BIZARRE FEITEN

FEITEN EN VERHALEN OVER DE WONDERLIJKE WERELD OM ONS HEEN.

Honderdste aap.

Het begrip “honderdste aap” grijpt terug op het in 1982 verschenen boek The hundredth Monkey van Ken Keyes jr., die uitgaande van het in 1980 verschenen boek Lifetide van Lyall Watson, een verbazingwekkend fenomeen beschreef. Wetenschappelijke onderzoekers die ruim dertig jaar lang in het wild levende apen van de ondersoort Macaca fuscata bestudeerden, gaven  in 1952 op het Japanse eiland Koshima apen zoete aardappelen. De aardappelen werden de apen toegeworpen, en vielen in het zand. De apen bleken dol op de zoete smaak van de aardappelen, maar het zand dat eraan kleefde bedierf de pret. Een achttien maanden oud apewijfje vond de oplossing : zij waste aardappelen in een nabijgelegen rivier schoon. Ze liet dat kunstje zowel haar moeder als haar speelgenoten zien. Van 1952 tot 1958 leerden alle jonge apen de zanderige zoete aardappelen af te spoelen om ze beter eetbaar te maken. Alleen de volwassen apen die het voorbeeld van hun kinderen volgden, pasten voortaan de spoelmethode toe. Andere dieren vraten verder de met zand besmeurde aardappelen. In de herfst van 1958 gebeurde toen iets opmerkelijks.

Tot dan toe had een onbekend aantal apen op dat eiland Koshima geleerd om de aardappelen te spoelen voor het eten. De auteur nam nu aan dat het er 99 waren die de methode kenden en dat er nog één, nummer 100, bij zou komen. Vanaf dat moment spoelden niet alleen vrijwel alle apen op Koshima hun voedsel. Opeens werd deze methode ook op andere plaatsen toegepast : apenkolonies op andere eilanden en de op het Japanse vasteland bij Takasakiyama levende apen deden hetzelfde als de apen op het eiland Koshima.

Het “fenomeen van de honderdste aap” betekent, zoals Ken Keyes jr. concludeerde : nieuwe kennis, die door een bepaald aantal individuen verworven is, blijft, zodra een kritisch punt overschreden is, niet alleen geestelijk eigendom van dat begrensde aantal mensen, maar kan zich dan “met een sprong” geestelijk-communicatief (“from mind to mind”) verbreiden. Hoewel het exacte aantal individuen kan variëren wordt – aldus Ken Keyes jr. – bij overname van deze nieuwe kennis door nog één enkele persoon “een veld versterkt” waardoor dan ineens vrijwel iedereen van nieuw besef vervuld raakt.

Bron : Ken Keyes jr. The Hundredth Monkey, Vision Books, St. Mary, Kentucky 40063, U.S.A., 1982.

Onderaan :  de apensoort Macaca fuscata en een foto van deze apen op het Japanse eiland Koshima.

*********************************************************************************

 

Het derde oog.

Het derde oog kan niet naar buiten kijken zoals de vertrouwde ogen naast de neus. Het derde oog uit het Hindoeïsme en het Boeddhisme is een bron van verborgen krachten en helderziendheid. Het derde oog kan samenhangen met de pijnappelklier of epifyse, want bij sommige reptielen is de epifyse een oog met een netvlies en lens en bedekt door een huidplooi of schubben en bij andere dieren is zij een licht-     gevoelige klier onder een dunne schedel. Galen de Griekse arts uit de 2de eeuw na Christus, dacht dat de epifyse de gedachtestroom reguleerde. Vijftien eeuwen later noemde René Descartes de epifyse de “zetel van de ziel”. In 1958 ontdekte de wetenschapper Aaron Lerner dat deze klier melatonine produceert, een hormoon met een kalmerend effect, dat de slaapcyclus beheerst. Moderne occulte stromingen leggen een verband tussen de epifyse en de kroonchakra, de draaikolk waardoor  paranormale en spirituele krachten uit het universum een mens binnengaan.

De epifyse is bij dieren lichtgevoelig en meet de hoek met de zon of de intensiteit van het licht, zodat het lichaamsritme heel het jaar door correspondeert met veranderingen in de daglengte. Voor veel diersoorten is dit essentieel voor hun oriëntatie en voortplantingscyclus en zelfs voor de aanpassing van hun huidkleur aan de omgeving. Misschien heeft het feit dat sterk zonlicht ons geestelijk beïnvloedt en dat de lente paringsgedachten oproept, iets met de epifyse te maken. Omdat zij in dat geval informatie uit de omgeving zou verwerken, waarvan we ons niet bewust zijn, zou zij een bovennatuurlijk orgaan zijn.

Er is een verband tussen de pijnappelklier en verlichting. De Boeddha zat onder een asvatthaboom, waarvan de vrucht, evenals bananen en walnoten, serotonine bevat, een organische stof waaruit de epifyse melatonine maakt. Onderzoeken hebben aangetoond dat orale doses malatonine een gevoel van welzijn en rust geven dat men geestvervoering kan noemen.

**************************************************

Het Marseffect.

De Franse psycholoog Michel Gauquelin wilde de astrologische theorie weerleggen, maar bereikte het tegenovergestelde. Tussen 1956 en 1961 bestudeerden hij en zijn vrouw meer dan 25000 persoons- en geboortegegevens uit Frankrijk, België, Italië en Nederland. Uit dat onderzoek bleek dat wetenschappers meer met Saturnus of Mars, atleten meer met Mars, soldaten meer met Mars of Jupiter en schrijvers meer met Venus of de Maan te maken hadden dan nog toevallig genoemd kon worden. Men noemt dit soms het “Marseffect”.

Noord-Amerikaanse en Engelse onderzoekers kwamen tot overeenkomstige conclusies. Ze constateerden een verband tussen bepaalde planeten en een meer dan gemiddeld succes in bepaalde beroepen : bij Amerikaanse advocaten bleek Tweelingen prominent, bij Britse politici Ram en bij diplomaten Tweelingen. Sceptici konden Gauquelin niet onderuit halen en de prominente psycholoog Hans Eysenck heeft toegegeven dat een verklaring gewenst is, al druist een en ander nog zo in tegen het gezonde verstand.

************************************************

Een moderne Jonas.

In februari 1891 verdween  James Bartley, walvisvaarder op de Star of the East, toen hij voor de Falkland Eilanden een potvis probeerde te doden. Kennelijk was hij verdronken. Twee dagen later werd een dode walvis gevangen en de bemanning merkte dat er binnenin iets bewoog. Ze sneden de maag open en vonden de bewusteloze Bartley. Hij was tijdens het gevecht met de walvis overboord gevallen en opgeslokt. Hij had het overleefd dank zij een grote hoeveelheid zuurstof in de maag van de potvis (de zuurstof bevordert het drijfvermogen).

Na zijn bad in het zeewater raasde en tierde hij veertien dagen lang als een gek, maar uiteindelijk herstelde hij volledig en kon zijn werk weer hervatten. Zichtbaar bewijs voor zijn beproeving waren zijn sneeuwwitte en gerimpelde hoofdhuid en handen – zijn huid was door de maagsappen van de potvis uitgedroogd en continu gebleekt.

 ***************************************************

Betraande en bloedende beelden.

In 1988 huilde een kruisbeeld in het klooster Pucelles in Orléans in Frankrijk. Niemand was verbaasd toen kort daarop een catastrofale brand de stad in as legde.

Huilende en bloedende beelden behoren tot de meest voorkomende wonderen. In de lente van 1953 kreeg een pasgetrouwd stel in Syracuse in Sicilië een Mariabeeld. Toen de vrouw zwanger was, werd ze doodziek en op 29 augustus bad ze voor het beeld. Opeens zag ze tranen over Maria’s wangen rollen. Ze herstelde wonderbaarlijk. Het beeld huilde vier dagen. Agenten, artsen en priesters hebben het met eigen ogen gezien. In december erkende de kerk het wonder en momenteel heeft Onze Maagd van de Tranen een eigen kapel.

Het verschijnsel is zeker niet beperkt tot traditioneel katholieke landen. In Akita in Japan begon in juni 1973 een Mariabeeld te bloeden. Het transpireerde bovendien en verspreidde een geur van lelies en rozen. Later zag men het huilen. Dit herhaalde zich 101 keer tot het in 1981 ophield. Vier jaar later huilde in Naju in Korea een beeld. Beide beelden behoorden aan zieke vrouwen toe en het verschijnsel wordt dan ook gezien als een sympathiebetuiging van de Maagd Maria.

Voer voor vervalsers, natuurlijk. In 1967 bekende de gebedsgenezer Alfred Bolton dat hij op strategische punten in zijn bloedende kruis rauw vlees verstopt had. In 1986 werd de natuurkundige Shawn Carlson geboeid door een huilend beeld dat in een kerk in Chicago meer dan 300000 bezoekers trok. Hij besloot een vervalsing te maken. In 1987 veroorzaakte hij met een huilende Mona Lisa een sensatie op het congres van het American Committee for the Scientific Study of Religion. De techniek was eenvoudig en de ingrediënten lagen al eeuwen voor het oprapen – meer wilde hij er niet over kwijt. In sommige gevallen laten gelovigen zich misleiden door natuurverschijnselen, zoals het effect van condenserende luchtdeeltjes. Toch worden sceptici en gelovigen ieder jaar weer getrakteerd op nieuwe wonderbeelden, zoals in 1996 en 1997 nog in Nederland en België gebeurde.

****************************************************************

Acupunctuur een oude kunst.

Voor westerlingen lijkt de Chinese medische techniek puur magie : waar zijn de pillen, de operaties, de ultramoderna apparaten ? Alleen maar dunne naaldjes die 2,5 mm in de huid verdwijnen ? En de plaats van de naaldjes maakt het nog magischer, ze zitten vaak op plaatsen die ogenschijnlijk niets met de ziekte of kwaal in kwestie te maken hebben. Een naald op de goede plek in de kleine teen geneest hoofdpijn en voorhooikoorts is behandeling van de lever de aangewezen weg.

Een journalist van de New York Times was in  1974 in een ziekenhuis in Sjanghai aanwezig bij een operatie met behulp van acupunctuur. De patiënt leed aan een zware vorm van tuberculose en daarom verwijderde men zijn linkerlong en een rib. De verdoving bestond uit welgeteld één naald in zijn rechterschouder. Hij bleef de hele operatie bij kennis en hij kreeg zelfs enkele partjes sinaasappel toen hij zei dat hij honger had.

Acupunctuur is 5000 jaar oud, maar het eerste boek erover, het Boek van de Gele Keizer, stamt uit rond 200 voor Christus. De techniek werd geboren toen een soldaat opmerkte dat zijn kwaal genas nadat hij een lichte verwonding had opgelopen. De traditionele acupunctuur is gebaseerd op de levensenergie ki, wat letterlijk “lucht” of “adem” betekent. Als ki voortdurend door het lichaam stroomt, is het organisme gezond. Stroomt er onvoldoende ki door een van de twaalf hoofdmeridianen in het lichaam, dan hebben hart, blaas en andere organen daaronder te lijden. Op de onzichtbare meridianen liggen rond 2000 huidpunten die de acupuncturist gebruikt om pijn te verlichten en ziekte te genezen.

Jezuïeten hebben acupunctuur 300 jaar geleden in Frankrijk geïntroduceerd. In de jaren dertig van de twintigste eeuw schreef een Franse diplomaat een verhandeling van vijf delen over het onderwerp, waardoor de toepassing in Frankrijk opbloeide. Pas veertig jaar later begon de academische wereld in anderstalige landen er belangstelling voor te krijgen. De doorbraak vond plaats toen president Nixon en enkele westerse artsen in China met eigen ogen zagen hoe effectief acupunctuur is als narcosemiddel bij operaties.

Depressie, angst en verslavingen zijn met acupunctuur behandeld. Momenteel onderzoekt men nieuwe en verbeterde technieken, waaronder electrisch roterende naalden, lasers en ultrasone toepassingen. Westerlingen vinden het moeilijk om te begrijpen hoe het werkt en schrijven het succes daarom vaak toe aan psychologische factoren : het vertrouwen dat het werkt, de door de naalden opgewekte spanning of het gevoel dat men zijn pijn beheerst. Acupunctuur wekt inderdaad zenuwimpulsen op die het pijngevoel verdringen en het prikken in de huid stimuleert de hersenen tot het afscheiden van endorfinen ofwel pijnstillers.

************************************************************** 

Overgrootmoeder’s geest ?

In augustus 2009 heeft een Amerikaans meisje, terwijl ze voor haar nichtje met haar mobieltje een foto vanzichzelf maakte, bij toeval ontdekt dat ook het gelaat van haar overgrootmoeder mee op de foto stond. Haar overgrootmoeder stierf veel vroeger in 1990. De foto werd getest en blijkt origineel te zijn zonder enige toevoeging of bewerking. Het blijft een raadsel hoe dit kon gebeuren.

*********************************************************************

Eén hersenhelft.

Hoewel een Amerikaanse vrouw al 37 jaar met maar één hersenhelft leeft, leidt ze een zelfstandig leven.

Een dokter ontdekte pas tien jaar geleden dat de Amerikaanse Michelle Mack ongeveer 95 % van haar linkerhersenhelft mist. Daardoor heeft Michelle Mack de wetenschap versteld doen staan. De  linkerhersenhelft zorgt er normaal gesproken voor dat je onder meer kunt bewegen, praten en lezen. Door een beroerte vóór haar geboorte is bij Mack dat deel van de hersenen nauwelijks ontwikkeld. De rechterhersenhelft heeft een groot deel van die functies overgenomen, waardoor de vrouw uit Falls Church in de staat Virginia normaal kan praten en haar opleiding aan de middelbare school met succes kon afronden.

Mack woont bij haar ouders, betaalt huur en doet het grootste deel van het huishouden zelf. Ze is financieel onafhankelijk door haar administratieve baan bij een kerk. Ze wilde haar verhaal naar buiten brengen om duidelijk te maken “dat ik normaal ben maar wel speciale behoeften heb”. De vrouw hoopt dat er op deze manier meer begrip ontstaat voor “alle andere mensen die zoals ik zijn”. Onderaan links een foto van Michelle en rechts een rx van haar hersenpan.

 

*************************************************************************

Engeland schatteneiland ?

Een amateur schattenjager die met een metaaldetector regelmatig de Engelse weilanden uitkamt heeft bij toeval een schat ontdekt.

Volgens Britse archeologen is het de grootste Angelsaksische schat ooit, een uitgebreide verzameling van gouden enzilverenkruisen, zwaarddecoraties en andere zaken. Volgens een van hen zal deze vondst de opvatting over de Anglo-Saxons op zijnkop zetten en kan het tot demeest waardevolle historische schatten van Groot-Britannië gerekend worden.

De Anglo-Saxons waren een Germaanse stam die over Engeland heersten vanaf de 5e eeuw tot de Noormannen dit gebied binnenvielen in 1066. Roger Bland verantwoordelijk voor het opgraven van de schat vertelde Associated Press : “Deze vondst betekent dat we onze opvatting over de donkere Middeleeuwen zullen moeten herzien”.

Deze schat stamt uit de 7e eeuw en werd gevonden door de 55 jarige Terry Herbert in een weiland in het westen van Engeland. De schat bestaat uit 1500 gouden en zilveren juwelen, waarvan sommige ingelegd zijn met kostbare stenen. Volgens deskundigen is het zo’n fraai vakmanschap dat ze afkomstig zouden kunnen zijn van  de Angelsaxische adel. Onderaan een foto van een klein gedeelte van deze schat.

**************************************************************************************

Vis met mensentanden.

Een Russische visser heeft misschien wel de missende schakel in de evolutietheorie gevonden. De man heeft namelijk een vis gevangen met mensentanden. Wetenschappers zijn verbijsterd en hebben er geen verklaring voor. Zie foto onderaan.

 

De vis werd onlangs gevonden in een meer in het Russische Oeralgebergte. De visser ontdekte het vinnige beestje in een net dat in het riet was blijven steken. De meeste vissen waren dood, maar deze ene bleek nog in leven. En wat voor een, deze vis had grote, witte tanden als van een volwassen man. De visser, helemaal in shock, legde de vis op de oever en liep weg. Toen hij even later terugkwam, bleek de vis het loodje te hebben gelegd. De man bedekte de vis met een dikke laag zout om deze te conserveren. Achteraf liet hij zijn vondst aan een paar wetenschappers zien, maar zij konden geen verklaring voor het gebid geven.

Men veronderstelt dat het hier om een zuigkarper gaat van het geslacht Ictiobus. Deze vissoort werd in de jaren tachtig ontdekt en vindt zijn oorsprong in het Oeralgebergte. Alleen zijn de tanden onverklaarbaar en passen niet bij deze vis. Het zou om een mutatie kunnen gaan veroorzaakt door radioactieve straling, omdat er geruchten de ronde doen dat er zich in de Oeral in de jaren vijftig een nucleaire ramp moet hebben voorgedaan. Een bijna identieke vondst werd een tijd geleden in het Texaanse Lubbock gedaan. Ook deze vis had sterke en menselijke tanden. Ondanks de vele theorieën, zo zou het een onbekende piranhasoort zijn, kon de herkomst van de vis nooit duidelijk worden vastgesteld.

***************************************************************************************

De ”wandelende stenen” van Death Valley.

Death Valley, gelegen in de Amerikaanse staat Californië, ligt 86 meter onder de zeespiegel en is daarmee het laagst gelegen gebied van Noord Amerika. Tevens is het met gemiddeld 38 graden Celcius het heetste en droogste gebied. Het is een woestijngebied met Canyons en uitgestrekte zoutvlakten.

Een deel van deze zoutvlakten wordt “Racetrack Playa” genoemd, het trekt mensen aan die met allerlei vreemdsoortige bolides trachten het snelheidsrecord te breken. Racetrack Playa is tevens het gebied van de mysterieuse “wandelende stenen”. Rotsen van soms meer dan een paar honderd kilogram lijken uit zichzelf te bewegen. Dat bewijzen de sleepsporen die de stenen in de grond achterlaten. Deze sleepsporen zijn soms meer dan 600 meter lang en gemiddeld tussen de 8 en 30 centimeter breed.

De stenen bewegen niet enkel in rechte lijnen, maar veranderen van richting of draaien zelfs volledig om. Tot nu is er niemand die de stenen daadwerkelijk heeft zien bewegen, maar het gebied trekt sinds 1948 de aandacht van de wetenschap. Een mogelijke verklaring is de vorming van een ijslaagje op de zoutvlakten in de winter en het vroege voorjaar. Een felle wind zou dan de stenen ove het gladde oppervlak kunnen laten glijden. Echter, een sluitende verklaring is er tot nu toe niet gevonden en daarmee blijt het mysterie van de “wandelende stenen” van Death Valley in nevelen gehuld. Zie foto’s onderaan.

 

 

 *****************************************************************************************************

De Mongoolse Dodenworm.

Het is een gigantische roodkleurige worm die in staat zou zijn een mens of een kameel te doden. Deze worm staat in Mongolië bij de nomaden bekend als de “allghoi khorkhoi”  of “ingewanden worm” omdat het doet denken aan een soort van levende koeiedarm. Het heeft een rode kleur, wordt soms gekenmerkt door donkerder vlekken of puisten en ook nagelachtige uitsteeksels aan de beide uiteinden. Ze zouden een tamelijk omvangrijke romp hebben en tussen de 61 en 152 cm lang zijn. De habitat van deze worm is de zuidelijke Gobi woestijn in Mongolië.

Deze creatuur werd voor het eerst vermeld door Roy Chapman Andrews in 1926 in zijn boek “On the Trail of Ancient Man” alhoewel deze Amerikaanse paleontoloog, zich baserend op de soms ongecontroleerde verhaaltjes van de lokale bevolking, niet erg overtuigd was van het bestaan ervan. Hij zei “Niemand van hen had ooit deze creatuur gezien, maar ze geloofden allen vast dat het bestond en konden het ook tot in de kleinste details beschrijven”

De eerste waarneming ervan zou in 1926 gedaan zijn en het aantal waarnemingen bleef sindsdien beperkt. De Tsjechische vorser Ivan Mackerle zei hierover het volgende : Een worstachtige worm van ongeveer een halve meter lang en zo dik als de arm van een man. Het lijkt op een koeiedarm, de staart is kort, precies afgesneden, maar niet spits. Het is moeilijk de kop van de staart te onderscheiden omdat het geen zichtbare ogen, neusgaten of bek heeft. De kleur is donkerrood zoals bloed. Het beweegt op een vreemde manier – door omwentelingen te maken of zijdelingse kronkelingen. Het leeft in desolate zandduinen en in de hete valeiën van de Gobi woestijn. Men kan het alleen observeren tijdens de heetste maanden van het jaar in juni en juli, daarna graaft het zich in en slaapt. Het komt meestal te voorschijn nadat het geregend heeft wanneer de grond vochtig is. Het is gevaarlijk omdat het ogenblikkelijk mensen en dieren kan doden op langere afstand.

Deze creatuur zou in staat zijn een zuurachtige en dodelijke substantie te verspreiden en iemand van op afstand te doden met een soort van super electrisch geladen stroomstoot. Klaarblijkelijk hebben veel Mongolen deze worm al gezien en zou het een winterslaap houden gedurende de meeste tijd van het jaar behalve in juni en juli. Als men de lokale folklore mag geloven zou het aanraken van eerder welk deel van deze worm onmiddellijk de dood veroorzaken en heeft het een voorkeur voor geel en een locale parasitische plant zoals de Goyo.

*****************************************************************************************

Schaap met mensenhoofd.

In Turkije is een lam geboren met een menselijk hoofd. Het kalf werd op de wereld gezet in een dorpje net buiten de stad Izmir in Turkije. Het dier heeft de geboorte niet overleefd. Waarschijnlijk is de vreemde mutatie ontstaan doordat het voer van de moeder teveel vitamine A bevatte. “Ik ben in het verleden veel mutaties tegengekomen bij koeien en schapen, zoals een kalf met één oog, een kalf met twee hoofden en een kalf met vijf poten”, ratelt veearts Erhan Elibol, “maar nog nooit heb ik zoiets gezien. Ik kon mijn ogen niet geloven.” Het hoofd van het lam heeft dezelfde eigenschappen als een menselijk gezicht, zoals ogen, een neus en een mond. Alleen de oren lijken op die van een schaap. Het is niet de eerste dat een dier met een mensenhoofd wordt geboren. In september 2009 werd een ‘mensengeit’ geboren in Zimbabwe. Het dier leefde enkele uren, maar daarna werd het gedood door angstige dorpbewoners. Zij beweerden dat zelfs honden bang waren voor het gedrocht. Omdat het lichaam van de kleine geit direct werd verbrand, kregen biologen geen kans om de mutatie te bestuderen. Die kans is er nu wel.

*********************************************************************************************