artikel gepubliceerd in “The St Petersburg Times”.

De mogelijke oorzaken.

Het Mansi volk.

Zoals reeds eerder vermeld in het artikel werd door onderzoekers gesuggereerd dat het lokale MANSI volk de groep zouden hebben gedood als wraak omdat ze hun grondgebied waren binnengedrongen. Dit is zeer onwaarschijnlijk omdat de inwendige kwetsuren bij sommige skiërs door een zogenaamde “onbekende en onweerstaanbare kracht” werden veroorzaakt en niet door een of meerdere individuen. De inheemse bevolking van de Oeral vertegenwoordigt maar 1/5 van de totale bevolking in dit gebied en er komt nog bij dat specifiek de Mansi’s met uitsterven bedreigd zijn. Er zouden er nog maar een kleine 200 overblijven woonachtig in geïsoleerde dorpen in de wouden. Onderaan een foto van zo’n nederzetting.

De sneeuwlawine theorie.

Kamperen op een berghelling zoals dit het geval was bij de negen skiërs betekent een reeël gevaar voor lawines. Op hellingen steiler dan 15 graden bestaat er gevaar voor lawine’s en de helling juist boven de kampeerplaats bedroeg 22 tot 23 graden en 50 tot 100 meter hoger bedroeg de helling zelfs 25 tot 30 graden. Deze theorie is echter problematisch omwille van volgende argumentatie :

a) de skiërs verlieten te voet het kamp en hebben nog meer dan 1 km gelopen – b) het hoge stralingsniveau dat op de kleding werd aangetroffen en de staat waarin de lichamen verkeerden spreken dit tegen.

De Almas.

In de bergachtige gebieden in Rusland waaronder de Oeral regio worden er geregeld waarnemingen gedaan van met pels bedekte creaturen die kunnen vergeleken worden met de Tibetaanse Yeti en de Noord-Amerikaanse Bigfoot, maar er ligt geen wetenschappelijk bewijs voor van hun bestaan. De Russische media publiceren geregeld deze verhalen. De mogelijkheid bestaat dat deze creaturen (indien ze bestaan) de groep skiërs zouden hebben aangevallen om welke reden dan ook. Deze wezens worden in de Kaukasus, het Pamir gebergte en de Oeral, de Almasti of ook de Almas genoemd. Almas is het Mongoolse woord voor “wilde man”. Er zijn af en toe rapporten over Almas die boerderijen aanvallen op zoek naar voedsel maar over het algemeen worden ze getolereerd en meer beklaagd dan gevreesd. Ze zijn meestal tussen de 1,50 en 1,80 meter groot, zien er menselijk uit maar ook een beetje op apen gelijkend. De Almasti kunnen met de Yeti vergeleken worden maar hebben kortere armen, minder haar (pels) op aangezicht en lichaam dan andere humanoiden. Ze worden verondersteld van bessen te leven en soms vallen ze schapen aan maar zouden alleen maar hun lever eten. Ze kunnen heel moeilijk worden waargenomen en worden ook nooit ergens dood aangetroffen. Sommigen hebben geprobeerd deze creaturen neer te schieten maar naar verluidt sterven deze jagers later onder mysterieuse omstandigheden. Onderaan een artistieke voorstelling van een Almasti of Alma.

 

Russische wetenschappers speculeren dat deze humanoiden een overlevende soort is van de eerste Paleo-Asiatische bewoners van Siberië. Volgens Marina Popovitsj, auteur van het boek “Het Sovjet Dossier UFO” houdt deze sneeuwmens de Russische onderzoekers al heel lang bezig. Er werden door de Academie van Wetenschappen van de voormalige Sovjet Unie verschillende expedities uitgezonden om meer te weten te komen over dit mysterieuse wezen. Tijdens deze expedities werd veelal vastgesteld dat de Almasti in die bepaalde streken opdook waar er relatief veel Ufo’s werden waargenomen. Heeft de combinatie UFO-Almasti iets met de dood van onze negen skiërs te maken ? Een vraag die we voorlopig niet kunnen beantwoorden.

Nucleaire ramp.

Het Dyatlov pas incident gebeurde in een periode van de koude oorlog en het ijzeren gordijn. Journalisten die iets over deze zaak publiceerden werden zwaar gecensureerd en onderzoekers konden geen dossiers raadplegen omdat ze gewoon verdwenen waren of als geheim opgeborgen. De mogelijkheid van nucleaire testen of opslag van nucleair afval in dit gebied door de voormalige Sovjet Unie werd  in het artikel reeds vermeld. Ook hierover onbreken documenten en dossiers omdat ze nooit werden vrijgegeven. Volgens Dr. Zhores A. Medvedev is deze theorie best haalbaar en hij verdedigde deze stelling in een artikel in “New Scientist” in 1976.

Reeds in 1958 werd er door de voormalige Sovjet Unie regelmatig nucleair afval in metalen 55 gallon vaten gedumpt in relatief ondiepe kuilen in het Oeralgebergte. De vaten met radioactief afval werden met vrachtwagens tot in de kuilen gebracht en dan werden ze door bulldozers met aarde gevuld. Dit was reeds enkele jaren aan de gang maar roestvorming op de vaten veroorzaakte lekkage. Volgens Medvedev vond er in 1958 in het Oeralgebergte als gevolg daarvan een geweldige en niet voorziene nucleaire explosie plaats die hij vergeleek met een vulkaanuitbarsting. De ontstane radioactieve wolk verspreidde zich over honderden kilometers en duizenden mensen werden besmet. Dit werd vrijwel onmiddellijk door de nucleaire industrie en ook sommige politici in het Westen ontkend. Ze beweerden dat er geen gevaar bestond en dat Medvedev het niet bij het juiste eind had. Maar hij repliceerde hierop met het schrijven van een boek over dit incident met als titel “Nucleaire Ramp in de Oeral” gepubliceerd in 1979.

Dit zou wel eens de oorzaak kunnen geweest zijn van het verhoogde stralingsniveau op de kleding van de groep skiërs omdat de bodem daar toen heel waarschijnlijk nog zwaar gecontamineerd was. Ook het verbod om dit gebied nog te betreden gedurende een periode van drie jaar wijst in die richting.

De M-Zone.

In februari en maart van 1959 werden er  mysterieuse heldere en oranje bollen waargenomen in het gebied waar de skiërs toen vertoefden en die volgens getuigen in de richting van de Dyatlov pas vlogen. Sommige onderzoekers beweren dat deze Ufo’s iets te maken hadden met de dood van deze jongelui en dit was ook de mening van hoofdonderzoeker Lev Ivanov. De M-zone of de zogeheten Mysterie-zone werd in 1989 ontdekt en is gesitueerd in de Russische Oeral regio nabij het dorp Molebka en heeft een omtrek van ongeveer 70 vierkante kilometer. Onderaan een kaartje van deze M-zone.

Pas aan het einde van de jaren ’80 werd men zich buiten Rusland bewust van het bestaan van deze zone en de geheimzinnige zaken die er voorvallen. Zelfs vele Russen hadden er geen weet van. In deze zone zouden o.m. veel Ufo’s zijn gesignaleerd en nabije ontmoetingen met buitenaardsen hebben plaatsgehad. Na het uiteenvallen van de Sovjet Unie in 1989 ondernamen ufologen diverse expedities naar de zone. Een van de onderzoekers Valeri Jakimov, woonachtig in dit gebied, deed tijdens zijn eerste expeditie naar deze zone in 1989 opmerkelijke waarnemingen in de lucht waaronder : kleine witte en oranje bollen op betrekkelijk geringe afstand van elkaar. Hij zag zelfs een witte lichtstraal uit de bollen schieten.

De geoloog A. Batoerin beweert echter dat deze heldere en gloeiende bollen van geologische aard zijn. Bij actieve breuken in de aardkorst komen vaak dergelijke verschijnselen voor : bollen, zuilen en stralen die voor Ufo’s worden aanzien. Onderaan enkele foto’s genomen in deze zone.

 

 

 

Lezers die meer informatie wensen over deze mysterieuse zone kunnen deze interessante website bezoeken : http://phantomsandmonsters.wetpaint.com/page/M-zone%2C+M-triangle+-+Russia

Conclusie.

De tien deelnemers aan deze skitocht die nu het “Dyatlov pas” incident genoemd wordt waren afkomstig uit SVERDLOVSK (Yekaterinenburg regio) en deze plaats ligt eigenaardig genoeg midden in deze M-zone (zie kaartje). Deze zone werd pas in 1989 ontdekt maar het is opmerkelijk dat in 1959 het jaar waarin de expeditie naar de berg Otorten plaatsvond er in deze regio reeds heldere vliegende bollen werden waargenomen. Dit is 30 jaar eerder en, alhoewel de “Dyatlov pas” in het noordelijk gedeelte van de Oeral ligt en de M-zone in de centrale Oeral, manifesteerden deze luchtfenomenen zich toen ook in de noordelijke Oeral.

Of ze nu van geologische of exotische oorsprong waren, het ziet er naar uit dat de dood van de negen skiërs toch iets te maken had met deze vreemde luchtfenomenen. En als het verhaal van de nucleaire explosie, gesuggereerd door Medvedev, klopt moeten we ook hier een verband zoeken met hun nucleaire contaminatie. De juiste toedracht zullen we heel waarschijnlijk nooit te weten komen.

Bronnen :

Literatuur : “Het Sovjet Dossier UFO” Marina Popovitsj

                     “De Sovjet UFO Dossiers” Paul Stonehill

Websites :

www.sptimes.ru

www.ufo.ural.ru

www.bigfootencounters.com

http://mysterious-places.suite101.com

http://freeinternetpress.com

www.cryptids.net

 

 

 

DE GROOTSTE UFO

DE MAAN : ASTRONOMISCH EN GEOFYSISCH.

De maan is onze naaste buur in de ruimte en wordt soms ook vernoemd naar haar Latijnse naam “Luna”. De meeste manen in het zonnestelsel zijn erg klein, maar er bestaan ook enkele grote planeetachtige manen en onze maan is daar één van. Daarom worden de aarde en de maan ook wel eens als “dubbelplaneet” aangeduid.

De maan voltooide veel eerder haar proces van afkoeling en inkrimping dan de aarde. Ook de maanvulkanen hadden, eerder dan op aarde, al opgehouden te werken. Een mysterie zijn de oorsprong van de kraters op de maan. Er zijn er meer dan dertigduizend. Het zouden enerzijds uitgedoofde vulkanen kunnen zijn of anderzijds gevormd door inslag van grote meteorieten op de halfvloeibare massa van de maan voordat ze stolde. Sommige van deze cirkelvormige krater-bergkammen zijn meer dan 6000 meter hoog. Deze hoogte kan gemeten worden aan de lengte van hun schaduwen. Ook hebben sommigen een diameter van ongev. tweehonderd kilometer. Vulkanen op aarde zijn veel kleiner en hiermee niet vergelijkbaar. Een van de grootste, niet geërodeerde kraters op aarde, de Winslow krater in Arizona V.S., heeft maar een diameter van ongev. 1600 meter. Hier moet een catastrofale gebeurtenis aan zijn voorafgegaan of zijn er andere oorzaken ?

Nader geofysisch onderzoek van de maan en verschillende experimenten hebben duidelijk aangetoond dat er markante anomalieën bestaan in de bodemstructuur en dat de maan een heel kleine kern moet hebben en grote holtes bevat, om niet te zeggen dat ze  volledig hol zou kunnen zijn. Dit is in principe onmogelijk omdat een natuurlijke sateliet geen hol voorwerp kan zijn. Het grootste mysterie van de maan is ongetwijfeld de vraag hoe ze er in de eerste plaats gekomen is. Er bestaan hierover verschillende hypothesen en theorieën o.a. :

a) toen de planeten van ons zonnestelsel voor de eerste maal hun omloop rond de zon deden, werd de maan van de aarde afgerukt door de aantrekkingskracht van de zon.

b) de maan is elders ontstaan en is op een bepaald moment in een ver verleden in het zwaartekrachtveld van de aarde terechtgekomen.

c) een populaire hypothese is de “Giant Impact Theory” of  “Grote Inslag Theorie” die stelt dat een zwaar object, ongeveer zo groot als de planeet Mars, niet lang na de vorming van ons zonnestelsel moet zijn ingeslagen op aarde. Het losgemaakte puin is dan samengeklonterd als maan en werd vervolgens door de zwaartekracht van de aarde opgevangen. Deze hypothese vindt de laatste 30 jaar meer en meer aanhang. Zie onderaan een artistieke impressie.

Volgens de Amerikaanse schrijver en biochemicus Isaac Asimov is dit onwaarschijnlijk omdat de maan te groot is om door de aarde gevangen te kunnen worden. De maan is eentachtigste van de aardmassa en een kwart van haar diameter. Dat ze vervolgens in een bijna circelvormige baan om de aarde is terechtgekomen is een bijna onmogelijke eventualiteit. Tussen 1969 en 1972 werden er door Amerikaanse astronauten zes bezoekjes afgelegd, maar toch blijft de maan voor wetenschappers in veel opzichten een raadsel en zit men nog steeds met fundamentele vragen. Ondanks een aanzienlijke buit van steen en bodemmonsters, foto’s en videobanden en de plaatsing van vijf wetenschappelijke stations blijven de maanmysteries overeind en hebben zelfs nog meer vragen opgeroepen. De maan zou in eerste instantie veel ouder zijn dan werd aangenomen, zelfs veel ouder dan de aarde en de zon. De ouderdom van de maansteen-monsters zou tussen de 4,5 en 5,3 miljard jaar liggen, terwijl men veronderstelt dat de aarde hooguit 4,6 miljard jaar oud is. Dus men zou kunnen stellen dat de maan bijna een miljard jaar ouder is dan onze planeet. De hypothesen rond het ontstaan van de maan zijn legio maar een steeds terugkerend raadsel is de disproportionele grootte van de maan.

Hieronder een afbeelding van de proportionele verhouding aarde/maan :

Hieronder een foto van een volle maan (zichtbare kant) :

Een foto van de achterkant van de maan (niet zichtbaar) :

DE MAAN-ANOMALIEËN.

Er is overvloedig bewijsmateriaal voorhanden dat de maan veel anomalieën in zich draagt. Volgens een rapport van de NASA “Chronological Catalogue of Reported Lunar Events” uitgebracht in 1968 werden er tussen 1540 en 1967 een 570 tal maan anomalieën geregistreerd. Hier een kleine opsomming van enkele belangrijke en merkwaardige gebeurtenissen op de maan.

november 1671 : een kleine witte wolk werd op de maan gezien door de Franse astronoom G.D. Cassini.

mei 1787 : door twee astronomen werden er lichtflitsen waargenomen.

maar en april 1787 : waarneming van “heldere” plekken, vulkanen en bewegende lichten door de Brit sir F.W. Herschel.

juli 1821 : “schitterende, flitsende lichtplekken” waargenomen door een Duitse astronoom.

april 1882 : “bewegende schaduwen” in het Aristotelesgebied.

april 1915 : in de Clavius-krater werd een lichtstraal waargenomen.

juni 1940 : strepen van helder licht waargenomen in de Plato-krater. Op deze locatie werden er geregeld meldingen van lichten geregistreerd.

juli 1954 : door twee observatoria werd op de bodem van de krater Piccolomini een ”rechte zwarte lijn” waargenomen die daarvoor nooit werd gezien en die daarna verdween.

september 1959 en juni 1964 : mysterieuse donkere massa’s waargenomen.

september 1967 : Canadese astronomen zien een donkere wolk omgeven door een violette kleur.

Deze gebeurtenissen worden ook “Lunar Transient Phenomena” genoemd en werden ook na 1967 nog geregistreerd. Er zijn op de maan ook gebieden die de suggestie wekken van kunstmatig gemaakte groeven en rillen. Dit is o.a. het geval op de GASSENDI krater die door geologen worden uitgelegd als oude rivierbeddingen, seismische aktiviteit of eerdere vulkanische aktiviteit.  Zie foto onderaan :

Op de VITELLO krater zijn er sporen van een machine-afdruk, maar volgens de Nasa zou dit een naar beneden gerolde maansteen zijn. (zie foto links). Rechts een foto genomen in 1967 door de Lunar Orbiter 3, dit lijkt geen natuurlijk proces te zijn maar wel een spoor van een of andere machine. Wel wordt gesuggereerd dat de maan eens in een ver verleden een planeet in wording was en nog steeds vulkanische aktiviteit heeft met uitstoot van gassen. Dit zou dan de lichtflitsen en de donkere massa’s kunnen verklaren.

We kunnen nu het maanoppervlak onder de loupe nemen met de meest moderne computergestuurde beeldtechnologie maar het is nog steeds niet mogelijk voor al deze anomalieën een redelijke en aanvaardbare verklaring te geven.

Verder werden er op het maanoppervlak ook een aantal structuren opgemerkt waarvan men denktdat ze vermoedelijk artificieel zijn. Ook hiervan een drietal merkwaardige voorbeelden :

The Bridge (de brug).

Een wetenschappelijke medewerker van de New York Herald Tribune ontdekte deze vreemde structuur reeds in 1952, maar nu wordt aangenomen dat dit zeer waarschijnlijk een spel van licht en schaduw is.

The Shard (de scherf).

Dit “object” werd ontdekt in het Ukert-gebied en werd oorspronkelijk gefotografeerd door de LUNAR ORBITER 3 als voorbereiding op de Apollo maanvluchten. Dit object zou 2,4 km boven het maanoppervlak uitkomen en volgens een gereputeerd geoloog, zou geen enkel natuurlijk proces zo’n structuur kunnen verklaren.

The Castle (het kasteel)

Dit object zou meer dan 7 km boven het maanoppervlak uitkomen en is van alle kanten gefotografeerd. Het bevindt zich in de buurt van “de scherf” en is een raadsel van de hoogste orde.

Het lijkt er sterk op dat de maan wel eens zou kunnen bewoond worden door een of meerdere intelligente rassen die waarschijnlijk afkomstig zijn van buiten ons zonnestelsel. Werd de toenmalige Amerikaans-Russische ruimterace op gang gebracht met deze ontdekkingen en anomalieën in het achterhoofd of waren het alleen maar prestige en zuiver wetenschappelijke projecten ?

Onderaan twee YouTube video’s :

1) Amazing Moon Anomalies Revealed.

2) NASA Airbrushed UFO’s – Lunar Base Towers – in verband met structuren op de maan waarvan de beelden werden “bewerkt” alvorens ze vrij te geven.

 

DE MAAN ALS BUITENAARDSE BASIS ?

De mens heeft al eeuwenlang naar de maan getuurd, eerst met het blote oog, daarna met op aarde geplaatste instrumenten. Het ruimtetijdperk maakte het mogelijk om de maan van dichterbij te onderzoeken. Tussen 1959 en 1969 waren er een reeks van onbemande Sovjet en Amerikaanse ruimtesondes die de maan uitgebreid fotografeerden of op de een of andere manier onze sateliet onderzochten vanuit een omloopbaan of door erop te landen. Alles bij elkaar hebben zes Apollo ruimtevaartuigen in het totaal twaalf astronauten op de maan gezet. De laatste bemande missie was die van de Apollo 17 in december 1972 en daarna hield het op.

Onderaan de Apollo 17 op de maan.

 

 

 Stilstand van de bemande maanvluchten.

Het is al jaren een discussiepunt onder UFO onderzoekers waarom de bemande maanvluchten volledig tot stilstand kwamen na de vlucht van Apollo 17. De reden hiervoor zou drieërlei kunnen zijn. In eerste instantie de afkeer of zelfs vijandigheid van de Amerikaanse publieke opinie ten opzichte van de maanvluchten toen men zich goed realiseerde hoe hoog het kostenplaatje wel was. Anderzijds het gebrek aan geld, dit is de officiële versie, en dat ze verder geen praktische waarde meer hadden. Maar, aan de ene kant was er geen politieke en maatschappelijke steun meer om veel geld in het Apolloproject te steken, en aan de andere kant werd de kans dat het technisch een keer echt mis zou gaan statistisch gezien steeds groter. Als er een bemanning niet meer terug zou komen zou dat een grote smet werpen op de eerdere successen, en mogelijk het einde van de NASA en de bemande ruimtevaart betekenen. Dit viel echter niet in goede aarde bij de meeste geleerden die zich beklaagden over het einde van deze missies op een tijdstip dat lang niet alle mysteries opgelost waren en er zelfs nog meer bijkwamen. De astronoom Dr. Thomas Gold zou ooit gezegd hebben : “Het is alsof je een Rolls-Royce koopt en er dan niet mee rijdt omdat je geld wilt besparen op de benzine”. De derde reden klinkt misschien onheilspellender en is misschien speculatief maar het gerucht, als zouden de aardbewoners daar geweerd worden en de toegang ontzegd door aliens, blijft hardnekkig circuleren. Zou het mogelijk zijn dat net zoals bij sommige Mars missies (zie Focus op Mars) hier ook een soort van quarantaine werd opgelegd door buitenaardsen ?

Er zijn allerlei indicaties die in die richting gaan. Meer en meer mensen, ook voormalige astronauten, komen met verhalen dat er een buitenaardse aanwezigheid zou zijn op de maan. Geruchten gaan dat deze basis aan de andere kant van de maan gevestigd is (dus de kant die we vanaf de aarde nooit zien). Men kan zich ook de vraag stellen waarom de Amerikanen of Russen nooit pogingen hebben ondernomen om een maanbasis te bouwen. Dit lijkt uiteindelijk een beter en eenvoudiger idee dan een zwevend ruimtestation. In 1973 werd in een publieke verklaring in verband met de resultaten van het maan programma, voor het eerst door de Nasa toegegeven dat zeker 25 astronauten met Ufo aktiviteiten geconfronteerd werden tijdens hun vluchten naar de maan.

Wernher von Braun het voormalige hoofd van het US maan programma heeft jaren later in een van zijn interviews eens laten ontvallen dat “sommige buitenaardsen machtiger waren dan de aardbewoners zich ooit konden inbeelden”. Hij beweerde ook dat “iemand” iedere maanvlucht geleid door de Verenigde Staten in het oog hield. Philip Corso een gepensioneerde luitenant-kolonel van het Amerikaanse leger  beweert dat het Amerikaanse leger en luchtmacht zeker over een 120 tal foto’s beschikt genomen door de  maan astronauten “die enig bewijs toonden van buitenaardse aanwezigheid”. Ook zou er zich meer dan één buitenaardse basis op de donkere zijde van de maan bevinden. Dit beweren verschillende ufologen en in de loop van het jaar 2008 werden er door Japanse astronomen verschillende donkere objecten van ongev. 500 tot 1000 meter lang op videotape vastgelegd die zig-zag over het maanoppervlak bewogen. Een van deze vermeende alien maanbasissen zou volgens een woordvoeder van het Amerikaanse leger “Luna” noemen en zou ook door Apollo astronauten gezien en gefilmd zijn. Een mijnbouwbasis met zeer grote machines en zeer grote ruimteschepen die werden omschreven als moederschepen.

Waarom mijnbouw ? Men weet al zeer lang, geologen hebben dit vastgesteld, dat de maanbodem verschillende waardevolle en op aarde zeldzame metalen bevat. Ook is men er recentelijk achter gekomen dat de maanbodem rijk is aan het “helium 3″ isotoop dat zeer belangrijk blijkt te zijn voor de energie opwekking in toekomstige interstellaire ruimtetuigen.

De ruimteschip-maan theorie.

De hypothese als zou de maan een creatie zijn van een buitenaardse inteligentie werd de wereld ingestuurd door twee Russen Michael VASIN en Alexander SHCHERBAKOV. Dit zou er op neer komen dat de maan niet een volledig natuurlijke wereld zou zijn maar een planetoïde die miljarden jaren geleden in een verre uithoek van de ruimte werd “bewerkt” door intelligente wezens met een superieure technologie. Deze voor een deel artificiele wereld werd dan door de cosmos gestuurd om uiteindelijk in een baan om de aarde terecht te komen. Dit leek een krankzinnig idee maar deze hypothese werd in 1975 verder uitgewerkt en ondersteund door de auteur en onderzoeker Don Wilson in zijn boek “Our Mysterious Spaceship Moon”. Deze hypothese kon eigenaardig genoeg veel van de maan mysteries verklaren zeker wat betreft de oorsprong, de bodemstructuur en de verbazingwekkende baan van de maan.

Een aarde zonder maan.

In oude overleveringen en legendes vindt men zelfs indicaties dat ooit de mensheid een aarde gekend heeft zonder maan. Aristoteles, een Grieks filosoof, vertelt over een volk in Arcadië (streek in midden Griekenland) die daar woonden “voordat er een maan in de hemel was”. Zowel de Griekse schrijver Plutarchus als de Romeinse schrijvers Ovidius en Rhodius schreven over “voor-maanse mensen” in Arcadië. Ook Tibetaanse teksten verwijzen naar een volk op het continent “Gondwana” dat al een redelijke beschaving bezat voordat er een maan was. Gondwana was een zuidelijk “supercontinent” dat 200 miljoen jaar geleden bestond uit gebieden die tegenwoordig grotendeels op het zuidelijk halfrond liggen, waaronder Antarctica, Zuid-Amerika, Afrika, India en Australië. Hier een impressie hoe dit supercontinent er moet hebben uitgezien :

Ook auteur en wetenschapper I. Velikovsky schrijft dat er overleveringen van verschillende volkeren bestaan die getuigen dat in een heel oude periode, binnen mensenheugenis, er geen maan was die de aarde vergezelde. Hij vermeldt specifiek het Finse epos Kalevala dat getuigt over een tijd “toen de maan in haar baan geplaatst werd”. Overtuigend bewijs voor de ruimteschip-maan theorie is dit niet en deze fragmenten zijn eerder speculatief maar geven toch een zekere indicatie in die richting.

Aliens op de maan ?

Volgens de Britse auteur Maxwell Cade in zijn boek “Other worlds than ours” zouden er inteligente wezens, of het nu aardbewoners of aliens zijn, onder het maanoppervlak kunnen leven mits enige aanpassing en technische middelen. Men heeft er complete bescherming tegen de kosmische straling en enkele meters onder het maanoppervlak heerst een constante temperatuur van ongev. min 70 Celcius, hetgeen niet veel kouder is dan op Antarctica. Wijlen Dr.Carl Sagan, astronoom en die verbonden was aan de universiteit van Harvard, heeft herhaaldelijk gesuggereerd dat aliens de verborgen zijde van de maan zouden kunnen gebruiken om de aarde te surveilleren. Dit is een uitdagend idee voor vele ufologen.

Een maanbasis heeft voor en nadelen. Als een tamelijk grote kolonie buitenaardsen zich in de buurt van de aarde zou willen vestigen is een maanbasis bizonder geschikt omwille van een constante bevoorrading. Volgens Jacques Vallée ufoloog en onderzoeker zou er dan weer weinig reden zijn om een basis op de verborgen zijde van de maan te vestigen omdat dit dan toch hoofdzakelijk ondergronds zou moeten gebeuren om deze aktiviteiten verborgen te houden voor de telescopen en satelieten van de aardbewoners. Volgens Vallée zou het oprichten en de installatie van enorm grote constructies de enige reden zijn. Maar zelfs dan zouden de aliens duidelijke sporen nalaten die op de maanfoto’s te detecteren zijn. Ook hun ruimtetuigen blijven dan zichtbaar als ze zich van en naar hun basis verplaatsen.

De astronauten

Van al het bewijsmateriaal dat het bestaan van ufo’s en buitenaardse aktiviteit op de maan zou moeten aantonen is er niets zo overtuigend als de waarnemingen en bevindingen van militair personeel en astronauten. De afgelopen decennia vertelden veel astronauten wat ze op hun missies naar de maan werkelijk in de ruimte zagen en meemaakten. In het jaar 1969 publiceerde het Amerikaanse weekblad “National Examiner” dat niet geregistreerd stond en een soort “underground” publicatie was, een vreemd verhaal over de vermeende ontmoeting van het ruimtetuig Apollo 8 met ufo’s tijdens de tocht naar de maan in december 1968. De drie astronauten die toen aan boord waren ontdekten een schijfvormige ufo die parallel vloog met de Apollo 8. Vrij plotseling raakten belangrijke instrumenten, het electrische systeem en de raketmotor buiten werking en het ruimtetuig werd overvallen door een hoogfrequent lawaai en een verblindend licht. Daarna verdween de ufo, er werd een koerskorrektie uitgevoerd en het contact met de vluchtleiding hersteld. Kort daarop was er weer een confrontatie met een andere nog grotere roodgloeiende en zoemende ufo en de Apollo 8 werd getroffen door vreemde licht en warmtegolven. De Apollo 8 begon te kantelen en de sensors weigerden dienst. De astronauten werden dan getroffen door fysiologische verschijnselen zoals migraine, ademnood, geheugenverlies, pijn in de borst en hallucinaties. Na ongeveer 11 minuten verdween de tweede ufo. De contacten met de vluchtleiding in Houston werden dan hersteld maar daar constateerde men dat de Apollo 8 zó ver uit koers was dat dit niet door Houston kon gecorrigeerd worden. De koerscorrectie werd dan door de astronauten zelf uitgevoerd navigerend op de sterren. Deze gebeurtenissen werden uiteraard door de Nasa verzwegen, maar men vermoedt dat door een lek bij een van de Amerikaanse veiligheidsdiensten (welke is niet geweten) dit blad deze informatie in haar bezit kreeg. De kwalen die de astronauten ondervonden werden wel officieel toegegeven. Men kan de vraag stellen of niet hetzelfde scenario plaatsvond tijdens de vlucht van Apollo 13 die toen in ernstige moeilijkheden geraakte.

Er zouden ook bandopnamen van conversaties bestaan tussen maan-astronauten en de vluchtleiding. Volgens onbevestigde rapporten zagen, zowel Neil Armstrong (de eerste man op de maan) als Edwin Aldrin UFO’s kort na de historische landing op de maan van de Apollo 11 op 21 juli 1969. Tijdens die televisie uitzending wees één van de astronauten op een licht in of op de rand van een krater. Er werd om nog meer informatie hierover gevraagd door de missie begeleiding op aarde, daarna hoorde men ineens niets meer. Volgens een voormalige NASA-medewerker Otto Binder, die een eigen VHF ontvangstradio had en Nasa’s uitzending dus omzeilde, vond het volgende gesprek tussen Mission Control en de astronauten plaats :

NASA : Wat is daar ? Mission Control roept Apollo 11 …

APOLLO 11 : Deze “dingen” zijn enorm, Sir ! Enorm ! Oh, mijn God ! Je zou het niet geloven ! Ik vertel je … er zijn andere ruimtevaartuigen hier, keurig op rij, aan de andere zijde van de kraterrand ! Ze zijn op de maan en houden ons in de gaten !

Op een symposium dat naderhand werd georganiseerd naar aanleiding van de maan wandeling in 1969 werd door één van de aanwezige geleerden (naam niet bekend) aan Neil Armstrong de vraag gesteld wat er nu werkelijk gebeurd was met Apollo 11. Armstrong repliceerde daarop dat de mogelijkheid bestond dat ze zouden geconfronteerd worden met aliens, maar dat ze door hen echt geweerd werden. Armstrong zou toen ook gezegd hebben dat hij niet in details kon treden, maar dat hun ruimteschepen die van de aarde ver overtroffen zowel in afmetingen als in technologie en dat ze groot en dreigend waren. De geleerde maakte dan de opmerking dat er achteraf toch nog vluchten naar de maan werden uitgevoerd. Armstrong zei daarop dat de Nasa zich daartoe verplicht had, dat het maar om korte vluchten ging en dat men ook niet kon riskeren dat er op aarde paniek zou uitbreken. Op de foto : Mission Control Houston in 1969.

Het voormalig hoofd van de Nasa communicatie systemen en Frans wetenschapper Maurice Chatelain heeft in 1979 bevestigd dat Armstrong inderdaad gemeld heeft dat hij twee Ufo’s had gezien op de rand van een krater en dat dit gegeven algemeen bekend was in Nasa kringen. Chatelain heeft ook bevestigd dat de Apollo 11 uitzendingen werden onderbroken om dit nieuws voor het publiek te verbergen. Chatelain is ook niet de eerste de beste en heeft een indrukwekkende carrière achter de rug in de lucht en ruimtevaart industrie. Hij beweert verder dat alle Gemini en Apollo vluchten intensief door Ufo’s werden gevolgd. Ook twee gereputeerde wetenschappers in de voormalige Sovjetunie bevestigen deze incidenten en beweren dat de Nasa deze berichten censureerde. Officieus wordt gezegd dat Nasa wel een publieke instantie is maar dat haar programma’s worden gefinancierd door de defensie-begroting van de Verenigde Staten en dat het merendeel van de astronauten onderworpen zijn aan militaire veiligheidsregels. Zij staan onder strikte orders om niet te praten over hun waarnemingen.

De Apollo 11 maanlanding video banden.

Op 17 juli 2009 verscheen er op de Engelstalige website www.alienvideo.net een artikel in verband met het “toevallig” wissen van NASA’s originele opnamen over de landing in juli 1969 van de eerste mensen op de maan. Hier volgt de integrale vertaling in het Nederlands.

Een onwaarschijnlijk verhaal werd nog maar eens door de NASA de wereld ingestuurd. NASA functionarissen hebben toegegeven dat de originele opnamen van de landing van de eerste mensen op de maan in 1969 gewist werden omdat NASA een tekort had aan opnamebanden om hen in de mogelijkheid te stellen hiermee ander materiaal op te nemen. Naar eigen zeggen was dit tekort te wijten aan geldgebrek om nieuwe opnamebanden aan te kopen. Men moet weten dat het ruimteagentschap NASA uiteindelijk jaarlijks een toelage van miljoenen dollars ontvangt van de Amerikaanse regering. NASA beweert echter dat deze historische gebeurtenis niet verloren is omdat ze toen kopieën van de opname aan verschillende nieuwsagentschappen bezorgd hebben. NASA kon dan bij wijze van compensatie een kopie van deze opname “op de kop tikken” die ze naar eigen zeggen dan digitaal zullen laten herbewerken zodanig dat deze kopie beschikbaar zal  blijven voor historische doeleinden. Zonder meer een briljante tegenzet. Er werd voor het eerst gewag gemaakt van deze ontbrekende opnamen in 2006 omdat niemand de originele opnamen van de 20 juli 1969 maanlanding kon terugvinden. De uiteindelijke conclusie werd eerst in 2009 gemaakt omdat men tot de ontdekking kwam dat duizenden banden magnetisch waren gewist voor hergebruik.

De historicus Douglas Brinkley verbonden aan de Amerikaanse Rice universiteit verklaarde : ” Het is verwonderlijk dat Nasa niet het gezond verstand had om, naar alle waarschijnlijkheid hét belangrijkste historische evenement van de 20e eeuw, te bewaren. ” Brinkley voegde er nog aan toe dat de NASA het wel klaarspeelde alle soorten gegevens en artefacten met betrekking tot de Apollo 11 missie te behouden, maar het niet nodig vond de video opnamen van de maanlanding zelf te bewaren. De eerste maanlanding was inderdaad een gigantische stap voor de mensheid. Het was echt een historisch moment voor het menselijk ras. Dus kan men zich de vraag stellen : Hoe is het mogelijk dat de originele opnamen van de maanlanding gewist werden in een tijdperk waarin zelfs de meest onbeduidende zaken bewaard worden voor historische doeleinden ? Het antwoord is voor de hand liggend. Er stond iets op de originele videobanden van de maanlanding dat, zo oordeelde de Amerikaanse regering, het publiek niet mocht zien. Het zou niet verwonderlijk zijn dat de originele opnamen niet gewist werden, maar het gefabriceerde verhaal over de vernietiging van de tapes zou dan een handige zet zijn om anderen ervan te weerhouden de originele beelden te onderzoeken. Naar alle waarschijnlijkheid worden de originele banden bewaard op een super-geheime locatie alleen bekend bij enkele ingewijden.

Het is zelfs mogelijk dat de originele opnamen van de maanlanding in juli 1969 in feite opzettelijk gewist werden. Men kan zich dan weer de vraag stellen waarom ze dit zouden doen ? Het is mogelijk dat er op deze opnamen bewijsmateriaal stond dat we niet alleen zijn in het universum. Misschien is dit bewijsmateriaal zo onbetwistbaar dat, indien dit ontdekt werd, er geen mogelijkheid meer aanwezig zou zijn om het bestaan van buitenaards leven nog langer in de doofpot te stoppen. Men kan zich ook het volgende afvragen : zou het niet kunnen dat dit bewijsmateriaal, indien aanwezig, niet op de kopies van deze videoopnamen te vinden is ? Wel, dit zou mogelijk zijn op voorwaarde dat ze niet werden “bewerkt” alvorens ze verdeeld werden. Heel waarschijnlijk worden deze tapes nu digitaal “bewerkt” in plaats van digitaal herwerkt (digitally re-mastered). Deze herwerkte versie zal dan de facto als maatstaf dienen voor de kopies die dan zullen worden verdeeld. En men kan er zeker van zijn dat enig spoor van de “bewerking” van deze tapes deskundig zal weggewerkt zijn. Blijft natuurlijk nog steeds de vraag wat er echt op deze originele maanlanding opnamen stond. Iedere speculatie in verband met de inhoud van deze tapes zal de regering nog meer aanzetten bedrieglijke informatie te verspreiden en de speculanten als gekken en dwazen te bestempelen. Het is duidelijk dat wat er ook op deze tapes stond, dit voor het publiek verborgen moest blijven.

Voormalig  astronaut Edgar Mitchell klapt uit de biecht.

Opmerkelijk en onthullend nieuws is ook dat een voormalig astronaut Dr. Edgar Mitchell, de toenmalige “Lunar Module” piloot van Apollo 14, onlangs verkondigde dat buitenaardsen de aardbewoners al verschillende keren hebben gecontacteerd. Mitchell die nu 77 is was de zesde man die toen over de maanbodem wandelde. Hij meent te weten dat verschillende regeringen wereldwijd dit gegeven al 60 jaar lang verborgen houden. Mitchell heeft dit gezegd naar aanleiding van een interview met een zekere Nick Margerrison op een Brits radiostation, en voegde er ook nog aan toe dat Nasa verantwoordelijken die contacten hadden met de aliens, deze omschreven als “kleine wezens met een vreemd uiterlijk” identiek aan het traditionele beeld “klein van gestalte met grote ogen en hoofden“. Ook beweert hij dat onze technologie lang niet zo gesofistikeerd zou zijn als de hunne en dat indien ze ons vijandig gezind zouden zijn, we er al lang niet meer geweest waren. Ook wist hij te vertellen dat de Roswell affaire echt is, dat men gelijkaardige gevallen nog steeds onderzoekt, en dat heel het Ufo dossier nu hopelijk zal onthuld worden.

Officiële woordvoerders van de Nasa waren er als de kippen bij om het hele verhaal te ontkennen en verklaarden dat ze zich niet bezighielden met de Ufo problematiek. Onlangs verklaarde ook nog een Zwitsers wetenschapper en voormalig medewerker van de ESA dat men de Nasa niet onvoorwaardelijk kan vertrouwen en dat een contact met aliens en hun technologie een geweldige stap voorwaarts zou betekenen voor zowel onze ruimtevaart als de toekomst van de mensheid in het algemeen. Voorlopig volgt Nasa nog steeds de “doofpot” doctrine, maar wat kun je verwachten van een organisatie die als spotnaam heeft : Never A Straight Answer.

Op de foto’s : E. Mitchell ten tijde van de Apollo 14 vlucht.

Onderaan een opname van een vermeende maan basis en  twee oude maanfotos met eigenaardige structuren die op nederzettingen lijken(Bron : Medem,Kiev,Ukraïne).

Lunar Orbiter beelden

Op de website www.ufodigest.com verscheen op 6 december, 2009 een kort artikel van de hand van de Franse ufoloog en onderzoeker Christian Macé over een vermeende ufo basis gefotografeerd door de Lunar Orbiter. Bekijk het fotografisch materiaal onderaan.

Tot slot.

We weten uiteraard niet of al deze verhalen waar zijn maar waar rook is, is ook vuur en zoals dit gewoonlijk het geval is zal de waarheid wel ergens in het midden liggen. Het is echter niet overdreven te beweren dat zowel het Ufo fenomeen als de aanwezigheid van aliens na meer dan 60 jaar (en langer) als reëel kan beschouwd worden. Het is maar de vraag of de mensheid het mogelijk contact met buitenaardsen als een bedreiging of als een zegen zal ervaren.

Wie zich verder wil verdiepen in het mysterie van de maan anomalieën en de maan als mogelijke ruimtebasis, kan deze About.com site bezoeken met in het totaal een 33 tal interessante artikels en fotomateriaal over dit onderwerp.

Url : http://paranormal.about.com/od/lunaranomalies/Lunar_Anomalies.htm

Bronnen :

Literatuur :

Alien Logboek – Jim Marrs

Aliens. Ontmoetingen met het buitenaardse – Marcus Day

Alien Base – Tim Good

Above top secret – Tim Good

Anatomy of a phenomenon – J.Vallée

Zagen zij ze vliegen ? – K. Gösta Rehn

Aan genesis voorbij – S. Sitchin

Websites :

www.youtube.com

www.wereldgeheimen.nl

www.ufocasebook.com

www.niburu.nl