CLOSE ENCOUNTERS

DE DEFINITIE VAN EEN “CLOSE ENCOUNTER”.

Meestal worden UFO’s waargenomen op grotere afstanden, gedurende de nacht als nachtelijke lichten, overdag bij daglicht (meestal schijfvormige of ovale voorwerpen), en radarvisuele waarnemingen waarbij er sprake is van zowel een radarobservatie als een visuele waarneming. Het is uiteraard ook mogelijk dat ufo’s van dichtbij worden gezien en dan worden ze “close encounters” genoemd of nabije ontmoetingen. Deze nabije ontmoetingen behoren tot de Type 1 fenomenen die dan nog eens onderverdeeld worden in enkele categorieën. Bij deze Type 1 fenomenen is er sprake van niet geïdentificeerde objecten of zeer heldere lichten, die zich vlak bij de waarnemers bevinden, meestal op minder dan 150 meter (boomtop of dakhoogte) of worden waargenomen op de grond. Deze Type 1 fenomenen worden onderverdeeld in een viertal categorieën :

a) de CE 1 : nabije ontmoetingen van de eerste soort.

De ufo wordt gewoon van zeer dichtbij waargenomen, maar er is geen wisselwerking met de omgeving (behalve misschien een shock-effect bij de waarnemer).

b) de CE 2 : nabije ontmoetingen van de tweede soort.

Deze zijn identiek aan de eerste soort maar er is wel interferentie met zowel levend als niet-levend materiaal. Dit wordt gekenmerkt door het v.b. platdrukken en verschroeien van plantengroei, afgebroken takken en opschrikkende dieren. Ook worden soms e.m. effecten waargenomen, dit zijn electromagnetische fenomenen bij niet-levende voorwerpen. Motoren en radio’s van voertuigen vallen uit en de lichten dimmen of doven. Van zodra de ufo is vertrokken gaan de voertuigen weer normaal functioneren.

c) de CE 3 : nabije ontmoetingen van de derde soort.

Ook identiek aan de vorige soort maar in een dergelijk geval wordt de aanwezigheid gemeld van ogenschijnlijk intelligente wezens of ufonauten aan boord of in de buurt van de ufo. Deze “Close Encounters of the Third Kind” zijn vooral bekend bij het grote publiek dankzij de Hollywood kaskraker met dezelfde naam.

d) de CE 4 : nabije ontmoetingen van de vierde soort.

Deze ontmoetingen zijn de meest ongewone van alle incidenten waarbij ufo’s betrokken zijn. De ontvoering van de getuigen(n) door ufonauten staat in zulke gevallen centraal en zijn voor de betrokkene(n) een dramatische en moeilijk te onderzoeken ervaring. De geloofwaardigheid van de getuige(n) is cruciaal om te achterhalen wat er nu juist met hen gebeurd is.

In grote lijnen zijn dit de categorieën samengesteld door wijlen Dr. J. Allen HYNEK een gereputeerd Amerikaans astronoom, die baanbrekend werk heeft geleverd en op een wetenschappelijk verantwoorde manier heeft geprobeerd meer inzicht te krijgen in het ufo fenomeen.

Onderzoekers van de universiteit van Ottawa, Canada, publiceerden in november 1993 in de “Journal of Abnormal Psychology” een artikel waaruit bleek dat mensen die een “close encounter” gehad hadden, niet psychisch gestoord waren en dat zij op intelligentie testen net iets hoger scoorden dan personen die geen ufo’s hadden gezien.Vreemde ervaringen zoals contacten met buitenaardsen mag men dus niet zomaar toeschrijven aan een rijke fantasie en lichtgelovigheid.

Wat nu volgt is een relaas van nabije ontmoetingen van de derde en de vierde soort, waarbij twee of meer getuigen betrokken zijn. De aanwezigheid van meerdere getuigen verhoogt de geloofwaardigheid van zulke gevallen. Deze incidenten werden nauwkeurig en uitgebreid door experten onderzocht en stroken naar alle waarschijnlijkheid met de waarheid.

                                                                                  

 

EEN MERKWAARDIGE CLOSE ENCOUNTER IN RUSLAND.

Twee Russische vrachtwagenchauffeurs zien een gelande UFO. Gedurende een nachtelijk oponthoud langs de kant  van de weg worden beiden verrassend met het ruimtetuig geconfronteerd, en totaal onverwacht mocht een van hen het toestel betreden.

De auteur en onderzoeker.

Het verhaal dat nu volgt werd de wereld ingestuurd door de Russische ufoloog en paleontoloog Dr. Valery UVAROV, tijdens een NEXUS conferentie die in 2004 plaats had te Brisbane, Australië. Een woordje uitleg is hier wel op zijn plaats.

De benaming paleontologie komt van het Grieks “palaios” = oud. Het is een exacte wetenschap die de ontwikkeling bestudeert van het leven op deze planeet in het geologisch verleden. Men onderzoekt fossiele resten van planten en dieren. De paleontologie is zeer veelzijdig en gecompliceerd en deze wetenschappers krijgen ook te maken met talloze andere vakgebieden zoals geologie, archeologie, chemie, biologie en astronomie.

NEXUS is Latijn voor verbinding, het met elkaar in verband brengen van personen en dingen. De Nexus conferentie wordt jaarlijks georganiseerd door het Nexusinstituut, een organisatie die het Europese cultuurgoed bestudeert en op die manier vorm geeft aan cultuurfilosofische debatten. Zij publiceren ook driemaal per jaar het Nexus tijdschrift.

Initieel werd dit artikel gepubliceerd in de Australische editie van het Nexus magazine in de zomer van 2005. Het verhaal verscheen daarna op de ufocasebook.com website. Dr. Uvarov is professioneel ufoloog sinds 1989 en heeft de leiding over de afdeling die zich bezighoudt met het onderzoek naar buitenaardse beschavingen, een onderdeel van de Academie van Wetenschappen in Rusland. Sinds 1992 is hij het hoofd van het Internationaal Informatie Centrum voor UFO onderzoek in Rusland, en sinds 2002 heeft hij de leiding over de afdeling UFO-onderzoek, paleontologie en paleotechnologie van de Nationale Academie voor Veiligheid in Rusland. Binnen de toenmalige Sovjetunie bracht hij veelvuldige bezoeken aan getuigen van “close contact” incidenten, met als doel het verzamelen van informatie en videomateriaal. Deze gegevens worden gebruikt als educatief materiaal, waarom deze vermeende bezoekjes van buitenaardsen plaats hebben, en hoe de mens zijn evolutionair proces zou kunnen stimuleren. Verschillende TV stations in Rusland en daarbuiten hebben veelvuldig gebruik gemaakt van de resultaten van Dr. Uvarov’s onderzoek. De laatste 14 jaar trad hij regelmatig op als gastspreker op conferenties in Rusland en daarbuiten. Hij is auteur van verschillende werken over paleontologie, ufologie en esoterie, gepubliceerd in de Russische pers en elders. Hij was leider van, en heeft ook deelgenomen aan, een aantal expedities naar India en Egypte op zoek naar bewijsmateriaal i.v.m. prehistorische kennis. Hij trad ook op als gastspreker ter gelegenheid van de Nexus conferenties in Amsterdam en Brisbane in 2004 en 2005. Onderaan een foto van Dr. Uvarov.

Het CE3 verhaal.

In de nacht van de 2de november 1989 daalde de temperatuur in het gebied rond de Russische stad ARKHANGELSK plotseling tot beneden het vriespunt. Twee Russische beroepstruckers Oleg KIRZHAKOV en zijn collega Nikolai BARANCHIKOV bevonden zich toen in dit gebied en waren op weg naar MOSKOU. Ze waren min of meer gehaast en wilden tijdig terug thuisgeraken vóór de verlofperiode en ook omdat ze nog wat administratie moesten verrichten in verband met deze zakenreis.  Ter oriëntatie onderaan een kaartje van Rusland.

In de buurt van het EMTZA spoorwegstation was de weg versperd door hopen zand en grind. De weg vóór hen was opgebroken en Oleg moest een omweg maken via een onverharde weg. Ter hoogte van een bocht in deze weg merkten ze een zeer grote structuur op die door de koplampen van de truck beschenen werd en die aan de rechterkant naast de weg stond.

“Ik dacht dat het een of andere bouwconstructie was” zei Oleg. “Er stonden daar vele machines omdat de weg hersteld werd. Maar, wanneer ik dichterbij kwam zag ik een groot object, dat beschenen door de koplampen van de truck, een metaalachtig uitzicht leek te hebben. Wanneer we zo’n 25 meter van het object verwijderd waren, viel de motor stil (E.M. effect) en onze vrachtwagen gleed nog verschillende meters verder om uiteindelijk volledig te stoppen. De koplampen die met de reserve accu verbonden waren brandden nog. Mijn collega en mezelf konden niet begrijpen wat er gebeurd was. Op die plaats maakte de weg een bocht en het zicht op het object werd ons belet door de bomen die aan de rechterkant van de weg stonden. We hadden stellig de indruk dat er vóór ons iets heel ongewoons stond en waren bang dat er iets onverwacht ging gebeuren. Ik vroeg Nikolai in de truck te blijven en de dingen verder in het oog te houden terwijl ikzelf naar het object toeging. Ik verliet de cabine en besloot het object van meer nabij te bekijken. Nadat ik voorbij de motorkap was begon ik, al voortschrijdend, een verhoogde luchtweerstand te voelen. Mijn lichaam leek te smelten het bewegen werd moeilijker en ik wist dat, als ik nog dichter kwam, ik helemaal niet meer zou kunnen bewegen”.

Oleg ging terug naar de truck en probeerde dan via een andere weg het object te benaderen. Hij bewoog heel voorzichtig en stopte na iedere stap, maar hij voelde dezelfde constant verhogende luchtweerstand. Hij slaagde erin tot op ongev. een tiental meter van het object te komen. Hij stopte ter hoogte van de berm van de weg en begon het object nauwkeurig te onderzoeken. Zeer vlug, kwam hij tot de conclusie dat dit object niet van aardse oorsprong was. Dit was terecht iets heel ongewoon. Tegenover Oleg stond een groot schijfvormig object, met een diameter van ongeveer 40 meter en een koepelvormige top waarop geen andere structuren zichtbaar waren. De omtrek van de schijf vertoonde enkele donkere gaten waarvan Oleg eerst dacht dat ze patrijspoorten waren. Vanaf het onderste gedeelte van het object waren er twee structuren zichtbaar die het tuig schenen te ondersteunen. De niet zichtbare kant van het object helde lichtjes over en rustte op enkele berkebomen waarvan er twee gebroken waren. Het object zag er donker en onbewoond uit, zonder vensters, deuren of luiken. Onderaan een artistieke impressie van het ruimtetuig.

Een vurig verzoek.

Waarom bevindt dit object zich hier, ’s nachts in het midden van een woud ? Wat is de bedoeling ? Misschien ging er iets fout en heeft het hulp nodig. Al deze vragen gingen op dat moment door Oleg’s hoofd en tegenover hem, op een afstand van een uitgestrekte hand en zomaar in het ijle, verscheen er een glimmende, rode stippellijn. Deze lijn vormde dan een vierkantig scherm van ongev. 150 mm op 150 mm groot, met afgeronde hoeken. Op het scherm verschenen er verschillende woorden geschreven in rode letters. Oleg herinnerde zich de juiste zin niet meer, maar in essentie kwam het er op neer dat men een vraag naar “brandend vuur” formuleerde.

Oleg gaat verder : “Ik veronderstelde dat het scherm op de romp van het object werd geprojecteerd. Automatisch keek ik om en zag Nikolai die nog altijd in de cabine van de truck zat. Nogmaals nam ik het scherm waar, maar ditmaal verscheen het juist tegenover de truck. Ik probeerde van de ene naar de andere kant te kijken, maar naar welke kant ik  mijn hoofd ook draaide, het scherm bleef altijd juist tegenover mij. De afstand tot het scherm bleef constant en ik strekte mijn hand uit om het aan te raken. Mijn vriend Nikolai, die vanuit de cabine deze capriolen gadesloeg, vroeg mij later waarom ik mijn hand bewoog. Het scherm bleef vóór mij tijdens de duur van het contact, maar de inscripties die op het scherm verschenen bleven net zolang staan tot ik alles begrepen had en slechts daarna werd de laatste inscriptie vervangen door een nieuwe.”

Het was alleen nadat Oleg duidelijk had begrepen wat er van hem werd gevraagd dat hij zich voorzichtig van het object terugtrok, terwijl hij nog altijd dezelfde weerstand waarnam. Hij keerde terug naar de truck en probeerde de rechtse cabinedeur te openen om er een doosje lucifers uit te halen. Niettegenstaande de gezamenlijke pogingen van de beide mannen, waren zij geruime tijd niet in staat de deur te openen. Plotseling ging de deur dan toch tamelijk makkelijk open en kon Oleg het doosje lucifers samen met een fles labo-alcohol uit de cabine nemen. De alcohol werd gebruikt als anti-vries voor het remsysteem. Nikolai werd nogmaals verzocht de truck niet te verlaten en Oleg ging terug naar dezelfde plaats waar hij voorheen stond. Ditmaal echter was hij in staat makkelijker te bewegen en ondervond hij geen weerstand meer. Hij legde een aantal droge bladeren op een hoopje, goot er wat alcohol over, en stak alles in brand. Toen hij zich oprichtte merkte hij dat er plots een passage verscheen op het oppervlak van het object die een doorgang vormde en doorliep tot in het binnenste van het tuig. Aan het uiterste einde van deze doorgang kon hij een glimmend, blauwachtig licht zien.

“Eerst had ik de indruk dat er zich binnenin de doorgang een schaduw bewoog tot ik mij realiseerde dat er zich iets bewoog in de gang naar de opening toe. Als ik uiteindelijk goed doorhad wat er zich voordeed, begon ik mij terug te trekken en viel in de sloot die zich langs de kant van de weg bevond. Ik sprong snel terug overeind en ging verder met gadeslaan wat er aan het gebeuren was. Iets naderde de opening en ik zag dat het een donkere “massa” was die op een zak of een baal leek. Deze “massa” bewoog al wiegend en buigend van de ene kant naar de andere en de omtrek was moeilijk te onderscheiden. Op dat moment schoof er een staaf uit het toestel die omboog en verder ging tot op de grond. De “massa” gleed langs de staaf terwijl het in grootte toenam en naderde het vuurtje met brandende bladeren. Ik was als verlamd van schrik ! De “massa” stond een ogenblik bij het vuur en ging dan terug naar het object en nam het doosje met lucifers mee. De “massa” ging langs dezelfde weg terug naar het object en verdween in de doorgang, het luciferdoosje met zich meenemend ! Pas dan slaagde ik erin mezelf uit de sloot te bevrijden. Ik ging terug naar de weg en keek nog eens om naar de truck. Ik werd verblind door de brandende koplampen maar kon niettegenstaande een verschrikte Nikolai onderscheiden die met zijn neus vast tegen de voorruit gedrukt stond.”

Een uitnodiging om binnen te gaan.

Geruime tijd bleef Oleg op de weg staan, niet in staat om weer tot zichzelf te komen. Toch realiseerde hij zich dat hij getuige was van een gebeurtenis die hij heel waarschijnlijk nooit meer zou meemaken, en besloot daar te blijven en de gebeurtenissen verder af te wachten. Het verlangen kwam plots in hem op het schip van meer nabij te observeren en onmiddellijk verscheen er een invitatie op het scherm dat nog steeds vóór hem zichtbaar was. Na een korte pause besloot Oleg het object te benaderen. Het eerste wat hem opviel waren verschillende ronde openingen ongev. 30 cm in doorsnede, die hij aanvankelijk interpreteerde als patrijspoorten. Binnenin deze openingen, op een diepte van 300-350 mm, was er een rooster zichtbaar met lichtgrijze elkaar kruisende lijnen. De centrale as van de openingen was ongev. een 30 tal graden verplaatst ten opzichte van het oppervlakteniveau van het object. Oleg kon ook het onderstel onderzoeken waarop het tuig rustte. De poot bestond uit twee delen die verbonden waren met een duidelijk te onderscheiden scharnier. De dwarsdoorsnede van elk van de twee onderdelen van de poot had het profiel van een driezijdige holle balk, waarvan de diameter van het onderste gedeelte smaller was, zodanig dat het in het bovenste gedeelte kon opgevouwd worden. Op de bodem van het schip waren de nissen, waarin de poten konden worden opgeborgen, duidelijk zichtbaar. Maar omdat de omgeving waar de poten op de bodem stonden slecht verlicht was, was Oleg niet in staat de juiste constructie van de poot te achterhalen. De andere en niet zichtbare kant van het object rustte op bomen en helde over naar de kant waar Oleg stond, zodanig dat het onderste gedeelte van de opening zich juist boven zijn hoofd bevond. Ten einde uit te maken uit welk materiaal het object gemaakt was, wilde Oleg het met zijn hand aanraken. Uit het gedeelte van het object waar Oleg stond kwam er een stang te voorschijn. Het leek een ronde, zachte buis te zijn met een diameter van ongev. 50 mm. De buis was koud en metaalachtig. Daarna verliepen de gebeurtenissen als volgt :

“Ik wou naar binnen kijken, maar omdat de opening zich boven mijn hoofd bevond, besloot ik de buis vast te nemen en te springen. Het moment dat ik de buis vastnam stond ik gelijk binnen in de opening. Trappen of een lift waren niet aanwezig. Ik merkte geen uitwendige beïnvloeding, alles gebeurde op een natuurlijke manier, als vanzelf. Het kwam in me op dat dit alles een potentieel gevaar inhield en besloot zo voorzichtig mogelijk te zijn. Op dat moment kreeg ik een bericht op het scherm dat ik niet bevreesd moest zijn en dat ik naar binnen kon. Wanneer ik de gang betrad keek ik naar de muren en merkte op dat er geen deuren waren. De gang was merkbaar breder dan de opening, de vloer was vlak en de muren en het plafond hadden een ovale vorm. Ik ging de gang door in de richting van het glimmend licht en voelde dat ik op een vlakke, metaalachtige vloer wandelde. Ik had het gevoel dat de muren meer structureel waren en niet gedecoreerd, en iets aan de achterkant was met de muren verbonden. Er was duidelijk een soort muurversteviging aanwezig. Ik wou de muren niet aanraken, dus kon ik niet juist vaststellen waaruit deze versteviging bestond”.

Enorm veel licht.

Oleg ging nog zo’n 6 à 7 meter de gang door en merkte dan dat deze gang uitmondde in een grote hal met een diameter van ongev. 20 meter. Aan de andere kant van de hal waren er vijf andere ingangen, identiek aan degene die hij juist gebruikt had. Het plafond in de hal was gebogen en straalde een zacht, diffuus, blauw licht uit. Tussen de andere ingangen en langs de muren, waren er panelen met flitsende lichten. Elk paneel scheen te zijn samengesteld uit vijf of zes verticale elementen. Aan de linkerkant van de ingang langswaar Oleg was binnengekomen waren er twee muren zonder panelen. In plaats van panelen waren er horizontale, donkerkleurige nissen in de muren. Eveneens aan de linkerkant bemerkte hij twee donkere, vage plekken die er als zakken of balen uitzagen, en die eerst bewegingloos waren maar dan naar hem toekwamen. De zakken of  balen waren identiek aan de “massa” die hij nabij het vuur had gezien. Oleg stopte en stond bewegingloos in de ingang van de hal.

“Van zodra ik in de hal begon rond te kijken, kwamen er verschillende vragen bij me op waarvan ik de antwoorden dadelijk in mijn hoofd kreeg alvorens ik ze op het scherm kon lezen. Verschillende antwoorden werden vergezeld door demonstraties, hoe bepaalde structuren die mij interesseerden, werkten. Ook mijn vraag naar het nut van de donkere horinzontale nis aan de linkerkant van de muur werd mij op deze wijze gedemonstreerd. De nis was een drie-dimentionaal informatiescherm op hetwelk het interieur werd getoond van een ander zusterschip met dezelfde bewegende “massa’s”. (gedurende de demonstratie waren de twee “massa’s” in het schip bewegingloos). Dan vertoonden ze een schip in de ruimte, tussen de sterren, en aan het einde van de demonstratie, lieten ze de presentator zien van een Sovjet televisie programma “Vremya” genoemd. (Nota : Vremya was in de voormalige Sovjetunie en is in het huidige Rusland een zeer gekend nieuwsprogramma dat nu nog altijd loopt). Aan mijn rechter kant bevond er zich een ovaal controlepaneel of tafel op ongeveer 1,5 meter van de muur, uitgerust met vele schakelaars en lichten. Deze verlichte knoppen waren vlak en rechthoekig. Sommigen staken boven het niveau van het controlepaneel uit, anderen liepen gelijk met de top van het paneel. Op de bovenkant van de lampjes stonden symbolen in de vorm van geometrische figuren zoals circels, driehoeken, vierhoekige tekens, lijnen enz… en combinaties ervan. De zwarte schakelaars op het paneel hadden het uitzicht van een soort dwarspen. Er bevonden zich absoluut geen meters of soort LCD-schalen op het controlepaneel.”

Volgens Oleg stond er ook een lange, rechte divan naast het controlepaneel en was er een circelvormige spleet in de vloer in het centrale gedeelte van de hal. Dit bracht hem op het idee dat het centrale gedeelte van de vloer kon ronddraaien, zodanig dat het controlepaneel kon gepositioneerd worden tegenover elk van de verticale panelen die zich langs de muren bevonden. Op deze verticale panelen bemerkte Oleg hetzelfde type flikkerlichtjes zoals op het controlepaneel. De kleur van het interieur was wit inclusief de vloer. Alleen het plafond straalde een zacht, blauw licht uit. Terwijl hij naar omhoog keek probeerde Oleg uit te maken waar het licht vandaan kwam en formuleerde gelijktijdig de vraag wat voor soort licht het was. Het antwoord op deze vraag verscheen niet op het scherm. In antwoord op zijn vraag “Wie zijn jullie ?” en “Waar komen jullie vandaan?” begon het gewelf in de hal langzaam te dimmen zoals in een planetarium en verscheen er een sterrenkaart op het plafond. Oleg probeerde een hem bekend sterrenstelsel te vinden maar plots begon één van de  sterren te pulseren en kwam traag naar beneden. De donkere bijna zwarte sterrenhemel gecombineerd met de pulserende ster die boven Oleg’s hoofd hing, gecombineerd met de flikkerende lichten van het controlepaneel en de verticale panelen, straalden genoeg licht uit om hem in staat te stellen alle elementen te observeren in het volledige interieur van het ruimtetuig. Binnen de minuut begon de pulserende ster langzaam te stijgen en het gewelf lichtte terug op met een diffuus blauw licht. Oleg was niet in staat de hem getoonde sterrenkaart nauwkeurig te bestuderen en wist zich niet te herinneren welk sterrenstelsel in beeld werd gebracht. Hij vroeg waar deze pulserende ster gelocaliseerd was en kreeg als antwoord “Dit is in uw gallactisch stelsel”.

“Ik stelde vraag na vraag. De antwoorden kreeg ik reeds in mijn hoofd alvorens ik ze op het scherm zag. Ik vroeg, “Op welk soort schip ben ik nu ?” “Wat voor soort aandrijving gebruiken jullie om het te laten vliegen ?” Het antwoord daarop was dat dit tuig een verkenner was en electromagnetische velden aanwendde om het te laten vliegen. Mij werd verteld dat ze bezig waren een studie te maken van onze planeet, die ze nodig hadden als springplank naar de toekomst. In antwoord op mijn vraag “Hebben jullie een connectie met Bigfoot ?” antwoordden ze “Ja” en voegden er aan toe dat ze Bigfoot voortdurend in het oog hielden (Zie conclusie). Terwijl ik vraag na vraag stelde bemerkte ik plots dat er een derde “massa” verscheen in de hal en dan een vierde. Klaarblijkelijk vond er tussen hen een soort conversatie plaats en werd me duidelijk gemaakt dat het tijd was om het schip te verlaten. De gedachte kwam bij me op om bij hun iets achter te laten als aandenken. Ik maakte mijn polshorloge los en wou die op  de vloer leggen, maar op hetzelfde moment werd mij verteld dat ze van de Aarde alles afwisten en dat ze niets nodig hadden. Voor de eerste maal gedurende mijn verblijf in het toestel stelden ze me de vraag “Waarom gebruik je een horloge gemaakt in een ander land ?” Dan vroeg ik “Is het mogelijk om jullie nog eens terug te zien ?” Zijn antwoordden “Als je in gevaar bent zullen we je terugvinden binnen de 15 seconden”. Ik deed enkele stappen achteruit, draaide me om, en ging de gang door in de richting van de opening. Terug bij de ingang van het tuig nam ik met mijn rechterhand de buis vast en als vanzelf stond ik plots terug op de grond. Ik keek niet achterom, ging terug naar de sloot toe, die ik overstak, en stond terug op de plaats waar ik minuten geleden stond. Wanneer ik omkeek bemerkte ik dat de buis en de opening verdwenen waren. Na enkele seconden zag ik dat de buitenste rand begon te bewegen in de richting van de klok. De koepelvormige top begon ongev. 30 seconden later te bewegen tegen de richting van de klok en het tuig werd omgeven door een lichtstraling. De snelheid van de omwentelingen nam toe en het tuig werd volledig omgeven door de straling en werd een lichtbal.”

Oleg bemerkte dat de omwentelingen en de lichtstraling gebeurden in een volledige stilte. Op dat moment zag hij op de weg nog twee wagens staan met hun koplampen aan en werd zijn aandacht voor enkele seconden van het tuig afgeleid. Mede door het geluid van krakende bomen keek hij terug in de richting van het ruimtetuig. De lichtbal veranderde ietwat van positie en begon zacht te stijgen. Het tuig accelereerde abrupt en verdween uit zicht in de richting van het noord-oosten. Zijn vriend Nikolai stapte uit de truck en samen met de inzittenden van de andere wagens, gingen ze naar Oleg toe en stelden hem tal van vragen. Oleg was te zeer onder de indruk van het gebeuren, kon geen woord uitbrengen, en realiseerde zich niet ten volle wat er zojuist gebeurd was. Met trillende handen en benen ging hij terug in de truck zitten maar was niet in staat het gaspedaal in te drukken of de versnellingsbak te bedienen. Hij moest de besturing van de truck aan zijn partner overlaten. Terwijl Oleg achteroverleunde in de zetel van de truck bekeek hij zijn horloge die hij nog steeds in zijn hand hield. Vanaf het moment van het oponthoud waren er 20 minuten voorbijgegaan. Ze hadden nog anderhalve dag om op hun bestemming te geraken.

 Conclusie.

Deze nabije ontmoeting is erg interessant omdat er in eerste instantie meerdere getuigen bij betrokken zijn. De twee truckchauffeurs en de passagiers van de twee andere voertuigen die het gelande tuig hebben kunnen observeren en het hebben zien vertrekken. Ook merkwaardig is dat een stoutmoedige Oleg Kirzhakov alles goed wist te observeren en een gedetailleerde beschrijving gaf van het interieur van het tuig. Zoals bijna alle “close encounter” gevallen heeft ook deze gebeurtenis veel weg van een science fiction verhaal, maar daarom zijn ze niet minder geloofwaardig. Zoals reeds vermeld werd dit verhaal de wereld ingestuurd door een Russische wetenschapper die naast zijn eigen wetenschappelijke dicipline, de paleontologie, de moed heeft om ook andere randwetenschappelijke thema’s zoals de ufologie aan te pakken. Intussen zijn vanuit Rusland, het grootste land ter wereld, heel wat opmerkelijke verhalen naar buiten gekomen en wordt stilaan het stilzwijgen doorbroken. Tot de val van het communisme in 1989 bestond er in de voormalige Sovjetunie een officiële politiek van geheimzinnigheid en desinformatie. Tijdens dit incident werd de hoofdgetuige Oleg gevraagd een vuurtje te maken hetgeen eigenlijk neerkomt op een absurditeit, alsof een hoogtechnologische beschaving die vast ver vooruit is op de onze, niet weten hoe ze vuur moeten maken. Dit komt echter meer voor in zulke gevallen en men kan zich afvragen of ze de meest elementaire en essentiële zaken niet verleerd zijn.

Deze ufonauten gaven ook toe dat er een vermeende connectie bestaat met de legendarische “Big foot”. Dit is een veronderstelde primaatsoort uit de Verenigde Staten en Canada en draagt ook de indiaanse naam “Sasquatch”. Indien hij bestaat zou het een humanoïde figuur zijn die net zoals de mens rechtop kan lopen. Ook in Azië en Oceanië zouden deze creaturen als eens gezien worden en hebben daar andere namen zoals : Yeti, Migyur, Almas, Yeren en Gin-sung. Het mogelijke bestaan van aapachtige humanoïden is een onderzoeksobject van de “Cryptozoölogie”. Het woord is afgeleid van de Griekse woorden : kryptos (verborgen-onbekend), zoos (leven) en logos (wetenschap). Het is dus letterlijk de studie van het verborgen leven. Onderaan links een artistieke afbeelding van Big foot en rechts een afbeelding van de Yeti.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Jammer genoeg is er niets bekend in verband met een mogelijk post-wetenschappelijk onderzoek. Werd achteraf de site verder onderzocht ? Werden er bodemmonsters genomen voor analyse ? Waren er fysiologische en/of psychologische effecten bij de getuigen ? Ten einde hier een duidelijk antwoord op te krijgen heb ik contact opgenomen met zowel Dr. Uvarov als het Nexus magazine in Australië. Ik hoop hierover later meer info te bezorgen.

Bronnen :

Literatuur.

Ufonauten in opmars – Julien Weverbergh

De UFO uitdaging – J.Allen Hynek

Websites.

http://www.ufocongressstore.com

http://www.ufocasebook.com

http://nl.wikipedia.org

 DE BETTY EN BARNEY HILL ONTVOERING

Ontvoerd door aliens.

Vele onderzoekers die zich in de vijftiger jaren en begin de jaren zestig met UFO’S bezighielden, hadden hierover aparte meningen. Het lag toen wel binnen de mogelijkheden dat iemand een vreemd object in de lucht kon observeren en rapporteren, maar het leek onmogelijk dat buitenaardsen die in ufo’s rondvlogen zich met mensen zouden inlaten, laat staan dat ze hen tegen hun wil zouden oppakken. Deze attitude zou voor altijd verstoord worden met het Betty en Barney Hill incident, hét vlaggeschip van de buitenaardse ontvoeringen. Hun reis in het onbekende begon in NEW HAMPSHIRE, Verenigde Staten in september 1961 en zou voor altijd verandering brengen in het verdere verloop van het UFO onderzoek. Hieronder een kaartje van de V.S. met aanduiding van de staat New Hampshire.

 

Een grillig bewegende ster.

De Hills waren een gemengd koppel. Barney was een 39 jarige Afro-Amerikaan en werkte in dienst van de post, en Betty was een 41 jarige blanke vrouw die diensthoofd was bij de kinderzorg. Barney was een maaglijder en bij wijze van ontspanning hadden de twee besloten met vakantie te gaan naar Canada. Op 19 september vatten ze hun terugreis aan. Om ongeveer tien uur ’s avonds zag Barney, die de wagen bestuurde, een ster die zich grillig leek te gedragen. Hij bracht Betty hiervan op de hoogte en terwijl ze hun weg vervolgden hielden ze dit verder in de gaten. Hieronder een foto van de Hills.

Veelkleurige lichten en rijen vensters.

Zij bevonden zich juist ten noorden van “North Woodstock” toen Barney bemerkte dat de “ster” zich op een ongebruikelijke manier voortbewoog. In de omgeving van “Indian Head” gekomen, hielden ze halt en verlieten ze de wagen om zo de situatie beter te kunnen inschatten. Barney nam zijn verrekijker en zoomde in op hetgeen dat naar zijn mening een ster was, maar het was geen ster ! Hij kon verschillende veelkleurige lichten en rijen vensters onderscheiden die zich rond het vliegend object bevonden. Het object kwam dichterbij en nu kon Barney mensen zien die zich binnen in het tuig bevonden. Was dit vreemde vliegende voorwerp bemand door mensen ?

Zesenvijftig kilometer (35 miles) in twee minuten.

Het volgende dat de Hills zich herinnerden was dat het vreemde object en de inzittenden hen vrees aanjoeg. Barney holde terug naar de wagen waar Betty nog steeds aan het wachten was. Ze sprongen in het voertuig en reden als de bliksem de snelweg op. Ze probeerden daarna het object terug te vinden maar bemerkten dat het nu verdwenen was. Terwijl ze hun weg vervolgden hoorden ze op een gegeven moment een piepend geluid … éénmaal, en dan weer. Alhoewel ze de indruk hadden dat ze slecht een paar minuten aan het rijden waren, hadden ze al een goeie 56 km (35 miles) afgelegd !

UFO waarneming bevestigd door de radar.

Uiteindelijk geraakten Betty en Barney veilig thuis. Nadat ze de ufo geobserveerd hadden verliep de reis naar huis verder zonder incidenten. Ze waren vermoeid van de reis en gingen onmiddellijk naar bed. De volgende morgen na het ontwaken belde Betty haar zus Janet op en deed haar het relaas over het vreemde tuig dat ze gezien hadden. Janet raadde Betty aan “Pease Air Force Base” op te bellen en hen te melden wat ze beiden gezien hadden. Nadat Betty haar verhaal verteld had, zei Major Paul W. Henderson haar : “De UFO werd ook door onze radar opgemerkt”.

Twee uur verloren tijd.

Het minste wat je kon zeggen is dat de Hills zich deze dingen niet hadden ingebeeld, en ze probeerden het incident zo snel mogelijk te vergeten. Maar kort daarna had Betty last van nachtmerries. In haar dromen beleefde ze hoe haar echtgenoot fysiek werd gedwongen in een of ander tuig binnen te gaan. Niet lang daarna echter werden ze gecontacteerd door twee reporters die hun verhaal aan de weet waren gekomen. Met de hulp van deze reporters brachten de Hills de gebeurtenissen van 19 september nauwkeurig in kaart. Dan bleek dat er geen twijfel kon over bestaan dat het koppel twee uren was kwijtgeraakt.

Dr. Benjamin Simon wordt ingeschakeld.

Van zodra dit UFO incident meer bekendheid verwierf waren de Hills verplicht zich van de media te distantiëren. Omwille van het element “verloren tijd” en het verlangen te weten te komen wat er mogelijk gebeurd was gedurende deze periode, besloten ze een psychiater te raadplegen. Zij besloten Dr. Benjamin Simon, een gereputeerd en in de stad Boston gevestigde psychiater en neuroloog, in te schakelen. Hij zou naderhand een belangrijke rol spelen in het hele ontvoeringsverhaal. Hieronder een foto van Dr. Simon.

 

Regressieve hypnose.

Hij besloot bij de Hills regressieve hypnose toe te passen, een behandeling die hopelijk zou leiden tot de ontsluiting van de in hun geheugen opgeslagen herinneringen gedurende de twee verloren uren. De sessies begonnen met Betty en dra zou ook Barney aan de beurt komen. Na een behandeling die zes maanden duurde was de conclusie van Dr. Simon dat de Hills ontvoerd werden en in een onbekend tuig gebracht. Regressieve hypnose is een controversiele behandeling die veelal gebruikt wordt om verloren herinneringen die in het geheugen opgeslagen liggen, te helpen ontsluiten. Deze methode werd ook gebruikt bij een aantal ontvoerings-incidenten die achteraf plaatsvonden.

Feiten komen aan het licht.

Het werd duidelijk dat enkele markante feiten, opgeslagen in de herinnering van de Hills, nu aan het licht kwamen. Hun auto kwam tot stilstand, de ufo was in het midden van de weg geland en vreemde wezens kwamen in de richting van hun wagen. Zowel Betty als Barney werden in het tuig binnengebracht. Ze werden onderworpen aan verschillende medische en wetenschappelijke testen. Alvorens de aliens hen vrijlieten werden ze gehypnotiseerd en werd hen opgedragen deze ontvoering geheim te houden. Hieronder een artistieke impressie van het bewuste tuig.

Kaalhoofdige aliens.

Tijdens de intensieve regressie sessies zouden de Hills hun ontvoerders beschrijven als : kaalhoofdige vreemde wezens, ongeveer 1,50 meter groot (five foot), met een grijsachtige huid, peervormige hoofden en scheefstaande katachtige ogen”. Deze omschrijving komt zeer goed overeen met hetgeen men later de “grijzen” (greys) zou noemen. Deze omschrijving is nu gemeengoed geworden als men het over kleine wezens heeft met grote hoofden, grote scheefstaande ogen, kleine monden, weinig of geen oren en haarloos. Er werden verder ook details vrijgegeven in verband met de feitelijke procedures waaraan de Hills onderworpen werden. Er werden monsters genomen van hun huid, haar en nagels. Betty onderging gynaecologische testen en Barney onthulde met tegenzin dat van hem spermamonsters werden afgenomen. Hieronder een artistieke impressie van een door de Hills beschreven alien.

Het Betty en Barney Hill incident is tot op vandaag nog steeds onderwerp van studie en discussie. Het is hét ontvoeringsincident, waarbij aliens betrokken zijn, met hetwelk alle andere gevallen worden vergeleken en beoordeeld.

 

 

Dit artikel is nog niet beëindigd en wordt gevolgd door beknopte samenvattigen van andere bekende nabije ontmoetingen waarbij meerdere getuigen betrokken zijn.

Bekijk ook eens mijn linkpagina met relevante links over dit en andere onderwerpen.

url :

http://cosmos.linksysteem.com