DE VREEMDE ARTEFACTEN VAN KIËV

HET KOROLIYEV OBJECT.

Kiëv is de hoofdstad en tevens de grootse stad van de Ukraïne en had in 2001 ongeveer 2.600.000 inwoners. De stad is gelegen aan weerszijden van de rivier de Dnjepr.

Hoe Kiëv er nu uitziet :

Kiëv vlak na de tweede wereldoorlog :

In de ruïnes van Kiëv werd in de zomer van 1947 tijdens opruim-en opbouwwerkzaamheden een merkwaardig object gevonden op een locatie waar vóór de oorlog het Kiëv muziekconservatorium stond. Het object lag 5 à 6 meter onder de grond. Het vreemde tuig was een zilverkleurige, naadloos gestroomlijnde cilinder en had de vorm van een pijl. Het had een diameter van ongev. 3-3,5 meter en was ongev. 5 à 6 meter lang.

Het achterste gedeelte was gelijkmatig afgesneden, naar alle waarschijnlijkheid afgerukt, van het andere gedeelte van het object. Het object had bijkomend smalle aanhechtingen aan de zijkanten en gaven het tuig het uitzicht van een pijl. De vondst werd uitgegraven en ingenieurs van het Sovjet leger werden er bijgeroepen. De site werd onmiddellijk afgezet. Er werd verondersteld dat het tuig een buitenlands projectiel zou kunnen zijn. In het geheim werd het object op een oplegger geplaatst en bedekt met een zeil, van de Ukraïne naar Podlipki in de Sovjetunie getransporteerd. Dit is een plaats in het noord-oosten van Moskou. Later werd deze stad Kaliningrad genoemd en heet nu Korolyev.

Op deze plaats werd het eerste onderzoekscentrum voor luchtprojectielen opgericht. Kaliningrad was later de plaats waar veel geheime militaire projecten plaatsvonden en er werden ook veel UFO waarnemingen gedaan. De vondst werd heel zorgvuldig bestudeerd. Er werd vastgesteld dat het object al enige duizenden jaren onder de grond moest gelegen hebben (ongeveer 3 à 5000 jaar.)

Oorspronkelijk werd het object al gevonden einde de 19e eeuw-begin de 20e eeuw, dus lang voor de october revolutie van 1917, door de beroemde archeoloog Vikentiy Khvoyka die ook de ontdekker was van de Trypillya cultuur, een 7000 jaar oude stad in de Ukraïne. Er werd zo diep mogelijk gegraven maar het was in die tijd moeilijk het object volledig uit te graven. De toenmalige gouverneur van Kiëv werd er, door de Tsaristische politie en de locale authoriteiten, bijgehaald om de hele zaak te onderzoeken. Hij onderzocht het tuig heel aandachtig maar gaf de opdracht het object te laten waar het was omdat hij voor deze operatie de verantwoordelijkheid niet durfde te nemen en het tevens onmogelijk was de herkomst van dit vreemde tuig te achterhalen.

Jaren later in 1947 waren Sovjet wetenschappers en de pioniers van de luchtprojectielen, wel in de mogelijkheid het her-ontdekte object te onderzoeken met behulp van de apparatuur in hun Podlipki labo. Na onderzoek werd vastgesteld dat alleen de voorste cockpitsectie van het tuig werd gevonden. Origineel moest het luchttuig ongev. 11 à 12 meter lang geweest zijn. Jammer genoeg werd het staartgedeelte, dat de behuizing van de motor moest zijn geweest, nooit teruggevonden. Het gerecupereerde cockpit gedeelte was verwijderd op een manier die doet denken aan de toepassing van laser technologie.

Het tuig was zo te zien niet van aardse oorsprong en niet door mensen vervaardigd, omdat er twee kleine zetels waren ingebouwd voor twee heel kleine piloten die heel waarschijnlijk maar 1,20 meter lang moesten geweest zijn. De cabine was echter leeg en de dode piloten werden nooit teruggevonden. Geavanceerde uitrusting, zoals controle instrumenten met knoppen en panelen werden binnenin gevonden. Vreemd genoeg werd een vreemde inscriptie in een onbekende taal in de cabine ontdekt. De tekst kon uiteindelijk ontcijferd worden en bleek oud Sanskriet of een oude Indische taal te zijn.

Later werd gespeculeerd dat het object een soort van antieke “Vimana” moest geweest zijn, die worden beschreven in oude Indische manuscripten zoals de “Vimana Shastra”.  Sergey Pavlovich KOROLYEV, later hoogleraar en beroemd Sovjet ontwerper van projectielen, werd hoofd van een “top secret” groep, die werd opgericht om het ontdekte tuig te bestuderen. In verband met deze vondst zei hij meer dan eens tot zijn collega’s : “Het oog kan het zien, maar de tanden kunnen het niet kauwen”. Klaarblijkelijk benadrukte hij  het feit dat het tuig zeer geavanceerd was en het wetenschappelijk en technologisch niveau van de USSR in 1947 ver overschreed. Noch de structuur, noch de technologie werd begrepen en bijna niets kon gekopiëerd worden.

Tijdens de jaren 50-60 en 70 werd met het onderzoek verder intensief doorgegaan en moet men er uiteindelijk toch een en ander van hebben opgestoken. Later bleek dat deze vondst en de respectievelijke studie ervan, de Sovjet technologie i.v.m. luchtprojectielen en ruimtetechnologie aanzienlijk moet hebben versneld en dan meer specifiek het ontwerpen van metaallegeringen, controlesystemen en sommige constructietechnieken. Schokkend en verbazingwekkend voor het Westen was dat, 10 jaar na de Kiëv vondst, de reeds vernoemde Korolyev in 1957 de eerste satelliet de Sputnik lanceerde en in 1961 de eerste mens de ruimte instuurde (Yuri Gagarin).

Vreemd genoeg werd dit alles verwezenlijkt door een uitgeput en geruineerd land dat zeer had geleden onder Stalin’s repressies en de tweede wereldoorlog. Ook had de Sovjetunie een aanzienlijke achterstand op de U.S.A. met betrekking tot luchtvaart, ruimte en rakettechnologie. Zodra de Sovjet wetenschappers de Lasertechnologie onder de knie hadden, werden verschillende onderdelen van het tuig losgemaakt en naar labo’s gestuurd voor een gedetailleerde analyse.

Dit verhaal werd openbaar gemaakt door een zekere V. Sukhoveev, een Kiëv resident, wiens vader (een bekend taalkundige) er toen werd bijgeroepen om de inscripties binnen in het toestel te ontcijferen. Ook later in 1962 werd S.P. Korolyev ingeschakeld om een fragment van een vermeende UFO “crash” in de provincie Orenburg (Ural) te bestuderen.

HET REITARSKAJA OBJECT.

In 1953, hetzelfde jaar dat Stalin stierf, werd door archeologen die opgravingen deden in de Reitarskajastraat in Kiëv een vreemde vondst gedaan. Ze ontdekten op ruim 5 meter diepte een grafkelder met een massieve kist erin. In de kist zaten ongeveer vijfhonderd boeken, in het Arabisch, Grieks, Sanskriet en in Slavische talen.

In de boeken stonden tekeningen van ruimtestations, hangars voor ruimteschepen en Star Wars-achtige taferelen. Deze artefacten werden door de toenmalige Sovjetrussische geheime dienst, al na enkele uren in een gesloten voertuig afgevoerd. De archeologen werden aangemaand over deze zaak te zwijgen. De betrokkenen durfden zelfs nauwelijks hun namen noemen.

Wat men daar ontdekte wist men 40 jaar geheim te houden, tot een van hen in 1993 tegen zijn zin zijn relaas deed aan de Kiëvse krant Dzjentri. Dit was een van de beste kranten uit de post-Sovjet periode. De krant publiceerde ook veel details over het UFO onderzoek in Rusland.

HET KIËV BEELDJE.

Dit is een foto van een beeldje dat eveneens in de stad Kiëv werd teruggevonden en dateert van 4000 vóór Christus. Het lijkt op een vreemd uitgedost ruimtemannetje met op het eerste zicht zes vingers (duim niet zichtbaar).

Ik heb geen verdere informatie kunnen terugvinden omtrent de juiste vindplaats en wanneer en in welke omstandigheden het werd gevonden. Lezers die hierover meer gegevens kunnen verstrekken mogen altijd reageren.

We kunnen ons afvragen of al de technologische hoogstandjes die de mensheid nu weet te presteren wel allemaal zo nieuw zijn ? Zou het niet kunnen dat we nu aan een inhaalbeweging bezig zijn, een soort herontdekking, en dat heel oude culturen op aarde toen al een verbluffende technologische kennis hadden. We denken dan aan de oorspronkelijke Egyptische en Soemerische beschavingen of zelfs ouder. Is het mogelijk dat er in een ver verleden een buitenaardse interventie heeft plaatsgehad ?

Dit is misschien heel speculatief, maar toch moeten we hiermee rekening houden.

 

Bronnen :

Website : www.ufoevidence.org

Het boek “De Sovjet UFO Dossiers” van Paul Stonehill.

 

HET TOENGOESKA MYSTERIE

 TOENGOESKA GEOGRAFISCH EN GESCHIEDKUNDIG.

 

Vóór de oktoberrevolutie van 1917, die een einde maakte aan het Russische tsarenrijk, heette dit gebied in Oost-Siberië : Toengoeska. De naam is ontleend aan twee belangrijke rivieren die door dit gebied lopen : de Beneden-Toengoeska en de Stenige Toengoeska. Beide rivieren monden uit in de Jenisej. Vanaf het begin van de Sovjetperiode tot het jaar 2005 heette dit gebied Evenkië. Op 17 april 2005 werd met een referendum beslist dat het autonome district Evenkië samen met het district Tajmyr met de kraj Krasnojarsk zouden worden samengevoegd. Op 1 januari 2007 werd dit doorgevoerd. Het voormalige Evenkië was een enorm gebied (767.600 km²) maar had de kleinste bevolking (ongev. 18000 bewoners). Deze uitgestrekte regio is bezaaid met naaldbomen, de bovengrond is bevroren in de winter en moerassig in de zomer. Er heerst een streng klimaat en permafrost is er veel voorkomend. Permafrost betekent dat de ondergrond nooit helemaal ontdooit.

Evenkië was een van de meest afgelegen gebieden van het Russische rijk. Het werd bewoond door nomadische volken, maar later ook door oudgelovigen die in dit gebied hun toevlucht zochten na de val van de tsaar. Uiteindelijk werd in 1908 dit district het decor van de Toengoeska Event. Deze catastrofe vond plaats in het gebied rond Vanavara, een handelsnederzetting aan de oevers van de Stenige Toengoeska.

WAT GEBEURDE ER IN DE VROEGE OCHTEND VAN 30 JUNI 1908 ?

In de vroege ochtend van 30 juni 1908 worden bewoners van Noordwest-China en Mongolië opgeschrikt door een lichtgevend object dat zich met grote snelheid langs de hemel verplaatst. Het had een cylinderachtige-ovale vorm, verspreidde een zeer fel blauwwit licht met een rookpluim achter zich. Boven Rusland vliegt het object nu zo laag, dat het met bulderend geraas gepaard gaat. Volgens sommige bronnen veranderde het object dan van koers en vloog het daarna erg langzaam. Als het dan even later achter de horizon is verdwenen, stijgt er een zwarte rookwolk op, waaruit een enorme steekvlam te voorschijn komt, die gepaard gaat met een hevige hittestraling. Hierna volgt het geluid van een aantal zware explosies, waarvan de tweede de krachtigste was. Een enorme zuil van vuur en stof steeg kilometers op. Overal ter wereld werd de klap geregistreerd, die tot honderden kilometers ver te horen was. De verwoestende kracht was enorm en de nomaden in dit gebied dachten dat de wereld verging. Hieronder twee artistieke impressies van hoe dit object of vuurbal er moet hebben uitgezien.

 

DE OOGGETUIGENVERSLAGEN.

Nomaden die toen in het gebied bivakkeerden getuigen als volgt :

“opeens werd het boven de heuvel, waar het bos al omgevallen was, heel erg licht, alsof er een tweede zon was verschenen – het deed pijn aan mijn ogen en moest ze zelfs bedekken. En opeens weer een zware donder. Dat was de tweede slag. Het was een zonnige ochtend, zonder wolken, onze zon scheen helder als altijd, en opeens was daar een tweede zon”

“opeens, in het noorden, spleet de lucht in tweeën, en hoog boven het bos leek de hele noordelijke hemel met vuur bedekt te zijn. Op dat moment voelde ik een grote hitte, alsof mijn hemd in brand gevlogen was, deze hitte kwam uit het noorden. Ik wilde mijn hemd uittrekken en weggooien, maar op dat moment was er een knal in de lucht, en een enorme klap was te horen. Ik werd ongeveer zeven meter weggeslingerd en verloor het bewustzijn. De klap werd gevolgd door het geluid dat leek op stenen die uit de lucht vallen, of kanongebulder. De aarde beefde en ik bedekte, liggend op de grond, mijn hoofd omdat ik bang was dat er stenen op zouden vallen.”

Nog meer getuigenissen :

” ik zat net op de veranda, toen ik een geweldige lichtflits zag, die secondenlang duurde. Deze was boven de noordwestelijke horizon te zien. Kort daarna voelde ik en mijn buurman een gigantische hitte en verscheen er een paddestoelachtige vuurbol boven de bomen. Ik voelde vreemde tintelingen en verloor kortstondig het bewustzijn. Toen ik weer bijkwam en opkeek, zag ik een gigantische wolk in de lucht en hoorde ik een daverend gerommel. Mijn rug was verbrand. De hele aarde beefde en in de grond kwamen scheuren.”

“opeens klonk korte tijd een zeer luid gekraak… het was de eerste donderslag die we hoorden. De aarde begon te trillen en te schokken, een geweldige rukwind smeet onze tsjoem (kegelvormige nomadentent) om. Toen zag ik iets vreselijks : de bomen sloegen om, de takken brandden. Het was heet, zo heet dat je bang was te verbranden. Opeens werd het op de plaats waar de bomen omgeslagen waren licht, alsof een tweede zon aan de hemel was verschenen.”  Hieronder een foto van een tsjoem of nomadentent.

De bewoners van de Vanavara nederzetting getuigden :

“het gehele noordelijke deel van de hemel werd verlicht door een vuurbal waarvan het licht sneller was dan de zon. De hittestraling was zo hevig dat we vreesden dat onze kleding vlam zou vatten. Tegelijkertijd voelden we de grond onder onze voeten trillen en schokken en hoorden we donderende geluiden als van een zeer zwaar onweer.”

Als er dan jaren later een expeditie op touw wordt gezet en de expeditieleden hierover vragen stellen aan de lokale bevolking, hebben ze hier grote bedenkingen bij. Sommigen weigeren zelfs over het gebeurde te praten en enkelen ontkennen het zelfs geheel. Er blijkt een behoorlijk taboe op te rusten en veel Evenken zien deze gebeurtenis als een straf van OGDY, hun vuurgod, die weer zal toeslaan als men het gebied binnendringt.

DE IMPACT, GEOGRAFISCH EN ATMOSFERISCH.

Geografisch.

De vernielingen op het terrein waren enorm. De explosie was zo gewelddadig dat een gebied zo groot als de stad Londen letterlijk met de grond gelijk werd gemaakt. Tot op honderden kilometers in de omtrek worden daken van huizen gerukt en mensen en dieren worden omvergeworpen. Tot zover het oog reikt zijn alle bomen omvergedrukt, allemaal liggend in één richting nl. van het inslagpunt af. Alleen in sommige laagten die redelijk beschut lagen ten opzichte van het vermeende inslagpunt, staan er nog bomen overeind. Op de grond is alles verschroeid en het is duidelijk dat dit door een hittestraling is gebeurd. De twee onderstaande foto’s werden genomen tijdens de eerste expeditie naar dit gebied.

Een trein van de Trans-Siberische spoorweg  moet stoppen omdat de spoorbaan zo hevig trilt. De explosie had het equivalent van een kernbom van 10 megaton d.w.z. 500 keer de energie die vrijkwam bij de atoombom op Hiroshima. Sommige bronnen vermelden dat latere onderzoeken en berekeningen aan het licht brachten dat deze explosie een kracht van wel 40 megaton zou heben gehad, d.w.z. 2000 keer de Hiroshima bom. Zoals gewoonlijk zijn hierover de meningen verdeeld. Ter vergelijking : een meteoriet die zo’n 50.000 jaar geleden in de Amerikaanse staat Arizona neerkwam, had een kracht van “slechts” 3,5 megoton. Op de foto hieronder de Winslow Arizona krater met een doorsnede van 1,6 km.

Het epicentrum, waarvan achteraf werd vastgesteld dat het een doorsnede had van ongev. 40 km, gaf een desolate aanblik, volledig ontvolkt van mensen, landdieren en vogels. Bewoners rond het Baikalmeer, een enorm uitgestrekt zoetwatermeer in het zuiden van Siberië ongev. zo groot als België, rapporteerden dat, weinig dagen na de gebeurtenis, de rivieren in de omgeving gezwollen waren alsof er ergens een immense dooi was ingetreden. Hier een foto van dit meer.

Volgens een lokale boer hadden rendieren, na de catastrofe, een rare ziekte opgelopen. Ze hadden gekke zweren en gezwellen gekregen en planten en gewassen waren er reusachtig gegroeid. In 1930, ruim twintig jaar na de explosie, kwam er nog steeds geen vis in de rivieren voor. De vuurbal werd ook gezien door een nomadische Mongoolse stam de Tungas geheten die toen dit gebied bevolkten. Deze stam werd het zwaards getroffen door de explosie. Zij hadden te kampen met bosbranden die weken aanhielden en ongev. 1600 km² verwoestten. Ze verloren heel wat rendieren en tenten. Het was een wonder dat er geen doden vielen.

Atmosferisch.

In de hele wereld is te merken dat er iets vreemd is gebeurd. Seismografen in verschillende steden pikken de trillingen op. Verstoringen in het aardmagnetisch veld worden waargenomen. De zons-op en ondergangen zijn opvallend fel gekleurd en de eerste nachten wordt het niet helemaal donker. De lucht vertoont lichtgroene, gele en roze tinten. Uit Europa komen berichten over “witte” nachten. In Nederland wordt op 30 juni melding gemaakt van “een golvende massa” boven de horizon. In Londen denken sommigen dat er een grote brand woedt in het noorden van de stad. In Antwerpen lijkt na zonsondergang de hemel in brand te staan. Inwoners van Londen en Parijs konden de dag na de explosie s’nachts hun krant lezen, en drie nachten achtereen werd het in Europa niet helemaal donker. Dit was vermoedelijk te wijten aan enerzijds, enorme wolken van stof die hoog in de atmosfeer terecht kwamen, en anderzijds het gevolg van radioactieve processen in de bovenlagen van de atmosfeer. De drukgolf ging vermoedelijk twee tot driemaal de aarde rond en de uitdeinende hittestraling, als gevolg van de explosie, werd honderden kilometers verder gevoeld.

De Amerikaanse organisatie “National UFO Reporting Center” afgekort NUFORC refereert in dit verband op haar website : http://www.nuforc.org/GNTungus.html naar een drietal artikels die op woensdag 1 juli, donderdag 2 juli en zaterdag 4 juli van het jaar 1908 in de Londense krant “The Times” gepubliceerd werden. Deze drie artikels zijn alleen al interessant omdat ze deze atmosferische fenomenen duidelijk illustreren.

DE KULIK EXPEDITIE.

Een voor de hand liggende verklaring voor deze geografische en atmosferische  fenomenen is er niet, met uitzondering van de seismische trillingen die toegeschreven worden aan een mogelijke aardbeving. Verder onderzoek blijft uit omdat het tsaristische Rusland van toen wel wat anders om het hoofd had dan een expeditie organiseren naar een ver en onherbergzaam gebied. Er heerste politieke onrust, een wereldoorlog dreigde en de Russische revolutie was niet ver af. Een reis naar dit desolate gebied was begin de 20e eeuw geen sinecure. De technische middelen waren beperkt en de logistiek nauwelijks of niet voorhanden. Pas in 1921, na de eerste wereldoorlog en de Russische revolutie, wordt de draad weer opgepikt en kreeg de mineraloog en meteorietenexpert Leonid Kulik de toelating van het Sowjet regime een expeditie naar dit gebied op te zetten. Kulik vermoedde, aan de hand van oude krantenberichten, dat er in 1908 in Siberië een bijzonder grote meteoor moest zijn neergekomen. Dit was ook de meest aanvaardbare hypothese en met de hulp van wetenschappers werkzaam in Evenkië, ooggetuigenverslagen en de expertise van een astronoom, wordt het vermoedelijke epicentrum of inslagpunt bepaald. Het is pas zes jaar later in 1927 dat deze expeditie echt van start gaat. Het is een zware reis, langs ravijnen, moerassen en steile berghellingen, en als Kulik dan de zone van de verwoestingen binnendringt valt het hem en zijn medewerkers op, dat zover het oog reikt alle bomen er plat liggen en dat alles er verschroeid is (zie geografische impact).  Kulik weet uiteindelijk het centrum van de explosie of “ground zero” te bereiken. Tot zijn grote verbazing staan alle bomen er nog overeind ! Alleen de geblakerde stammen staan er nog ontdaan van bladeren en takken. Van een inslagkrater of meteorietresten is in heel de omgeving geen spoor te bekennen. In de daaropvolgende jaren leidde Kulik nog enkele expedities naar het gebied, maar ook toen vond hij niets. De arme man overleed in 1942 in een Duits krijgsgevangenenkamp. Hieronder een foto van Kulik.

DE POST-KULIK PERIODE.

Dan ontstond het vermoeden, ook Kulik speelde al met deze idee, dat het object wat het ook mag geweest zijn, boven het aardoppervlak moest zijn geëxplodeerd. Latere onderzoeken en expedities door Sovjetrussische wetenschappers in het getroffen gebied en ook simulaties in laboratoria, bevestigen deze stelling. Men schat dat de explosie moet hebben plaatsgevonden op circa 8 kilometer boven het aardoppervlak. Het was pas in 1958 dat er door de toenmalige Sovjetunie weer een expeditie naar het Toengoeska gebied werd uitgezonden. Ook jonge Sovjetrussische wetenschappers ondernamen daarna nog enkele expedities maar konden geen overtuigend bewijsmateriaal vinden, zeker wat de meteorietinslag hypothese betreft. Sindsdien zijn er nog vele wetenschappers in Toengoeska geweest en na de beëindiging van de koude oorlog, kwamen ook geleerden uit het Westen er hun licht opsteken. De cruciale vragen die de vele wetenschappers bezighielden en nog steeds bezighouden zijn :

Wie of wat veroorzaakte deze gigantische explosie ? Wat voor soort energie richtte deze verwoestingen aan ? Was het kinetische, chemische of zelfs kernenergie ?

De hypothesen omtrent de oorzaak van deze catastrofe zijn legio, maar we gaan nu proberen de meest voor de hand liggende en ook een paar onwaarschijnlijke oorzaken, nader toe te lichten.

DE MOGELIJKE ASTROFYSISCHE OORZAKEN.

Een exploderende meteoriet.

Aanvankelijk was de meteoriet of asteroïde hypothese de meest voor de hand liggende. Volgens wetenschappers komt onze planeet éénmaal om de 200 tot 1000 jaar in aanraking met een rotsblok uit de ruimte. Het raadselachtige was, dat gezien de enorme omvang van de explosie, deze meteoriet een brok steen of ijzer moest geweest zijn van minstens 30 meter doorsnede. Sommige bronnen vermelden zelfs 60 en 70 meter, maar hierover zijn de meningen ook weer verdeeld. Deze stelling kwam op losse schroeven te staan omdat er nooit een impactkrater of meteorietfragmenten werden teruggevonden. Zoals reeds aangehaald hebben zowel Kulik als andere onderzoekers ooit iets op het terrein kunnen terugvinden. De idee, als zou een meteoriet in de dampkring uit elkaar zijn gespat door verhitting met atmosferische moleculen, is beslist haalbaar als er tenminste voldoende kinetische energie werd opgewekt d.w.z. een snelheid tussen de 35000 en 250000 km per uur bij het binnenkomen van de atmosfeer. En dan nog zou deze substantie niet helemaal verdampen en moet er nog een restant overblijven. Uit ooggetuigenverslagen valt echter op te maken dat het object zich iets sneller dan het geluid had voortbewogen, dus veel geringer dan bij een meteoriet. In dit geval verdampt het object niet en slaat het op de aarde te pletter, met als gevolg een enorme krater. Tot besluit kunnen we zeggen dat een meteoriet of asteroïde inslag als oorzaak van het hele gebeuren niet voor 100 % verdedigbaar is. Ter informatie hier een foto van de asteroïde Mathilde gemaakt in 1997.

Een exploderende komeet of een fragment ervan.

Kometen, in tegenstelling tot meteorieten en asteroïden, bestaan uit gruis en stof bijeengehouden door ijs van water, methaan en ammoniak. Als een komeet of een fragment ervan in de aardatmosfeer terecht komt worden de meeste bestanddelen verdampt. Dit zou verklaren waarom er op het terrein niets werd teruggevonden. Ook de staart van de komeet die bestaat uit kosmische stofdeeltjes, zou verantwoordelijk kunnen zijn voor de vreemde lichtverschijnselen in de nachten na de explosie. De Russische geoloog E. Kolesnikov heeft in turflagen die dateren uit de tijd van de explosie een grote hoeveelheid iridium gevonden, een zeldzaam metaal dat op aarde nauwelijks voorkomt, maar naar schatting in overvloed aanwezig is in de ruimte. Een computersimulatie uitgevoerd door het Sandia National Laboratory in de V.S. heeft aangetoond dat, v.b. een komeetfragment of kleine asteroïde dat in de atmosfeer ontploft, verwoestender kan zijn dan een daadwerkelijke inslag. Al deze elementen ondersteunen de komeet hypothese, die bij de meeste wetenschappers ook de beste papieren heeft, maar doorslaggevend bewijsmateriaal is dit nog altijd niet. Hier een foto van de Hale-Bopp komeet die in het jaar 1997 makkelijk zichtbaar was met het blote oog.

Innihilatie van een brok antimaterie.

Deze stelling komt op het volgende neer :

Die bewuste morgen bij Toengoeska is een brok antimaterie de atmosfeer binnengedrongen en dit had als gevolg, innihilatie, een enorme dreun en het vrijkomen van stralingsenergie. Om dit goed te begrijpen doen we een beroep op een beetje natuurkunde. Bij het ontstaan van ruimte en tijd met de “big bang” zou er evenveel materie als antimaterie geproduceerd zijn, en deze twee zouden elkaar hebben moeten vernietigen door innihilatie. De materie heeft het dan gehaald van de antimaterie en er is voldoende materie overgebleven zodat het ons bekende heelal is kunnen ontstaan. Antimaterie heeft een electrische lading die tegengesteld is aan die van materie. Elk elementair deeltje bezit een uit antimaterie bestaande partner. Wanneer materie en antimaterie met elkaar in aanraking komen, treedt er een innihilatieproces op d.w.z. dat materie en antimaterie elkaar beide vernietigen. Bij dit proces komt energie vrij dat wordt uitgestraald in de vorm van licht. Hier een afbeelding van een innihilatieproces.

Men schat dat een gram materie met een gram antimaterie, bij volledige innihilatie, een verbrandingsenergie zou opleveren van ongeveer 30.000 vaten ruwe olie. Volgens sommige natuurkundigen is antimaterie erg zeldzaam, maar volgens anderen toch niet zo uitzonderlijk en is het mogelijk dat er in ons heelal sterrenstelsels voorkomen die volledig zijn opgebouwd uit antimaterie. Deze hypothese bevat veel elementen die de Toengoeska catastrofe zouden kunnen verklaren, maar de meeste wetenschappers zijn van oordeel dat antimaterie in het ons bekende deel van het universum helemaal niet voorkomt. Ook hier bestaan dus twijfels omtrent de haalbaarheid van deze stelling.

Een mini zwart gat.

De zogenaamde stellaire gaten in het heelal onstaan bij de dood van uitzonderlijk grote sterren en hebben een massa van enkele zonnen. De omstandigheden in een zwart gat zijn zo extreem dat ze met de conventionele natuurkunde niet te beschrijven zijn. Het zwaartekrachtveld in een zwart gat is zo krachtig dat zowel materie als licht er niet aan kunnen ontsnappen. Er bestaat een theorie die stelt dat er in de ruimte ook veel kleinere zwarte gaten zouden bestaan die gevormd werden bij de geboorte van het universum (big-bang of oerknal). Als zo’n mini-zwart gat met v.b. een diameter van een tennis of golfbal in de aardatmosfeer zou terechtkomen zou dit de Toengoeska effecten hebben kunnen teweegbrengen. Er zou dan mogelijk kinetische en stralingsenergie vrijkomen, maar dit is louter speculatief. Theoretisch zou een mini-zwart gat dwars door de aarde schieten en er aan de andere kant weer uitkomen. Er is echter destijds geen enkele waarneming gedaan bij een eventueel uittredingspunt dat ergens in de Atlantische Oceaan moet gezocht worden. Dit in de veronderstelling dat zo’n mini-zwart gat het sinds de oerknal overleefd heeft. Deze oer-zwarte gaten geven straling af en men neemt aan dat ze daarbij ook stilaan hun massa verliezen. Het bestaan van deze oer-zwarte gaten of “primordial black holes” is nog steeds niet helemaal bewezen en blijft een hypothetisch gegeven. Overtuigend bewijsmateriaal voor de gebeurtenissen bij Toengoeska is dit dus ook weer niet. Hier een artistieke impressie van een zwart gat.

EEN MOGELIJKE GEOFYSISCHE OORZAAK.

Methaan of moerasgas heeft een geologische oorsprong en is ontstaan uit vergane resten van organisch materiaal. Vooral in sedimenten op de oceaanbodems en in permafrostgebieden zoals bij Toengoeska, bestaan hele grote methaanvoorraden. De Duitse astrofysicus Dr. Wolfgang Kundt is er van overtuigd dat deze ramp werd veroorzaakt door de ontsnapping van 10 miljoen ton methaangas. Naar zijn mening is deze enorme hoeveelheid gas snel vrijgekomen en ontploft. Dit methaangas dat onder het permafrost zit staat vaak onder hoge druk door de dikke ijslaag, zoals methaan op de zeebodem onder enorme waterdruk staat. In aanraking met water kan er dan methaanhydraat ontstaan. Door een kleine verstoring v.b. beweging in de grondlagen, kunnen deze gashydraten uiteenvallen in water en methaangas dat ontsnapt en makkelijk ontvlambaar is. Een lokale ontploffing van dit gas zou dan een kettingreactie hebben teweeggebracht. Iets dergelijks heeft zich ook al eens in Noorwegen voorgedaan. Zo’n 7 à 8000 jaar geleden veroorzaakte  een zeer krachtige explosie van methaangas voor de Noorse kust een enorme aardverschuiving. Dit kan gebeuren als de druk van het methaangas groter wordt dan de druk van het zeewater erboven. Dan ontstaat een explosie waarbij methaangasbellen naar het wateroppervlak stijgen. Deze hypothese zou een redelijke verklaring kunnen zijn voor het aantal explosies, de drukgolf en de daaropvolgende hittestraling, maar verklaart niet alle fenomenen die vóór de explosie en achteraf werden waargenomen. Op de foto’s een permafrostgebied in Siberië en brandend methaanhydraat.

 

MOGELIJKE EXOTISCHE OORZAKEN.

Een fotonenbundel (fotonen zijn massaloze lichtdeeltjes).

Deze hypothese gaat als volgt :

Een buitenaardse civilisatie, op hetzelfde technologische niveau als het onze of verder gevorderd, zou bezig zijn de omliggende zonnestelsels te verkennen door middel van gebundelde lichtstralen met behulp van lasertechnologie. Op de foto een artistieke voorstelling van zo’n straal.

Dr. Marina Popovitsj ook bijgenaamd “Lady Mig” piloot en kolonel in de toenmalige Sovjetrussische luchtmacht, en auteur van het boek “Het Sovjet Dossier UFO”, haalt deze stelling aan in een hoofdstuk over het Toengoeska fenomeen. Als de straal zeer gebundeld en energierijk zou zijn, zou in de atmosfeer voldoende energie kunnen vrijkomen om het Toengoeska effect te veroorzaken. Bij botsing tussen de fotonenstraal en de atmosfeer zou heet plasma ontstaan met als gevolg de vorming van een enorme bolbliksem (200 à 300 meter). Bij de explosie ervan zou dan energie vrijkomen die overeenkomt met de gigantische explosieve kracht van het Toengoeska gebeuren. Dit scenario lijkt misschien iets te ver gegrepen maar is toch niet geheel onmogelijk. Men veronderstelt dat van de 100 vaste sterren die zich het dichts bij onze zon bevinden er 43 over planeten beschikken, waarop vormen van leven zouden kunnen bestaan vergelijkbaar met dat op onze planeet.

De dodende Tesla straal.

Deze hypothese is eigenlijk al te gek en heeft te maken met een vermeend experiment van de Amerikaans-Servische uitvinder en natuurkundige Nikola Tesla. Tesla experimenteerde vooral met electriciteit en het draadloos overbrengen van energie. Er gaat nu een verhaal dat hij werkte aan een “dodende straal” die op grote afstand objecten kon doen vernietigen. Om deze experimenten uitvoerbaar te maken had hij zelfs een labo met toren laten bouwen op Long Island (New York) genaamd Wardenclyffe. Bij de uitvoering van zijn experiment zou hij de straal op een gebied nabij de Noordpool gericht hebben. Dit mislukte echter en in plaats van het pakijs in de Noordelijke IJszee, trof hij het gebied bij Toengoeska in Siberië. Alhoewel N. Tesla een briljant uitvinder was en veel heeft verwezenlijkt, moeten we ook deze hypothese met een flinke korrel zout nemen. Op foto N. Tesla met de Wardenclyffe toren.

De UFO hypothese.

UFO betekent in het Engels “unidentified flying object” of “niet geïdentificeerd vliegend object” in het Nederlands. Een niet geïdentificeerd ruimtetuig van waar ook afkomstig en aangedreven door een nucleaire motor of motoren, geraakt in moeilijkheden, stort neer en explodeert in het Toengoeska gebied. Dit is in essentie het verhaal achter deze hypothese. Hier een artistieke impressie van zo’n ruimtetuig.

Een exploderend buitenaards ruimtetuig lijkt op zich een krankzinnig idee, dat recht uit een science-fiction verhaal komt. Maar dat was het ook ! In januari 1946 publiceerde de Sovjetrussische auteur A. Kasantsev een op science-fiction gebaseerd kortverhaal “De Explosie” genaamd, waarin hij een buitenaards ruimtetuig aangedreven door nucleaire motoren, laat neerstorten in de Taïga van Siberië.  Kasantsev’s verhaal zeilde echter de wetenschap binnen omwille van het feit dat twee Sovjet natuurkundigen Aleksej Zolotov en Feliks Zigel, deze ruimteschip “crash” in alle ernst overnamen, als mogelijke oorzaak van het Toengoeska gebeuren. Zolotov en Zigel waren zeker niet de eerste de besten. A. Zolotov was een Sovjet geofysicus en werd later hoogleraar gespecialiseerd in explosies en een authoriteit op het gebied van het Toengoeska onderzoek. Hieronder een foto van Zolotov.

Dr. Feliks Zigel werd professor in de wis- en sterrenkunde en docent aan het Moskouse Luchtvaartinstituut. Hij wordt ook de vader van de Russische Ufologie genoemd. Hieronder een foto van Zigel (niet erg scherp).

Uiteraard werd deze benadering in het wetenschappelijk milieu niet gunstig onthaald en zelfs weggelachen. De voorstanders van het ruimteschip scenario gingen ervan uit dat het bewuste ruimtetuig in het luchtruim is ontploft en een kernreactie heeft veroorzaakt. Deze twee wetenschappers en zeker Feliks Zigel wilden vooral het nucleaire aspect van heel het gebeuren benadrukken.

Ten einde het beëindigen van de oorlog in de Pacific te bespoedigen, hadden de Amerikanen in augustus 1945 op de Japanse steden Hiroshima en Nagasaki een atoombom laten exploderen. Opmerkelijk was dat bepaalde verschijnselen die optraden bij deze kernexplosies, o.a. het verblindende licht, de sterke hittestraling en de enorme kracht, sterk overeenkwamen met die van de Toengoeska explosie. Luchtfoto’s genomen na de tweede wereldoorlog van enerzijds het Toengoeska gebied en anderzijds dat van Hiroshima en Nagasaki, vertoonden een verbluffende gelijkenis. Ook de versnelde plantengroei in het gebied, de vreemde aandoeningen bij sommige dieren en de verstoring van het aardmagnetisch veld zouden op  een kernexplosie kunnen wijzen.

Dr.M. Popovitsj vermeldt in haar boek “Het Sovjet Dossier UFO” dat aanvankelijk noch in de bodem noch in het hout van de afgestorven bomen een verhoogde radioactiviteit werd geconstateerd. Dit werd tegengesproken door een groep Sovjetrussische wetenschappers onder leiding van de reeds vernoemde geofysicus A. Zolotov die zich concentreerden op bomen die de catastrofe hadden overleefd. In de jaarringen van na 1908 werd een duidelijke toename van radioactieve isotopen vastgesteld. Ook de auteurs van het boek “Challenge to Science”  Jacques en Janine Vallee, vermelden dat twee Amerikaanse wetenschappers Libby en Cowan dezelfde ontdekking hebben gedaan bij het analyseren van oude bomen nabij de stad Tucson in de staat Arizona.

Zowel het atoom als de kernsplitsing waren in 1908 nog niet ontdekt en een natuurlijk proces dat op de aarde kernsplitsing veroorzaakt is tot nu toe onbekend. Dit pleit in het voordeel van deze stelling. Ook werden er op twee locaties in Rusland merkwaardige vondsten gedaan. In 1976 vonden arbeiders aan de oever van de rivier Vjatka (een zijrivier van de Kama in N.O. Europees Rusland) een glimmend brok metaal, de grootte van een vuist. Na nauwgezet precisieonderzoek door verschillende wetenschappelijke instituten in de toenmalige Sovjetunie, bleek dit stuk een legering te zijn van zeven zeldzame aardmetalen. Volgens experten komt in de natuur nooit een dergelijke combinatie voor en is men er nog steeds niet uit hoe dit fragment vervaardigd werd en waar het vandaan kwam. De tot nu toe laatste expeditie op 24 juli 2008 geleid door Yuri Labvin, hoofd van de  ”Siberian Public State Foundation”, hebben een groot metaalachtig blok gevonden met een gewicht van ongev. 50 kg. Dit meldde de Russische krant Pravda. Een voorlopige analyse in een labo in Krasnoyarsk heeft aangetoond dat het object is samengesteld uit ijzer en een nog onbekend materiaal. Tot hier toe is geen verdere informatie voorhanden.

Deze UFO hypothese, hoewel zeer controversieel, moeten we toch een kans geven en er zeker niet te lichtzinnig aan voorbijgaan.

De Amerikaan wijlen Carl Sagan (zie foto hierboven), toch een gereputeerd astronoom, haalt in zijn boek “Cosmos” eveneens het Toengoeska mysterie aan en oppert de mogelijkheid (en ik citeer) : dat een ruimtevaartuig van de een of andere, onwaarschijnlijk vergevorderde civilisatie, pech heeft gekregen en is neergestort in een afgelegen gebied van een onbekende planeet (einde citaat). Men moet zich realiseren dat niet geïdentificeerde objecten al heel lang in ons luchtruim worden waargenomen, zelfs vóór de moderne UFO periode die een aanvang nam in 1947 met de waarneming van Kenneth Arnold en de beruchte Roswell affaire. (meer informatie hierover kan men op het internet terugvinden ). De Franse astronoom en befaamd UFO onderzoeker Jacques Vallee vermeldt in zijn boek “Anatomy of a Phenomenon” dat in de periode 1900 tot en met 1946, niet minder dan 107 waarnemingen werden gedaan van niet geïdentificeerde objecten in het luchtruim, op de oceanen en op de grond. Dit zijn dan  de gerapporteerde gevallen die in de pers verschenen. Men mag aannemen dat in werklijkheid het aantal waarnemingen veel hoger ligt.

Specifiek voor het jaar 1908, dus het jaar van de Toengoeska Event, werden er waarnemingen gedaan van vreemde lichten en objecten in de buurt van Seattle, Bridgewater en Tacoma in de Verenigde Staten. Ook op verschillende locaties in Denemarken werden er in dat jaar een aantal ongewone objecten en luchtverschijnselen gerapporteerd. Aldus het relaas van auteur en randwetenschapper Theo Paijmans in zijn boek “Kosmisch Netwerk”. Alhoewel de UFO hypothese nog steeds een behoorlijk aantal aanhangers heeft in de het huidige Rusland en er een stevige pro-argumentatie voorhanden is, moeten we toch conluderen dat voorlopig nog onvoldoende bewijsmateriaal beschikbaar is en dat verder onderzoek zich opdringt.

BESLUIT.

Deze catastrofe toont duidelijk aan dat onze planeet niet zo veilig is als we op het eerste zicht denken, en we moeten ervan uitgaan dat een gelijkaardig fenomeen zich in de toekomst opnieuw kan voordoen. De Toengoeska Event vond plaats in een zeer uitgestrekt en afgelegen gebied van onze planeet, maar als dit elders zou gebeuren v.b. in een dichtbevolkt gebied, zijn de gevolgen niet te overzien en kunnen er duizenden tot een paar miljoen slachtoffers vallen. Hoopgevend is echter dat de technologie niet stilstaat en dat het mogelijk moet zijn dat we in de toekomst dergelijke fenomenen, althans van astrofysische en geofysische origine, tijdig zullen kunnen detecteren.

We kunnen stellen dat ruim een eeuw na deze gebeurtenis er nog steeds geen helder omlijnde oplossing is gevonden voor dit mysterie. Verder onderzoek zal ofwel de definitieve oplossing brengen of mogelijk nog meer vragen oproepen.

Tot slot een interessante YouTube video opname van een vijftal minuten met originele beelden van de eerste expedities met commentaren van enkele vooraanstaande wetenschappers.

 

Bronnen :

Literatuur : reeds vermeld in artikel.

Websites :

http://www.xs4all.nl - http://www.hetgebeurthier.nl  – http://home.hetnet.nl – http://www.loraco.nl – http://space.nieuwslog.nl – http://frontpage.fok.nl

http://www.spacepage.be – http://www.kanaal-13.nl .

De internet encyclopedie wikipedia.

 

 Een mooie opname van de Siberische Taïga.

 

HET STERRENBEELD AQUARIUS

Mijn eigen sterrenbeeld is Aquarius. Daarom is het mijn bedoeling deze constellatie even in de kijker te plaatsen. Naar mijn mening is dit zowel voor de lezers van dit blog, als voor alle andere Watermannen interessant en leerrijk.

Ter informatie enkele beroemde Watermannen :

Geboren 21/01                                 Placido Domingo (operazanger)

 Geboren 27/01                                   Amadeus Mozart (componist)

Geboren 29/01                                   Oprah Winfrey (TV star)

Geboren 31/01                                    Koningin Beatrix der Nederlanden

Geboren 01/02                                   Clark Gable (filmacteur)

Geboren 01/02                                   Boris Jeltsin (voormalig Russisch president)

Geboren 01/02                                   Stéphanie van Monaco

Geboren 08/02                                   James Dean (filmacteur)

Geboren 11/02                                    Thomas Edison (uitvinder)

Geboren 18/02                                    Yoko Ono Lennon (weduwe van John Lennon)

 

DE ASTRONOMIE ALS WETENSCHAP.

In het algemeen wordt het formuleren van astronomische wetmatigheden als eerste toegeschreven aan de Grieken met o.a. Pythagoras (600 voor Christus) en Plato, Aristoteles en Ptolemeus (200 na Christus). Ook de oude Egyptenaren lieten in verschillende opzichten duidelijk blijken dat ze al kennis hadden van astronomische fenomenen. Deze kennis werd pas verder uitgewerkt met de komst van de moderne astronomie die begon in de Renaissance.

Dit is de tijd van Copernicus en Galilei. Deze twee individuen wil ik wel eventjes in de picture plaatsen.

Nicolaas Copernicus (1473-1543)

Bekend door zijn heliocentrische theorie, die stelt dat de zon in het midden van het zonnestelsel staat en dat de planeten eromheen draaien.

Galileo Galilei (1564-1642)

Staat bekend als de pionier van de telescoop. Hij heeft de telescoop niet zelf uitgevonden maar het instrument werd door hem verbeterd en voor het eerst gebruikt voor astronomische waarnemingen.

AQUARIUS ASTRONOMISCH.

Waterman is een oeroud, maar interessant en uitzonderlijk sterrenbeeld, zowel astronomisch (met N) als astrologisch (met L). Deze constellatie is niet zo makkelijk waarneembaar en alleen zichtbaar in de later zomer en de vroege herfst. Om je een idee te geven van de vorm en samenstelling kun je dit sterrenkaartje even bekijken :

Aquarius heeft twee aangrenzende sterrenbeelden zoals de Walvis(Cetus) en de Vissen(Pisces) en wordt daarom vaak geassocieerd met de zee en met water. Er is nog een andere reden, maar daar hebben we het later over. Wat de Aquarius constellatie betreft zal ik me beperken tot de belangrijkste en mooiste objecten.

De sterren Alpha Aquarii ook Sadal Melik genaamd en Beta Aquarii ook Sadal Suud genaamd hebben beiden vrijwel dezelfde kenmerken. Ze hebben beiden ongeveer dezelfde magnitude of helderheid, het zijn allebei gele reuzen en bevinden zich allebei op ongeveer 1000 lichtjaar van onze planeet. Een lichtjaar is de afstand die het licht aflegt in één jaar aan een snelheid van 300.000 km per seconde.

Wat zijn gele reuzen ?

Dit heeft met de temperatuur van de ster te maken. “Koude” sterren zijn rood van kleur, iets warmere geel-wit en hete sterren blauw. Deze twee gele reuzen hebben een oppervlaktetemperatuur van ongeveer 6000 graden Celcius en zijn ongeveer 100 maal zo groot als onze zon. Naast deze twee gele reuzen bevindt er zich in Aquarius nog een merkwaardige ster nl. Gamma Aquarii of ook Sadalachbia genaamd. Terwijl de gele reuzen een relatieve helderheid hebben, is Sadalachbia een gewone ster en qua helderheid nogal wazig. Deze drie sterren worden in de mythologie beschouwd als “gelukssterren”. Maar daarover later meer.

Wat is er nog speciaal aan Aquarius ?

Zeta Aquarii-1 en 2 vormen samen een dubbelster van twee identieke witte sterren, hebben een iets grotere magnitude dan de voorgaande sterren en cirkelen om de 856 jaar rond elkaar. Sommige dubbelsterren staan zo dicht bij elkaar aan het firmament, dat ze zelfs met de krachtigste telescopen niet afzonderlijk kunnen worden waargenomen.

Op de foto ziet u een voorbeeld van zo’n dubbelster.

Nog een opvallend object in Aquarius is de R- Aquarii. Dit is een veranderlijke ster waarvan de helderheid aan variaties onderhevig is. Die variaties in helderheid worden veroorzaakt doordat dit een erg nauwe dubbelster is met heel verschillende temperaturen. Een grote koele ster begeleid door een hete dwerg. Dit verschil in magnitude wordt veroorzaakt als de kleine begeleider voorlangs de hoofdster trekt. Op de foto ziet u een voorbeeld van zo’n veranderlijke ster.

De constellatie Aquarius bezit eveneens een drietal, hetgeen men in het Engels noemt, “deep sky” objecten. Dit zijn spectaculaire opeenhopingen van honderdduizenden tot miljoenen sterren. De belangrijkste en de makkelijkst waarneembare van deze drie is de M2. Een bolvormige sterrenhoop die zich op circa 50.000 lichtjaar van ons bevindt en al makkelijk waarneembaar is met een verrekijker. Ter informatie een foto van deze M2, een compacte en heldere bolhoop.

In Aquarius vinden we ook twee van de mooiste objecten in het universum. Dit zijn twee planetaire nevels nl. de HELIX nevel en de SATURNUS nevel. Deze nevels zijn erg kleurrijk, ogen spectaculair en zijn zeker de moeite waard om even apart in de kijker te plaatsen. Planetaire nevels ontstaan doordat zeer oude sterren op het eind van hun leven exploderen, waardoor hun mantels verpulverd worden. Dit vormt een ring of wolk rond de overblijfselen van de centrale ster, die dan nog een tijd kan doorgaan met kernfusie. Kernfusie is het samensmelten van waterstofkernen.

De Helixnevel. (gezien door de Hubble Space Telescope)

Deze nevel is onregelmatig gevormd, ringvormig en dankt zijn naam aan het feit dat hij eruitziet alsof je bovenop een schroefdraad (helix) kijkt. “Het oog van God” zoals hij ook nog erg vaak genoemd wordt, lijkt me een meer toepasselijke benaming. Dit object  is circa 650 lichtjaar van ons verwijderd en is de meest nabije planetaire nevel die bekend is. Deze nevel bestaat uit een dunne, naar buiten bewegende schil van hete waterstof. Dit soort nevels hebben in het algemeen een diameter van enkele lichtjaren. De centrale ster heeft een hoge oppervlaktetemperatuur, maar straalt tot 10.000 maal minder licht uit dan de zon.

De Saturnusnevel. (gezien door de grote telescopen van de ESO in Chili)

Deze nevel heeft eveneens een onregelmatige vorm, is schijnbaar een beetje kleiner dan de Helixnevel en lijkt op de planeet Saturnus wat de vorm betreft. Vandaar de benaming Saturnusnevel. De centrale ster is een blauwe dwerg en dit object is ongeveer 3.900 lichtjaar van ons verwijderd.

Over 5 miljard jaar ondergaat onze zon hetzelfde lot en kan ons zonnestelsel er vanuit de verte er net zo of ongeveer zo uitzien. Plotseling zal de zonnekern ineenkrimpen en zet de zonneatmosfeer uit tot een etherische rode wolk, die de dichtsbijgelegen planeten Mercurius, Venus en Aarde verzwelgt. De naakte heliumrijke kern van de zon wordt dan zichtbaar als een zwakke dwerg van grote dichtheid.

Op deze afbeelding ziet u de positie van onze Aarde in de melkweg. Tot daar het astronomische aspect van de constellatie Aquarius.

AQUARIUS ASTROLOGISCH.

In vroeger tijden was er geen duidelijk onderscheid tussen astrologie en astronomie. Men noteerde de bewegingen van sterren en planeten om er historische gebeurtenissen of het lot van de mensen mee te voorspellen. Ik heb ergens op het internet een goede en zinvolle beschrijving gevonden van wat de astrologie eigenlijk inhoudt : het begrijpen van de invloeden van de kosmos op de ontwikkeling van het menselijk bewustzijn.

In het astronomische gedeelte heb ik reeds aangetoond dat Aquarius met water en zee te maken heeft. Om de associatie van Aquarius met het element water verder toe te lichten, dienen we de mythologie van de oude culturen even onder de loupe te nemen. Ter info : Mythologie is een verzameling van mythen, legenden en folklore van specifieke volkeren.

De Grieken.

In de Griekse mythologie had Aquarius een andere naam nl. Ganymedes. Ganymedes was de drager van de wijnkelken van de Goden. Hij mocht niet met de wijn knoeien en er op toezien dat de Goden genoeg te drinken hadden.

De Babyloniërs.

Bij de Babyloniërs had Aquarius de functie van waterdrager. Zij noemden dit sterrenbeeld  ” de zee ” en Aquarius was de leider.

De Egyptenaren.

Zij dachten dat dit sterrenbeeld verantwoordelijk was voor de jaarlijkse overstromingen van de Nijl. In juni begon het water in de Nijl altijd te stijgen. Aquarius stond in die tijd in de maand juni in het Zenit (het hoogste punt van de sterrenhemel) vandaar de associatie met water. Ook meenden zij dat deze overstromingen werden veroorzaakt doordat de Waterman ergens stroomopwaarts zijn kruik in de Nijl ledigde.

De drie sterren in Aquarius die ik reeds eerder vermeldde nl. Sadal Melik, Sadalsuud en Sadalachbia de zogenaamde “gelukssterren”, worden respectievelijk ook “de gelukkige van de koning” – “de gelukkigste onder de gelukkigen” en “de geluksster van de verboden dingen” genoemd.

Waarom zoveel geluk in Aquarius ?

Op het moment dat de zon in Aquarius kwam in het begin dan de lente begon ook het regen/waterseizoen. Dit water was zeer belangrijk voor de groei van de gewassen en voor een goede oogst.

HET AQUARIUS TIJDPERK.

Een belangrijk gegeven dat ook met Waterman geassocieerd wordt is het nu reeds legendarische AQUARIUS TIJDPERK.

Wat moeten we ons hier nu bij voorstellen ?

Het Aquarius tijdperk is een periode gebaseerd op de stand van de sterren ten opzichte van de aarde en zon. De sterrenhemel is ingedeeld in 12 dierenriemtekens die ieder een bepaalde invloed op de aarde en haar bewoners zouden hebben. De aarde doorloopt ieder jaar door haar rondgang rond de zon al deze 12 dierenriemtekens. Op haar beurt loopt de zon zelf in 26.000 jaar een baan waarbij zij ook deze dierenriemtekens doorloopt in omgekeerde volgorde. Onderaan een voorstelling hiervan.

Wij zitten nu in een periode waarbij de zon stilaan overgaat van het  dierenriemteken Vissen (Pisces) in het Aquarius of Waterman teken met als eindpunt het jaar 2012. Vanaf het jaar 2012 gaat er dan een nieuwe fase in waarin VREDE en HARMONIE centraal zouden staan. Ook de bijbel geeft in grote lijnen dezelfde gedachte weer en spreekt over een nieuw tijdperk dat voor de deur staat, een tijdperk van LIEFDE en VREDE.

Ook in de Maya cultuur wordt het jaar 2012 beschouwd als een sleuteljaar. De Maya kalender of tijdsrekening stopt in 2012. Volgens de overleveringen zou de aarde dan een andere fase ingaan en zal alles wat wij nu als normaal beschouwen, veranderen. Ook diverse andere culturen en beschavingen maken hiervan melding en over één ding zijn ze het eens : in 2012 eindigt de huidige cyclus van de aarde.

Wat er ook moge gebeuren, laten we hopen dat er voor de mensheid dan een periode aanbreekt van bezinning en er definitief een einde komt aan alle agressie en de intermenselijke verhoudingen en moraliteit een nieuwe kans krijgen.

When the Moon is in the Seventh House, an Jupiter aligns with Mars

Then peace shall guide the planets, and love will steer the stars

This is the dawning of the Age of Aquarius…

  

 

   

 

 

 

DE COSMOS : EEN UNIEKE CREATIE

 DE COSMOS : EEN UNIEKE CREATIE

 

 

DE BIG BANG.

Het universum ontstond met de oerknal of hetgeen men in het Engels de “big bang” noemt.  Vele wetenschappers veronderstellen dat er zich 13,7 miljard jaar geleden een oerexplosie heeft voorgedaan, waardoor ruimte, tijd en materie zijn ontstaan. Als je vanaf nu terugredeneert naar het begin, kom je tot de conclusie dat het heelal aanvankelijk, althans volgens de huidige stand van zaken, 13,7 miljard jaar geleden een singulariteit moet zijn geweest.

Een singulariteit is een toestand die je kunt vergelijken met “iets” dat oneindig klein, oneindig heet en oneindig dicht is.  Een singulariteit is een kosmologisch fenomeen en ruimte en tijd houden daar op te bestaan. Dit heeft tot gevolg dat in een singulariteit de natuurwetten hun geldigheid verliezen. Ook het centrum van een zwart gat zou een singulariteit zijn. Velen denken dat de “big bang” een enorme explosie moet geweest zijn, maar dit is een misvatting. Er ontstond geen vuurbal in de ruimte want er bestond toen nog geen ruimte, alleen een singulariteit en de ruimte begon binnen in de singulariteit.

Als men logisch denkt, kan men zich dan de vraag stellen waar die geweldige hoeveelheid materie en energie dan vandaan kwam ? Wanneer er vóór  de big bang absoluut niets had bestaan moet dit als een onmogelijk gegeven worden beschouwd. Creatie is verandering van of door iets bestaands. Dan is ook het universum een verandering van het “reeds daarvoor bestaande”. Kort na de big bang werd in de eerste nanoseconden, bij een temperatuur van miljarden graden, de oervorm van alle universele materie een expanderende ruimte ingeblazen. Waar die samengebalde energie dan vandaan kwam is wetenschappelijk nog niet bewezen en blijft een mysterie.

Zoals reeds vermeld, was in de beginfase toen het heelal begon met uitdijen, de temperatuur erg hoog. Het heelal breidde zich snel uit en er ontstonden elementaire deeltjes, dan de elektronen en vervolgens de eerste atomen. Toen deze bouwstenen er eenmaal waren, begon de vorming van de eerste sterren en sterrenstelsels. Sinds de oerknal blijft het heelal nog steeds uitdijen en koelt het ook nog steeds af. Niet zo lang geleden zijn er resten van de hitte gevonden die vrij kwam tijdens de oerknal. Dit noemt men dan de kosmische achtergrondstraling en deze ontdekking maakt de theorie ook vrij aannemelijk.

WAAR BEGINT EIGENLIJK DE RUIMTE ?

De aarde wordt omgeven door een atmosfeer en naarmate je hoger gaat wordt de lucht dunner en ijler. Om en nabij de 160 km boven de aarde is er vrijwel geen lucht meer en daar begint dan ook officieel de ruimte. Fred Hoyle, een Engels astronoom, heeft ooit eens gezegd : “De ruimte is helemaal niet ver weg : een uurtje rijden als je met je auto recht omhoog zou kunnen”. Het universum strekt zich uit naar alle richtingen. Met de telescopen die we tot onze beschikking hebben kunnen we niet alle delen van het heelal waarnemen, maar sinds de lancering van de Hubble ruimtetelescoop is hier wel wat verandering in gekomen. Deze telescoop heeft al veel interessante beelden vanuit de “diepe” ruimte opgeleverd. Deze “deep field” beelden tonen lichtzwakke objecten uit een vroeg heelal. “Deep field” opnamen zijn zeer belangrijk om na te gaan hoe sterrenstelsels zich vormen en hoe ze zich ontwikkelen. Met de video-opnamen aan het eind van dit artikel zal ik proberen dit te illustreren.

DE ZWAARTEKRACHT

Wat houdt het universum eigenlijk bijeen ? Hiervoor zorgt de zwaartekracht, de kracht die maakt dat we met onze voeten op de grond kunnen staan en lopen en de appels van de bomen kunnen vallen. Deze zwaartekracht manifesteert zich door het hele universum, tussen sterren, sterrenstelsels, planeten en manen. Deze kracht houdt de planeten van ons zonnestelsel in hun banen en de sterren in enorme sterrenstelsels bijeen.

DE GROOTTE VAN HET UNIVERSUM

Niemand weet exact hoe groot het universum wel is. Het is duidelijk dat een aanzienlijk gedeelte van het heelal buiten onze waarnemingsmogelijkheden ligt en dat met de beschikbare apparatuur en het instrumentarium, niet alle sterrenstelsels, nevels, kometen, asteroïden, laat staan planeten en hun manen kunnen worden waargenomen. De afstanden tussen de sterren zijn trouwens zo gigantisch groot dat ze niet in kilometers kunnen worden uitgedrukt. De astronomen hanteren hiervoor een speciale afstandsmaat nl. een lichtjaar. Een lichtjaar is de afstand die het licht in één jaar aflegt tegen een snelheid van iets minder dan 300.000 km per seconde ofwel een afstand van 9,5 miljoen x miljoen km ! Ons melkwegstelsel maakt deel uit van een cluster van zo’n 30 à 40 sterrenstelsels gespreid over een diameter van 10 miljoen lichtjaren. Binnen deze groep is ons melkwegstelsel, d.w.z. het stelsel waartoe ons zonnestelsel behoort, een van de drie grootste. Het dichtsbijzijnde gallactische stelsel is de ANDROMEDANEVEL op een afstand van 2,2 miljoen lichtjaren.

EINDE VAN HET UNIVERSUM

De vraag of het universum ooit aan zijn einde zal komen is ook weer niet exact te beantwoorden. Astronomen weten dat op dit moment het universum nog steeds uitdijt m.a.w. groter wordt. Het zou kunnen dat het altijd maar zal blijven uitzetten, maar de mogelijkheid bestaat ook dat deze uitdijing vertraagt en tot stilstand komt, of zelfs dat het universum terug kleiner wordt. Nog een andere optie is dat de sterrenstelsels met elkaar in botsing komen en elkaar dan zouden kunnen vernietigen. Hierover bestaan een aantal theorieën maar die zijn echter nog steeds hypothetisch en geen exacte wetenschap.

DONKERE MATERIE EN ENERGIE

Deze donkere materie of energie is een factor die hierin wel eens een cruciale rol zou kunnen spelen. Deze materie of energie zorgt voor de uitdijing van het heelal en de hoeveelheid van deze materie/energie zou van essentieel belang zijn voor de toekomst van het universum. Er moet in de ruimte veel meer materie zijn dat dat we kunnen waarnemen, want als dit niet het geval zou zijn, zou het heelal instorten. Deze donkere materie en energie kunnen we echter op dit moment niet direct waarnemen, maar door astronomen is berekend dat er ongeveer 7 keer zoveel donkere materie moet zijn als zichtbare. Over deze donkere materie is nog zeer weinig geweten maar zou van grote invloed kunnen zijn op het lot van het heelal. Als de massa van alle donkere materie groot genoeg is zou deze materie met behulp van de zwaartekracht het uitdijen van het heelal zelfs kunnen doen stoppen.

SCENARIO’S

Wat het lot of het mogelijke einde van het heelal betreft zijn er door de astronomen enkele scenario’s naar voor gebracht, maar eigenlijk kunnen we al dit denkwerk terugbrengen tot twee grote stellingen. Ofwel blijft, onder invloed van de zwarte materie, het heelal uitdijen en dit sneller en sneller zodanig dat alle materie uiteindelijk uit elkaar valt. Ofwel zal het heelal geleidelijk stoppen met uitdijen en zal door de inwerking van de zwaartekracht alle materie terug gecomprimeerd en opgeslorpt worden in een zwart gat of terug een singulariteit creëren. De meest voor de hand liggende en meest populaire scenario’s zijn :

a) DE “BIG RIP” (scheur)

Het heelal blijft uitdijen en gaat door de kracht van de zwarte materie steeds sneller expanderen. Uiteindelijk zullen de sterrenstelsels, sterren, planeten, manen zelfs atomen en kernen zó ver van elkaar komen te staan, dat alles uit elkaar valt.

b) DE “BIG CRUNCH” (krak)

Het heelal zal gelijdelijk stoppen met uitdijen en onder invloed van de zwaartekracht wordt alle materie opgeslokt in zwarte gaten. Die zwarte gaten gaan elkaar opslokken en uiteindelijk blijft er één groot zwart gat bestaan.

c) DE “BIG BOUNCE” (sprong)

Deze theorie is eigenlijk identiek aan de voorgaande maar in plaats van zwarte gaten ontstaat er een nieuwe singulariteit die weer uitmondt in een nieuwe “big bang” en dit scenario blijft zich uiteindelijk steeds herhalen.

Tot zover deze korte en hopelijk begrijpelijke uiteenzetting over de cosmos die zoals de titel al aangeeft een unieke en wonderbaarlijke creatie is.

Deze afbeelding is een soort schaalmodel-overzicht vanaf de oerknal tot nu. Volgens NASA zou initieel het universum veel vlugger geëxpandeerd zijn dan de lichtsnelheid en is bijna onmiddellijk van subatomaire naar “golfbal” grootte gegroeid. Deze voorstelling werd mogelijk gemaakt dankzij de resultaten van de WMAP (Wilkinson Microwave Anisotropy Probe) gelanceerd in 2001 en die tot taak heeft de temperatuur fluctuaties van de kosmische achtergrondstraling in kaart te brengen.

 

 

 YOU TUBE VIDEO’S

Deze You Tube video noemt “ Tour of our galaxy’s visible nebulae”  en geeft je een visuele impressie van de zichtbare nevels in ons melkwegstelsel. Indrukwekkende beelden genomen door de Hubble telescoop.

Deze You Tube video noemt “Hubble Deep Field : The most important image ever taken” en geeft je een overzicht van de zogenaamde “deep field” opnamen gemaakt door de Hubble telescoop. Zeer indrukwekkende beelden en interessant becommentarieerd (Engelstalig).

Bronnen :

http://nl.wikipedia.org

http://www.infonu.nl

http://www.youtube.com