DE COSMOS : EEN UNIEKE CREATIE

 

 

 

 

  

 

Dit is een spectaculair beeld van de centrale regio van ons melkwegstelsel.

Het is een gecombineerd beeld van drie telescopen : de Hubble, de Spitzer en de Chandra X-ray.

 

 

 

 

 

 

 DE COSMOS : EEN UNIEKE CREATIE

DE BIG BANG.

Het universum ontstond met de oerknal of hetgeen men in het Engels de “big bang” noemt.  Vele wetenschappers veronderstellen dat er zich 13,7 miljard jaar geleden een oerexplosie heeft voorgedaan, waardoor ruimte, tijd en materie zijn ontstaan. Als je vanaf nu terugredeneert naar het begin, kom je tot de conclusie dat het heelal aanvankelijk, althans volgens de huidige stand van zaken, 13,7 miljard jaar geleden een singulariteit moet zijn geweest.

Een singulariteit is een toestand die je kunt vergelijken met “iets” dat oneindig klein, oneindig heet en oneindig dicht is.  Een singulariteit is een kosmologisch fenomeen en ruimte en tijd houden daar op te bestaan. Dit heeft tot gevolg dat in een singulariteit de natuurwetten hun geldigheid verliezen. Ook het centrum van een zwart gat zou een singulariteit zijn. Velen denken dat de “big bang” een enorme explosie moet geweest zijn, maar dit is een misvatting. Er ontstond geen vuurbal in de ruimte want er bestond toen nog geen ruimte, alleen een singulariteit en de ruimte begon binnen in de singulariteit.

Als men logisch denkt, kan men zich dan de vraag stellen waar die geweldige hoeveelheid materie en energie dan vandaan kwam ? Wanneer er vóór  de big bang absoluut niets had bestaan moet dit als een onmogelijk gegeven worden beschouwd. Creatie is verandering van of door iets bestaands. Dan is ook het universum een verandering van het “reeds daarvoor bestaande”. Kort na de big bang werd in de eerste nanoseconden, bij een temperatuur van miljarden graden, de oervorm van alle universele materie een expanderende ruimte ingeblazen. Waar die samengebalde energie dan vandaan kwam is wetenschappelijk nog niet bewezen en blijft een mysterie.

Zoals reeds vermeld, was in de beginfase toen het heelal begon met uitdijen, de temperatuur erg hoog. Het heelal breidde zich snel uit en er ontstonden elementaire deeltjes, dan de elektronen en vervolgens de eerste atomen. Toen deze bouwstenen er eenmaal waren, begon de vorming van de eerste sterren en sterrenstelsels. Sinds de oerknal blijft het heelal nog steeds uitdijen en koelt het ook nog steeds af. Niet zo lang geleden zijn er resten van de hitte gevonden die vrij kwam tijdens de oerknal. Dit noemt men dan de kosmische achtergrondstraling en deze ontdekking maakt de theorie ook vrij aannemelijk.

WAAR BEGINT EIGENLIJK DE RUIMTE ?

De aarde wordt omgeven door een atmosfeer en naarmate je hoger gaat wordt de lucht dunner en ijler. Om en nabij de 160 km boven de aarde is er vrijwel geen lucht meer en daar begint dan ook officieel de ruimte. Fred Hoyle, een Engels astronoom, heeft ooit eens gezegd : “De ruimte is helemaal niet ver weg : een uurtje rijden als je met je auto recht omhoog zou kunnen”. Het universum strekt zich uit naar alle richtingen. Met de telescopen die we tot onze beschikking hebben kunnen we niet alle delen van het heelal waarnemen, maar sinds de lancering van de Hubble ruimtetelescoop is hier wel wat verandering in gekomen. Deze telescoop heeft al veel interessante beelden vanuit de “diepe” ruimte opgeleverd. Deze “deep field” beelden tonen lichtzwakke objecten uit een vroeg heelal. “Deep field” opnamen zijn zeer belangrijk om na te gaan hoe sterrenstelsels zich vormen en hoe ze zich ontwikkelen. Met de video-opnamen aan het eind van dit artikel zal ik proberen dit te illustreren.

DE ZWAARTEKRACHT

Wat houdt het universum eigenlijk bijeen ? Hiervoor zorgt de zwaartekracht, de kracht die maakt dat we met onze voeten op de grond kunnen staan en lopen en de appels van de bomen kunnen vallen. Deze zwaartekracht manifesteert zich door het hele universum, tussen sterren, sterrenstelsels, planeten en manen. Deze kracht houdt de planeten van ons zonnestelsel in hun banen en de sterren in enorme sterrenstelsels bijeen.

DE GROOTTE VAN HET UNIVERSUM

Niemand weet exact hoe groot het universum wel is. Het is duidelijk dat een aanzienlijk gedeelte van het heelal buiten onze waarnemingsmogelijkheden ligt en dat met de beschikbare apparatuur en het instrumentarium, niet alle sterrenstelsels, nevels, kometen, asteroïden, laat staan planeten en hun manen kunnen worden waargenomen. De afstanden tussen de sterren zijn trouwens zo gigantisch groot dat ze niet in kilometers kunnen worden uitgedrukt. De astronomen hanteren hiervoor een speciale afstandsmaat nl. een lichtjaar. Een lichtjaar is de afstand die het licht in één jaar aflegt tegen een snelheid van iets minder dan 300.000 km per seconde ofwel een afstand van 9,5 miljoen x miljoen km ! Ons melkwegstelsel maakt deel uit van een cluster van zo’n 30 à 40 sterrenstelsels gespreid over een diameter van 10 miljoen lichtjaren. Binnen deze groep is ons melkwegstelsel, d.w.z. het stelsel waartoe ons zonnestelsel behoort, een van de drie grootste. Het dichtsbijzijnde gallactische stelsel is de ANDROMEDANEVEL op een afstand van 2,2 miljoen lichtjaren.

EINDE VAN HET UNIVERSUM

De vraag of het universum ooit aan zijn einde zal komen is ook weer niet exact te beantwoorden. Astronomen weten dat op dit moment het universum nog steeds uitdijt m.a.w. groter wordt. Het zou kunnen dat het altijd maar zal blijven uitzetten, maar de mogelijkheid bestaat ook dat deze uitdijing vertraagt en tot stilstand komt, of zelfs dat het universum terug kleiner wordt. Nog een andere optie is dat de sterrenstelsels met elkaar in botsing komen en elkaar dan zouden kunnen vernietigen. Hierover bestaan een aantal theorieën maar die zijn echter nog steeds hypothetisch en geen exacte wetenschap.

DONKERE MATERIE EN ENERGIE

Deze donkere materie of energie is een factor die hierin wel eens een cruciale rol zou kunnen spelen. Deze materie of energie zorgt voor de uitdijing van het heelal en de hoeveelheid van deze materie/energie zou van essentieel belang zijn voor de toekomst van het universum. Er moet in de ruimte veel meer materie zijn dat dat we kunnen waarnemen, want als dit niet het geval zou zijn, zou het heelal instorten. Deze donkere materie en energie kunnen we echter op dit moment niet direct waarnemen, maar door astronomen is berekend dat er ongeveer 7 keer zoveel donkere materie moet zijn als zichtbare. Over deze donkere materie is nog zeer weinig geweten maar zou van grote invloed kunnen zijn op het lot van het heelal. Als de massa van alle donkere materie groot genoeg is zou deze materie met behulp van de zwaartekracht het uitdijen van het heelal zelfs kunnen doen stoppen.

SCENARIO’S

Wat het lot of het mogelijke einde van het heelal betreft zijn er door de astronomen enkele scenario’s naar voor gebracht, maar eigenlijk kunnen we al dit denkwerk terugbrengen tot twee grote stellingen. Ofwel blijft, onder invloed van de zwarte materie, het heelal uitdijen en dit sneller en sneller zodanig dat alle materie uiteindelijk uit elkaar valt. Ofwel zal het heelal geleidelijk stoppen met uitdijen en zal door de inwerking van de zwaartekracht alle materie terug gecomprimeerd en opgeslorpt worden in een zwart gat of terug een singulariteit creëren. De meest voor de hand liggende en meest populaire scenario’s zijn :

a) DE “BIG RIP” (scheur)

Het heelal blijft uitdijen en gaat door de kracht van de zwarte materie steeds sneller expanderen. Uiteindelijk zullen de sterrenstelsels, sterren, planeten, manen zelfs atomen en kernen zó ver van elkaar komen te staan, dat alles uit elkaar valt.

b) DE “BIG CRUNCH” (krak)

Het heelal zal gelijdelijk stoppen met uitdijen en onder invloed van de zwaartekracht wordt alle materie opgeslokt in zwarte gaten. Die zwarte gaten gaan elkaar opslokken en uiteindelijk blijft er één groot zwart gat bestaan.

c) DE “BIG BOUNCE” (sprong)

Deze theorie is eigenlijk identiek aan de voorgaande maar in plaats van zwarte gaten ontstaat er een nieuwe singulariteit die weer uitmondt in een nieuwe “big bang” en dit scenario blijft zich uiteindelijk steeds herhalen.

Tot zover deze korte en hopelijk begrijpelijke uiteenzetting over de cosmos die zoals de titel al aangeeft een unieke en wonderbaarlijke creatie is.

 

Deze afbeelding is een soort schaalmodel-overzicht vanaf de oerknal tot nu. Volgens NASA zou initieel het universum veel vlugger geëxpandeerd zijn dan de lichtsnelheid en is bijna onmiddellijk van subatomaire naar “golfbal” grootte gegroeid. Deze voorstelling werd mogelijk gemaakt dankzij de resultaten van de WMAP (Wilkinson Microwave Anisotropy Probe) gelanceerd in 2001 en die tot taak heeft de temperatuur fluctuaties van de kosmische achtergrondstraling in kaart te brengen.

 

 

 

 

 

 

 

YOU TUBE VIDEO’S

 

Deze You Tube video noemt “ Tour of our galaxy’s visible nebulae”  en geeft je een visuele impressie van de zichtbare nevels in ons melkwegstelsel. Indrukwekkende beelden genomen door de Hubble telescoop.

 

 

Deze You Tube video noemt “Hubble Deep Field : The most important image ever taken” en geeft je een overzicht van de zogenaamde “deep field” opnamen gemaakt door de Hubble telescoop. Zeer indrukwekkende beelden en interessant becommentarieerd (Engelstalig).

 

 

Bronnen :

http://nl.wikipedia.org

http://www.infonu.nl

http://www.youtube.com

Bekijk ook eens mijn  linkpagina met relevante links over dit en andere onderwerpen.

url :

http://cosmos.linksysteem.com

 

 

   

 

 

 

 

 

 

 

                                                                                                      

                                                                                                           

MYSTERIEUSE – ARTEFACTEN

Men noemt ze ook “OOP Art” afgeleid van het acroniem Out-Of-Place Artefact, een term bedacht door de Amerikaanse zoöloog Ivan T. Sanderson m.a.w. een historisch, archeologisch en paleontologisch object gevonden op een zeer ongewone of zelfs onmogelijke locatie. Het zijn onmogelijke fossielen, buiten-de-tijd archeologie, anachronistische artefacten, en indien we van de veronderstelling uitgaan dat onze wereldgeschiedenis correct is, zouden ze in feite niet mogen bestaan. Het algemeen publiek is met het begrip OOP Art niet vertrouwd en het is zelfs voor de meesten totaal onbekend. Het zijn als het ware objecten en artefacten die gevonden worden op een verkeerde locatie en volledig buiten de tijd vallen. Een extreem voorbeeld zou kunnen zijn : veronderstel dat je in de Egyptische Vallei van de Koningen een verzegeld graf openbreekt en daarin een gsm of mobieltje terugvind, dan zou je een OOP Art hebben gevonden. Eigenaardig genoeg blijven deze artefacten geregeld opduiken, in feite zoveel dat de orthodoxe wetenschap niet langer de moeite neemt ze te begrijpen en ze gewoon negeert. Er bestaan veel voorbeelden van vreemde artefacten, veel meer dan de meeste geologen, archeologen en andere wetenschappers durven toegeven.

Waarom zijn ze zo fascinerend ? In eerste instantie zijn de meeste van deze objecten echt en tastbaar. In tegenstelling tot geesten, mysterieuse creaturen zoals Bigfoot, het Loch Ness monster en andere paranormale fenomenen zijn deze onverklaarbare artefacten heel reëel, ze werden ontdekt, aangeraakt en onderzocht. We kunnen er niet naast kijken en ze blijven onverklaarbaar voor de huidige wetenschap. Ze nemen als het ware een loopje met de normale wetenschappelijke tijdlijn of nog anders uitgedrukt, de geologische en antropologische chronologie. Het is verbijsterend te moeten vaststellen dat ofwel onze dateringstechnieken fout zijn m.a.w. de geologie lijkt niet te zijn wat we er ons van hebben voorgesteld, ofwel dat onze  algemeen geldende opvattingen en kennis over de geschiedenis van het leven op deze planeet, niet helemaal kloppen. Het is in ieder geval zo dat deze vervelende artefacten het rationele en orthodoxe denken overhoop halen.

Volgens de fundamentalistische interpretatie van het Oude Testament in de Bijbel zou de mensheid slechts enkele duizenden jaren oud zijn terwijl de wetenschap ons vertelt dat dit louter fictie is en dat de mens enkele miljoenen jaren, en de menselijke beschaving enkele tienduizenden jaren oud zijn. Zou het kunnen dat de conventionele wetenschap even fout zit als de verhalen in de Bijbel ? Niet volgens de zogenaamde “creationisten” die met de vondst en het bestaan van deze objecten de evolutietheorie willen weerleggen en hiermee de juistheid van de pre-historische Bijbelverhalen willen aantonen. Aanzienlijk archeologisch bewijsmateriaal zou er echter op wijzen dat de geschiedenis van het leven op aarde gevoelig afwijkt van wat de huidige geologische en antropologische teksten ons vertellen.

Er zijn echter enkele andere hypothesen die het bestaan van de OOP Art zouden kunnen ondersteunen en die de algemeen geldende kijk op de  evolutietheorie en de geschiedenis van de mensheid in vraag stellen. Zou het kunnen dat enerzijds, de menselijke beschaving werd opgestart door “aliens” van buiten de aarde, of anderzijds dat er in een ver verleden op deze planeet een hoogtechnologische beschaving bestond die deze artefacten hebben achtergelaten ? Uiteraard zien ook veel geologen, archeologen en wetenschappers OOP Art als het resultaat van verkeerde interpretaties of doorgedreven fantasie, of hebben de aanhangers van OOP Art gelijk die beweren dat wetenschappers door hun halstarrige en ignorante houding enorm veel kennis over het hoofd zien.

In het gunstigste geval zijn het verkeerd gedateerde of kundig vervalste objecten die met opzet ergens zijn geplant om verwarring te creëren, maar in het ergste geval zijn ze het bewijs voor een foutieve geschiedkundige theorie. Mede om die laatste reden worden deze objecten vaak door de gevestigde wetenschap genegeerd. Het compleet op zijn kop moeten zetten van geschiedkundige theorieën zal voor veel wetenschappers kopzorgen geven omdat hun carrières voor een groot deel bouwen op bepaalde algemeen geaccepteerde wetenschappelijke dogmas. Het plotseling moeten verwerpen van een theorie die al decennialang overeind staat, zou voor veel uitgevers, bibliotheken, wetenschappers, leerstoelen, faculteiten en reputaties een regelrechte nachtmerrie betekenen.

Laten we nu een drietal hypothesen onder de loupe nemen die deze vreemde vondsten zouden kunnen verklaren.

Verdwenen beschavingen.

Indien we ervan zouden uitgaan dat de menselijke geschiedenis een gigantisch museum is dat alle kennis over dit specifieke onderwerp bevat, dan zouden we tot de ontdekking komen dat er in dit museum verschillende kamers gesloten blijven. Feiten die contradictorisch staan ten opzichte van algemeen aanvaarde opvattingen i.v.m. de menselijke geschiedenis worden door de wetenschappers opzij geschoven. De auteurs en onderzoekers Michael A. Cremo en Richard L. Thompson hebben echter veel van deze deuren geopend en zowel leken als ingewijden de mogelijkheid gegeven binnenin een kijkje te nemen. Linksonder een foto van Cremo en rechts een foto van Thompson.

Cremo en Thompson hebben het lef en de moed gehad om over deze vreemde archeologische vondsten te schrijven en in 1993 zag hun lijvige boek “Forbidden Archeology – the hidden history of the human race” van meer dan 900 bladzijden, het levenslicht. Cremo en zijn team hadden jarenlang research gedaan in de kelders van musea en universiteiten op zoek naar “vervelende vondsten”. In dit dikke boek vind je ze bijna allemaal terug : vondsten uit de oudheid die het hele beeld van de menselijke evolutie overhoop halen. Het is een uitgebreid en uitputtend overzicht geworden van allerlei vondsten uit de oudheid die nog nooit zijn verklaard. De beide onderzoekers baseren zich op, en verklaren deze vondsten, vanuit oude Hindoeïstische Veda’s.

Veda’s zijn de oudste religieuze geschriften ter wereld. Er staan geen wetten of regels in, maar hoofdzakelijk zaken m.b.t. God. Tevens worden zaken als filosofie, astrologie, wiskunde, geneeskunde, het universum, de natuur en de juiste levenswijze vermeld. De Veda’s zijn onststaan tussen 1500 en 500 voor Christus. Als we deze Veda’s mogen geloven bestaan de aarde zowel als de mens al miljoenen jaren en vormen ze een aaneenschakeling van opkomsten en ondergangen van beschavingen. Op die manier zou het dus kunnen dat we “moderne” artefacten vinden in aardlagen die zeer oud zijn. De publicatie van dit boek lokte furieuze discussies uit in de wetenschappelijke hoek, en de auteurs werden van pseudowetenschappen beticht. De schrijvers vielen de stoffige academici hiermee op eigen gebied aan en gooiden als het ware de knuppel in het hoenderhok, zodanig dat veel aanhangers van Darwin’s evolutie theorie op hun achterste poten stonden. Cremo blijft echter publiceren en probeert nauwkeurig in te gaan op de aanvallende argumentatie van zijn tegenstrevers. De discussies zijn nog steeds niet verstomd maar Cremo wordt nu in veel wetenschappelijke kringen wel degelijk au sérieux genomen. Recentelijk is Cremo’s nieuwste boek verschenen “Human devolution” waarin hij een alternatief schetst voor de evolutie theorie van Darwin. Deze korte uiteenzetting baseert zich vooral op de visie van Cremo en Thompson als zouden deze vreemde artefacten hun oorsprong vinden in oeroude en verdwenen beschavingen. Onderaan een bladzijde uit één van de vier Veda’s.

 

Een andere opvatting en mogelijke verklaring voor deze opmerkelijke vondsten zou echter ook de in het Engels genaamde Ancient astronaut of Paleo contact hypothese kunnen zijn. Dit zou in grote lijnen neerkomen op de veronderstelling dat intelligente buitenaardse wezens, ook oude astronauten of aliens genaamd, de aarde hebben bezocht en dat deze contacten aan de oorsprong liggen, of de ontwikkeling hebben bewerkstelligd, van de menselijke culturen, technologieën en/of de religies. Enkele van deze theorieën wekken de suggestie op dat de godheden van de meeste – indien niet alle – religies eigenlijk buitenaardsen zijn en dat hun technologieën worden aanzien als bewijs van hun goddelijke status. Deze theorieën hebben in wetenschappelijke kringen nooit op veel bijval mogen rekenen en er werd weinig of geen aandacht aan besteed in wetenschappelijke studies. Deze ideeën werden gepopulariseerd, vooral in de laatste helft van de 20e eeuw, door schrijvers zoals :

Erich von Däniken – Zecharia Sitchin en Robert K.G. Temple.

De aanhangers van deze theorieën beweren dat mensen nakomelingen of zelfs creaties zouden zijn van buitenaardse wezens die duizenden jaren geleden op aarde geland zijn. Dit zou dan impliceren dat veel van onze kennis, religies en cultuur van deze buitenaardse bezoekers afkomstig zou zijn  die dan als een soort “moedercultuur” zou gefungeerd hebben. Voorstanders van deze theorieën beweren dat de vreemde archeologische artefacten die samen met bepaalde kunstvormen en legenden op aarde worden aangetroffen anachronistisch zijn, of in andere woorden, ze gaan de vermeende technische capaciteiten van de historische culturen met dewelke ze worden geassocieerd, ver te boven. Op die manier worden deze voorwerpen en kunstvormen dan geïnterpreteerd als zijnde het resultaat van buitenaardse contacten en technologie. De wetenschappelijke wereld staat over het algemeen sceptisch tegenover zulke ideeën en acht het niet noodzakelijk deze theorieën aan te wenden om de leemten in de geschiedenis van de oudheidkunde te verklaren.

Zoals reeds eerder aangehaald zijn er een drietal proponenten van deze theorieën. Wat is hun stelling en waarop is ze gebaseerd ?

Erich von Däniken

von Däniken verwierf een grote bekendheid na de publicatie  van zijn boek in 1968 “Chariots of the Gods” in het Nederlands uitgebracht onder de titel “Waren de Goden kosmonauten ?” . von Däniken beweert dat om bepaalde artefacten en monumentale constructies zoals o.a. : Stonehenge, de Maoi standbeelden op het Paaseiland en de oude Baghdad accu op te richten of te vervaardigen er een veel meer geraffineerde technologie nodig moest zijn geweest dan diegene die beschikbaar was bij deze oude culturen. von Däniken blijft de stelling verdedigen dat bepaalde artefacten en constructies vervaardigd of opgericht werden door de buitenaardse bezoekers zelf, ofwel door aardbewoners die de nodige wetenschap en technieken overnamen van deze bezoekers. Hij beweert dat in deze oude kunsten en iconografie – lucht en ruimtetuigen, niet-menselijke maar intelligente creaturen, oude astronauten en artefacten van een geavanceerde technologie – wereldwijd terug te vinden zijn. De origine van veel religies worden door von Däniken geïnterpreteerd als reacties van de aardbewoners op de confrontatie met een buitenaards ras. Volgens hem beschouwden de aardbewoners deze buitenaardse technologie als bovennatuurlijk en de buitenaardsen zelf als Goden. Zowel de mondelinge als de geschreven overleveringen van de meeste religies zouden verwijzen naar buitenaardse lucht-ruimtetuigen en astronomie. Een voorbeeld is de openbaring van Ezekiël in het Oude Testament die door von Däniken geïnterpreteerd wordt als zijnde de beschrijving van de landing van een ruimtetuig. Criticasters gaan ervan uit dat von Däniken data verkeerd interpreteert, dat veel van zijn beweringen niet gefundeerd zijn en dat de kern van zijn theorie niet gevalideerd kan worden. Links onder een afbeelding van de Stonehenge constructie en de Maoi standbeelden en rechts de Baghdad accu. Op deze twee constructies en de Baghdad accu komen we later nog terug.

 

  

Zecharia Sitchin

  

 

 

 

 

  

Sitchin baseert zijn theorie op de interpretatie van oude Sumerische kleitabletten, Midden Oosterse teksten, megalitische sites en artefacten van over de hele wereld. Hij beweert dat de goden van het oude Messopotamië in feite astronauten waren van de planeet “Nibiru” die volgens de Sumeriërs een ver verwijderde “12e planeet” moest zijn (de zon, maan en Pluto meegerekend) en geassocieerd werd met hun god Marduk. Volgens Sitchin blijft Nibiru in een baan rond de zon draaien die 3.600 jaar duurt en zou de asteroïdengordel, die zich tussen de planeten Mars en Jupiter bevindt,  de uiteengevallen overblijfselen zijn van de planeet “Tiamat” die volgens hem werd vernietigd tijdens één van de doortochten van Nibiru door ons zonnestelsel. Hedendaagse astronomen hebben echter geen bewijsmateriaal gevonden om Sitchin’s bewering te staven.

Volgens Sumerische legenden zouden een 50tal Anunnaki, de bewoners van Nibiru, ongeveer 400.000 jaar geleden de aarde hebben bezocht met de bedoeling hier grondstoffen en vooral goud te ontginnen. Na een tijd lieten zij het werk in de mijnen over aan werkkrachten die zij creëerden door toepassing van genetische technieken. Na veel geëxperimenteer creëerden zij uiteindelijk homo sapiens sapiens, de “Adapa” (model man) of de Adam uit het Oude Testament. Sitchin beweert verder dat de Anunnaki zich bezighielden met de menselijke aangelegenheden of historie totdat hun eigen cultuur werd vernietigd door toedoen van catastrofen met globale omvang zoals het plotse einde van de laatste ijstijd ongv. 12000 jaar geleden. Toen zij merkten dat het menselijk ras dit had overleefd en al wat zij zelf hadden opgebouwd vernietigd was, verlieten de Anunnaki de aarde nadat zij de toenmalige aardbewoners de mogelijkheid en de middelen hadden gegeven om voor zichzelf in te staan. Onderaan links een afbeelding van een Sumerisch kleitablet, midden een voorstelling van de planeet Nibiru en rechts een paar vermeende oude afbeeldingen van de Anunnaki.

 

 

 

Robert Temple

 

 

 

 

 

Deze oriëntalist en sanskrietkenner publiceerde in 1976 het boek “The Sirius Mystery” in het Nederlands uitgebracht onder de titel “Het mysterie Sirius”. Dit boek heeft als uitgangspunt de vraag of de aarde ongev. 5000 jaar geleden door intelligente wezens uit de omgeving van de ster Sirius is bezocht. Een Afrikaanse stam uit het noordwesten van Mali, de Dogon genoemd, bewaart hierover verhalen en overleveringen. Volgens nog voortlevende tradities van het primitieve Dogon volk hebben bewoners van een planeet uit het Sirius stelsel de ontwikkeling van de menselijke beschaving op gang gebracht en leeft dit nog steeds voort in hun tradities. Temple ontdekte tijdens een studie van deze Afrikaanse traditie relaties tussen de Dogon en de oude Egyptische en Soemerische beschavingen. Deze stam zou een gevorderde astronomische kennis bezitten die ze van deze buitenaardse bezoekers zouden geërfd hebben. Wetenschappers hebben zijn conclusies bekritiseerd, wijzen op bepaalde tegenstrijdigheden en veronderstellen dat de Dogon hun astronomische kennis zouden hebben verkregen van Europese bronnen. Onderaan links een voorstelling van het Sirius sterrenstelsel en rechts een afbeelding van de Dogon dansers.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Naast de hypothese van oude en verdwenen beschavingen van Cremo en Thompson en deze van de oude astronauten duikt er nog een andere en meer exotische verklaring op voor het bestaan van deze OOP Art, met name de hypothese van de “human time travellers”. Deze hypothese komt er op neer als zouden onze verre nazaten in de toekomst een middel gevonden hebben of de technologie beheersen om terug naar het verleden te reizen. Tijdens deze bezoeken aan het verleden (onze tijd en vroeger) laten ze dan deze vreemde artefacten achter. Zowel Dr. Bruce Goldberg als Marc Davenport zijn overtuigde aanhangers van deze tijdreizigers theorie.

Dr. Bruce Goldberg

 

 

 

 

 

Heeft een doctoraat in de biologie en chemie en is gespecialiseerd in de hypnotherapie. Hij publiceerde een boek “Time Travellers from Our Future” genaamd waarin hij een relaas doet van mensen die werden ontvoerd door wezens die ofwel onze verre nazaten vertegenwoordigen of futuristische buitenaardse wezens zijn, afkomstig uit het jaar 3000 tot 5000. Hij noemt ze “Chrononauts” en hun bezoekjes zouden er op gericht zijn ons te assisteren in onze spirituele groei. Hij somt vier verschillende types op : a) de grijzen – een insectachtige alien b) de hybriden – een mengeling van mensen en wezens van andere planeten c) pure mensen of aardbewoners, dus onze verre nazaten d) de reptielachtigen – ze zijn 100 % buitenaards en zouden zich een beetje vijandig opstellen. Hier verder op ingaan zou ons echter te ver leiden.

Marc Davenport (overleden)

 

 

 

 

 Was ingenieur in de scheikunde en bedrijfsingenieur totdat hij in 1985 full-time freelance schrijver werd. Hij publiceerde het boek “Visitors from Time” waarin hij stelt dat ufo’s een technologie aanwenden die zó geavanceerd is dat ze letterlijk de ruimte-tijd structuur kunnen kromtrekken. Blijkbaar hebben buitenaardsen geleerd hoe ze de tijd (als vierde dimensie) kunnen manipuleren als een deel van hun uitzonderlijke technologische kennis.

*****************************************************************************************************************************************

Voorbeelden van OOP Art zijn legio maar we willen ons hier beperken tot de meest representatieve en betrouwbare van deze geheimzinnige artefacten. Hier enkele beroemde gevallen van deze vermeende Out Of Place Artefacts :

De fundamenten van het tempel complex te Baalbek in Libanon

Dit massieve platvorm van Baal Hadad is uniek in de wereld. Het is 90 meter lang, bijna 60 meter breed en 10 meter hoog. De trilithon is samengesteld uit drie stenen van 19 meter lang, 4,2 meter breed en 3,6 meter hoog. Ze werden uitgehouwen uit natuurlijke kristalachtige kalksteen vanuit een steengroeve die ongv. 1 km verderop ligt. Ze wegen elk 870 ton. Ze werden 10 meter hoog geplaatst en zijn zo accuraat gehouwen en geplaatst dat je er geen scheermesje kunt tussenkrijgen. Ze werden op een laag van 19 identieke blokken geplaatst die tussen de 350 en 400 ton wegen.

Een trilithon is een structuur bestaande uit twee grote verticale stenen die een derde horizontale steen ondersteunen. De benaming wordt gebruikt in de context van grote megalitische monumenten. Waarom is deze stenen constructie een raadsel voor de hedendaagse wetenschappers, ingenieurs en archeologen ? De methode gebruikt voor het opdelven, transport en nauwkeurige plaatsing van deze stenen, staat boven de technische mogelijkheden  van eerder welke oude of moderne constructeur. Veel geleerden die verveeld zitten met de idee dat, oude culturen een kennis zouden hebben verkregen superieur aan die van vandaag, zijn tot de conclusie gekomen dat de massieve Baalbek stenen heel moeizaam van de nabije steengroeve naar de tempellocatie werden gesleept. Beelden uitgekerft in muren van Egyptische en Mesopotaanse tempels geven inderdaad aan dat deze transportmethode, gebruikmakend van touwen, houten rollen en duizenden werklui, toen veelal van toepassing was. Maar deze steenmassa’s waren, wat afmetingen en gewicht betreft, slechts 1/10 van de steenblokken gebruikt op de Baalbek site. De steenmassa’s in Egypte en Mesopotanië werden eveneens vervoerd op vlakke ondergronden en brede paden.  De route van de steengroeve naar de Baalbek site is echter steil en gaat over ruw en bochtig terrein en er is absoluut geen aanwijzing dat in oude tijden deze oppervlakte werd bewerkt om het transport te vergemakkelijken. Onderaan een kaartje met de locatie van Baalbek en drie afbeeldingen van de Baalbek site.

 

 

  ***********************************************

Het Stonehenge monument

Buiten het dorpje Amesbury in het Engelse graafschap Wiltshire bevindt zich een kringvormig monument van liggende en staande stenen. Voor de constructie van dit massieve monument werden stenen gebruikt gaande van 4 ton tot 25 ton. Er werden o.a. 5 trilithons opgericht met een gewicht van ongv. 45 ton. Er wordt  verondersteld dat de steenblokken uit steengroeven van 30 km tot zelfs 385 km verderop werden aangevoerd. De eerste theorieën gaven aan dat deze constructie door de Druïden of zelfs door de Romeinen werd gebouwd, maar in de loop van de 20e eeuw werden deze theorieën weerlegd. Het is nu quasi zeker dat, meer dan 2000 jaar, voordat de Kelten en later de Romeinen dit gebied binnendrongen, met de constructie ervan werd begonnen. Algemeen wordt aangenomen dat de Neolitische bevolking van de Britse eilanden ongev. 5000 jaar geleden begonnen is met de oprichting ervan. Rond de cirkel met stenen liggen aarden wallen en greppels die nog veel ouder moeten zijn. Niemand weet juist waarom en door wie Stonehenge gebouwd werd. Mogelijk was Stonehenge een heilige plek waar religieuze rituelen en ceremonies plaatsvonden. Sommigen beweren dan weer dat het een astronomische functie had omdat sommige stenen zó gepositioneerd zijn dat ze speciale tijdstippen aangeven zoals de opkomst en ondergang van de midzomer- en midwinterzon.

Zowel de constructie van Stonehenge als het transport van de stenen naar de site rond Amesbury blijft een raadsel. Op architecturaal gebied was Stonehenge zijn tijd ver vooruit en men kan zich afvragen hoe pre-historische mensen, die nog niet eens het wiel hadden uitgevonden, deze megalitische constructie hebben kunnen oprichten. Onderaan een drietal afbeeldingen van deze site.

     

*********************************************************

De Moai standbeelden

Deze geheimzinnige standbeelden bevinden zich op het Paaseiland ook “Rapa Nui” genoemd en is het meest afgelegen bevolkte eiland op onze planeet. Het ligt in de Stille Oceaan op ongeveer 3.600 km van het Zuid Amerikaanse continent. Dit eiland is bezaaid met 887 enorme monolitische stenen beelden de MOAI genoemd. De grootste van deze Moai weegt 84 ton, dit is evenveel als een kudde van 12 olifanten die elk zeven ton wegen !

De traditionele naam van het eiland is eigenlijk “Te Pito” of “Te Henua” hetgeen “het centrum of navel van de wereld” betekent. Men neemt aan dat deze beelden gedurende een relatief korte periode werden uitgehouwen. Archeologen schatten dat het uithouwen en plaatsen van de beelden tussen 1100 en 1600 na Christus moet zijn gebeurd. Eigenlijk zijn deze beelden samengesteld uit hoofden en torso’s maar sommigen zijn half weggezakt in het zand. De meeste Moai werden uit, gecomprimeerde en makkelijk te bewerken vulkanische asse, uitgehouwen. Algemeen wordt aangenomen dat de beelden werden vervaardigd door de voorouders van de huidige Polynesische bewoners op een tijdstip dat het eiland grotendeels beplant was met bomen en dat natuurlijke hulpbronnen voldoende aanwezig waren om in de behoefte te voorzien van een populatie van minstens 10 tot 15000 eilandbewoners.

Deze beelden werden in 1722 opgemerkt door de Nederlandse ontdekkingsreiziger Jacob Roggeveen, die bij toeval het Paaseiland ontdekte en later in 1774 door de Britse zeevaarder en cartograaf Capt. James Cook. Het is nog steeds niet duidelijk waarom deze eilandbewoners deze beelden daar geplaatst hebben, wat hun functie was en welke technische middelen ze gebruikten voor het transport. Onderaan een drietal afbeeldingen van deze Moai.

 

*****************************************************

De Baghdad accu

De dag van vandaag vinden we batterijtjes en accu’s in eerder welke supermarkt of doe-het-zelf zaak. Het interessante is dat deze accu 2000 jaar oud is en bekend staat als de “Baghdad Battery”. Deze curiositeit werd teruggevonden in de ruïnes van een Parthiaans dorp waarvan de ouderdom wordt geschat tussen 248 vóór Christus en 226 na Christus. Het Partische rijk bestond van 105 tot 226 na Christus, was gesitueerd in het oude Nabije Oosten en was heel omvangrijk. Onderstaand mapje geeft je een idee.

  

Het apparaat bestaat uit een ongev. 14 cm hoge lemen pot met binnenin een koperen cilinder op zijn plaats gehouden door asfalt met daar binnenin een geoxideerde ijzeren staaf. Zie afbeelding hiernaast.

Na nauwkeurig onderzoek stelden experten vast dat het apparaat enkel diende gevuld te worden met een zuurachtige of alkaline vloeistof om electrische stroom te kunnen produceren. Men veronderstelt dat deze oude accu werd gebruikt voor het electrolytisch vergulden van objecten. Indien dit het geval is kan men zich afvragen waarom deze technologie is verloren gegaan en het zo lang heeft geduurd vooralleer men deze accu terugvond ?

**************************************************

De Baigong pipes

De “Baigong pipes” zijn, zoals de naam het al aangeeft, een aantal op buizen lijkende artefacten ontdekt in een grot aan de voet van de Baigong berg in de provincie Qinghai in China. Hieronder een kaartje waarop juist is aangeduid waar in China deze provincie is gesitueerd.

 

De grot die zich, ofwel op een natuurlijke wijze gevormd heeft of ook een artificiële constructie kan zijn, bevat meer dan een dozijn buizen gaande van 10 tot 40 cm in diameter. De buizen werden met een tamelijk geavanceerde techniek aangebracht en lopen afwisselend door de grot, in de berg en in de bodem onder de grot. Er werden nog meerdere buizen gevonden in de omgeving van het nabijgelegen Tosun meer, zowel verspreid op de oever als onder het meer zelf.

Volgens een Chinees ingenieur zijn ze zeker 5000 jaar oud en werden ze eigenlijk vervaardigd op een moment dat de mens pas het vuur ontdekte. Ze bestaan voor 30 % uit ijzerdioxide met een grote hoeveelheid silicon dioxide en calcium oxide. 8 % van het materiaal kon niet geïdentificeerd worden. Ze werden gevonden op een quasi onbewoonbare plaats voor mensen en werden vermoedelijk aangewend voor irrigatie doeleinden. Maar ook buitenaardse oorsprong is mogelijk alhoewel het niet duidelijk is waarvoor ze dan gebruikt werden. Ze zijn in China ook een toeristische attractie. Op de afbeeldingen respectievelijk, het vreemde landschap rond de Baigong berg, de Baigong grot en de Baigong buizen.

 

 

 

***********************************************************************

 

Het Wolfsegg ijzer

  

Dit artefact (foto hiernaast), soms ook “De Salzburg Kubus” genoemd, is een kleine klomp ijzer die klaarblijkelijk binnenin een blok steenkool werd gevonden in een mijn uit de omgeving van het dorpje Wolfsegg in Oostenrijk in het jaar 1885. De origine van dit object is een mysterie en wordt al eens vernoemd om aan te tonen dat er in pre-historische tijden op aarde civilisaties bestonden die op technologisch gebied de moderne mensheid ver vooruit waren. In “The Book of the Damned” geschreven door Charles Fort komt dit artefact uitvoerig aan bod.

 

Het object wordt omschreven als “bijna een kubus” met een diepe inkerving die helemaal rond het object loopt. De afmetingen zijn 6,7 cm x 6,7 cm x 4,7 cm en het weegt 785 gram. Het zou een meteoriet kunnen zijn gezien de samenstelling en het kenmerkend pokdalig uiterlijk. Het is evenwel niet duidelijk hoe een meteoriet zo’n eigenaardige vorm zou hebben aangenomen. Een onderzoek uitgevoerd in 1966 door het Natuurhistorisch Museum in Wenen heeft aan het licht gebracht dat

het gegoten ijzer is, door mensen gemaakt.

Wetenschappers veronderstellen dat zulke ijzeren objecten gebruikt werden als ballast voor primitieve machines in de mijnbouw. Dit kan echter niet hard gemaakt worden omdat er ooit maar één van gevonden werd. De ouderdom wordt geschat op 20 miljoen jaar.

 

Wie is Charles Fort ? (foto hiernaast)

 

Fort is een wetenschapper die leefde van 1874 tot 1932 en die 30 jaar van zijn leven in de openbare bibliotheek van New York spendeerde, stapels oude kranten en tijdschriften uitpluizend, op zoek naar onverklaarbare gebeurtenissen die geleerden als nonsens bestempelden.

Hij schreef enkele boeken waarvan het belangrijkste werk “The Book of the Damned” is (Het Boek der Verdoemden). Met verdoemden bedoelde hij de verschijnselen die de orthodoxe wetenschap als niet geloofwaardig en niet meldenswaardig beschouwde. Fort werd eerst niet geapprecieerd door zijn tijdgenoten maar later wel herontdekt en gerehabiliteerd en wordt genoemd als ” de profeet van het onverklaarbare”.

 

 

 

*******************************************************************

 De Dendera lampen

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Deze afbeeldingen zijn gegraveerd in een reliëf in een Egyptische tempel opgericht en opgedragen aan Hathor de Egyptische godin van de melkweg. Deze tempel bevindt zich in Dendera enkele tientallen kilometers ten noorden van Luxor. Dit reliëf bevindt zich in één van de offeranden kamers en zijn afbeeldingen van zeer bizarre en vreemde apparaten, waarin men zonder veel fantasie direct een TL buis of een electrische lamp kan erkennen. Ze zijn zonder meer een van de grootste enigma’s in de Egyptische geschiedenis.

 

De lamp aan de linkerkant wordt ondersteund door de god HEH die de eeuwigheid symboliseert. De lamp is verbonden via een draad of snoer met een krachtbron (galvanische cel ?) waarop de god HEH knielt en tevens de lamp ondersteunt. De lamp aan de rechterkant wordt ondersteund door de DJED pilaar die symbool staat voor stabiliteit. In de lamp of TL buis bevindt zich een lichtgevende slang die men de goedaardige MEHEN slang noemt. De lamp verkrijgt zijn energie zowel van de DJED pilaar als van de vierkante pilaar waarop de god HEH rust. Nergens in Egypte  vind je een dergelijke afbeelding of zelfs een afbeelding die er enigzins op lijkt. Is het mogelijk dat de oude Egyptenaren reeds elektrische verlichting in hun tempels gebruikten ?

 

De meest logische en plausibele verklaring zou kunnen zijn dat de oude Egyptenaren reeds ontdekt hadden dat wanneer men 2 staven gemaakt van koper en zink in een zuur onderdompelt, men hierdoor aan de uiteinden van beide metalen staven een spanningsverschil kan opwekken. Hoe ze deze opgewekte elektriciteit dan konden aanwenden in een lamp of een TL buis is natuurlijk een open vraag. Met deze mogelijke verklaring is meteen een eeuwenlang raadsel opgelost. Namelijk het feit, dat men in de duistere koningsgraven en de duistere kamers van de talrijke tempels, men met conventionele verlichtingsbronnen (brandende toortsen en het gebruik van corresponderende koperen spiegels die het zonlicht reflecteerden) men niet over voldoende licht beschikte om het interieur te kunnen verlichten. Men had een minimale hoeveelheid licht nodig om de minitieuze en verfijnde muurschilderingen te kunnen maken. Met brandende toortsen zou men teveel roet in de tempels en de graven achterlaten die de tere muurschilderingen sterk zouden kunnen verontreinigen. Men heeft trouwens geen enkel spoor van roet in de tempels en de graven gevonden. Behalve in de tempels en de graven die veel later door de Kopten werden bewoond die dagelijks brandende toortsen gebruikten. Hier kan men duidelijk het achtergebleven roet en de bruine patina op de muren en het plafond zien. In de tempels en de graven die gevrijwaard zijn gebleven van de Kopten, treft men geen enkel spoor van roet aan. Met deze vaststellingen en argumenten is de theorie van het gebruik van elektrische verlichting meteen een stuk logischer en aanvaardbaarder geworden daar er geen andere alternatieven meer zijn om de tempels en graven voldoende te kunnen verlichten.

 

Is dit het bewijs dat de oude Egyptenaren reeds het principe van de elektrische stroom en verlichting onder de knie hadden ? Was dit hun eigen uitvinding of kregen ze hulp van buitenaf ? Onderaan links een afbeelding van de Hathor tempel en rechts een kaartje van Egypte met indicatie van Dendera en Luxor.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

******************************************************************

 

De Dropa stenen

  

Ze worden ook wel de Bayan-Kara-Ula schijven genoemd en werden gevonden in de buurt van Nimu in de Chinese regio van Sichuan en zouden zo’n 12000 jaar oud zijn. Hieronder een kaartje van China met indicatie van het Bayan-Kara-Ula gebergte.

 

 

In 1938 deed, een expeditie geleid door de Chinese archeoloog Dr. Chi Pu Tei in het Bayan-Kara-Ula gebergte, een verbijsterende ontdekking. In enkele grotten die blijkbaar vroeger bewoond werden door een zeer oude cultuur vonden zij op de stoffige bodem van de grot, honderden stenen schijven. De diameter van de schijven bedroeg een kleine 23 cm en in het midden ervan bevondt zich een gat en de schijven zelf waren gegraveerd met twee cirkelvormige groeven. Ze hadden het uitzicht van oude gramofoonplaten van wel 10 tot 12000 jaar oud. Nu bleek dat deze groeven eigenlijk waren samengesteld uit zeer kleine hiëroglyfen die het ongelooflijke verhaal vertelden van ruimtetuigen afkomstig van een verre planeet die in dit gebergte een soort noodlanding zouden gemaakt hebben. De tuigen werden bestuurd door entiteiten die zichzelf “de Dropa” noemden en zouden naar alle waarschijnlijkheid deze artefacten hebben achtergelaten.

 

Russische wetenschappers hebben op de granieten schijven een laboratorium onderzoek verricht, en het bleek dat ze grote hoeveelheden cobalt en andere metaalsubstanties bevatten. Dit maakt dat deze schijven zeer hard zijn en het zeer moeilijk, zoniet onmogelijk, moet zijn geweest voor de primitieve bevolking van deze streek, deze fijne hiëroglyfen aan te brengen. Wat hun herkomst ook moge zijn, de Dropa schijven blijven een intrigerende puzzel voor archeologen en antropologen. Onderaan een viertal afbeeldingen dan Dropa schijven.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 *************************************************************

 

 De Kingoodie hamer

 

Dit object wordt verondersteld een hamer te zijn en is samengesteld uit een stuk ijzer vastgezet op een stuk hout. Het werd ontdekt in 1844 in de Kingoodie steengroeve in Schotland door Sir David Brewster in een plaat rode zandsteen die stamt uit het Devoon zo’n 360 tot 408 miljoen jaar geleden. Het Devoon is een periode die deel uitmaakt van het Paleozoicum ook bekend als het Primaire Tijdperk.

 

Als men ervan uitgaat dat de homo sapiens slechts 400 duizend jaar geleden is beginnen te evolueren, is dit een ontstellende vondst. In een natuurlijke omgeving reageert ijzer met zuurstof in een geologisch relatieve korte periode. Archeologische vondsten van ijzeren artefacten zijn meestal volledig vergaan en er blijft een roestkleurige plek in de aarde over. Deze hamer die verondersteld wordt meer dan 400 miljoen jaar oud te zijn, is blijkbaar niet of nauwelijks door oxidatie aangetast. Alleszins een vervelende vondst voor archeologen en paleontologen.

 

********************************************************************************

De Klerksdorp bollen

De laatste decenia worden er door mijnwerkers in een mijn nabij Ottosdal, Zuid Afrika (zie kaartje onderaan) mysterieuse metalen bollen opgegraven.  

Deze bollen hebben een diameter van ongev. 2,5 cm (een inch) en sommigen zijn gegraveerd met die groeven die helemaal rond de equator van de bol lopen. Er werden twee verschillende soorten bollen gevonden : een soort is samengesteld uit vast blauwachtig metaal met witte vlekken, de andere soort is hol van binnen en opgevuld met een sponsachtige witte substantie. Sensationeel is dat de rots, waarin ze werden gevonden, uit het Precambrium stamt d.w.z. 2,8 miljoen jaar geleden !

Deze voorwerpen zijn onverklaarbaar en zeer waarschijnlijk door intelligente wezens gemaakt. Dit is het oordeel van vele onderzoekers en reporters naar voor gebracht in boeken, artikels en web pagina’s handelend over pseudo of randwetenschappen. Geologen die deze objecten hebben bestudeerd argumenteren echter dat ze niet werden vervaardigd maar het resultaat zijn van natuurlijke processen.

Roelf Marx die curator is van het Klerksdorp museum in Zuid Afrika, waar deze bollen zich bevinden zegt : “De bollen zijn een compleet mysterie. Ze zien er door mensen-gemaakt uit en kwamen in deze steenlagen terecht, op een tijdstip in de geschiedenis van de aarde, dat er geen intelligent leven aanwezig was. Ik heb nooit eerder zoiets gezien”. Onderaan een aantal afbeeldingen van de Klerksdorp bollen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

**************************************************************************

De Ica stenen

Begin de jaren 30 ontdekte de vader van Dr. Javier Cabrera, cultureel antropoloog voor Ica in Peru, honderden ceremoniële grafstenen in de graven van de oude Incas.( zie mapje onderaan.)

Dr. Javier Cabrera die het werk van zijn vader voortzette heeft meer dan 1100 van deze merkwaardige stenen verzameld. Ze zijn waarschijnlijk tussen de 500 en 1500 jaar oud en worden met hun verzamelnaam de “Ica Stones” aangeduid.

Op deze stenen staan allerlei ge-etste afbeeldingen waaronder ook moderne medische procedures zoals open hart chirurgie en hersen transplantaties. Het meest verbazingwekkende echter zijn de afbeeldingen van dinosaurussen, brontosaurussen, triceratopsen, stegosaurussen en pterosaurussen. De wetenschap staat zoals gewoonlijk sceptisch hiertegenover en beschouwen de Ica stenen het werk van grappenmakers. Hun authenticiteit werd echter nooit bewezen of weerlegd. Onderaan een viertal afbeeldingen van deze stenen en een afbeelding waarop Dr. Cabrera staat.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

  *****************************************************************************

De Dashka steen

Een sensationele vondst van Dr. Alexander Chuvyrov, professor aan de Bashkir State University en dokter in fysieke en wiskundige wetenschappen. De steen werd genoemd naar zijn kleindochter Dashka. Onderaan een afbeelding van deze steen.

Dit mysterieuse object werd gevonden in de Basjkieren regio (Oeral, Rusland) en is een stenen plak van naar schatting 120 miljoen jaar oud. Zie map onderaan met aanduiding van deze regio.

De Dashka steen, ook wel “Map of the Creator” genoemd werd in 1999 gevonden en is een echte driedimentionele reliëfkaart van het Oeralgebied in Siberië, Rusland. Militaire instanties gebruiken vandaag gelijkaardige kaarten. De stenen plak bestaat uit dolmiet, diopsied en heeft een beschermende toplaag van calcium porselein. Ze bevat een heleboel burgerlijke bouwkundige werken zoals een systeem van kanalen met een lengte van 12000 km, waterkeringen en grote dammen. Op korte afstand van de kanalen worden diamantvormige tekens getoond waarvan de betekenis niet gekend is. De reliëfkaart bevat ook veel inscripties, zelfs numerieke inscripties. Aanvankelijk dachten de wetenschappers dat het om een oude Chinese taal ging maar al snel werd duidelijk dat de onderschriften in een hiëroglyfisch-Syllabische taal van onbekende oorsprong werden aangebracht. Wetenschappers slaagden er niet in om de taal te lezen. Syllabisch schrift betekent dat voor elke lettergreep een apart symbool gebruikt wordt. Dit zou het onbetwistbaar bewijs kunnen zijn van het bestaan van een zeer oude hoogontwikkelde beschaving.

***************************************************************************

De Narada voorwerpen

In de loop van de jaren 1991 tot 1993 werden er door goudzoekers in de rivier de Narada ten oosten van het Oeralgebergte in Rusland, kleine spiraalvormige voorwerpen gevonden. Zie foto onderaan.

 

Hun afmetingen variëren van 3 cm tot een onwaarschijnlijk 0,003 mm. De voorwerpen van relatief grotere afmeting zijn van koper, terwijl de kleine en heel kleine van deze artefacten van Tungsten (ook Wolfram genoemd) en molybdenum zijn, dit zijn tamelijk zeldzame metalen. Tungsten of Wolfram wordt gebruikt voor het harden van speciale staalsoorten en voor filamenten in gloeilampen. Molybdenum wordt ook gebruikt voor het harden van staal en voor anti-corrosie doeleinden.

Na exacte meting van deze veelal microskopisch kleine objecten door middel van electronen-microskopen werd vastgesteld dat ze werden vervaardigd volgens de “phi proportie” of “phi ratio”. Eigenlijk is dit een wiskundige benaming voor een creatie van de natuur. We vinden het terug in de plantenwereld (phi-ratio spiralen in de zonnebloem) in de dierenwereld en in de verhoudingen van het menselijk lichaam (lichaamsbouw, gezichtsproporties, DNA). Ook in de kunst wordt van deze goddelijke verhouding vaak gebruik gemaakt. Leonarde da Vinci gebruikte de “Divina Proportione” veelvuldig. Overal waar beweging is vormen zich spiralen. Denk aan draaikolken in het water en wervelstormen in de lucht. Dit zijn 3-d spiralen die ook wel vortexen genoemd worden. Deze vortex vorm vind je overal terug. In de macrocosmos als melkwegstelsels en in de microcosmos als subatomaire bewegingen. De vorm van de meest efficiënte beweging van energie staat bekend als een phi-ratio spiraal. Hoe groot of hoe klein de spiraal ook wordt, de verhouding blijft altijd hetzelfde.

Testen uitgevoerd in laboratoria in Rusland en Finland gaven aan dat ze tussen de 20.000 en 318.000 jaar oud waren. Deze microskopisch kleine artefacten zouden het product kunnen zijn van een technologisch hoog ontwikkelde beschaving uit het verleden. Ook buitenaardse origine behoort tot de mogelijkheden. Merkwaardig is dat ze vergelijkbaar zijn met controle elementen die op dit moment hun toepassing vinden in de nanotechnologie.

*********************************************************************************

De Piri Reis map

Dit is ongetwijfeld één van de meest bijzondere artefacten ooit. (zie afbeelding onderaan.)

 

In 1929 vond een groep historici een verbazingwekkende landkaart die getekend was op hertenvel. Onderzoek wees uit dat het een echt document was dat in 1513 door Piri Reis, een beroemd admiraal van de Turkse vloot, werd getekend. Zijn passie was cartografie. Zijn hoge rang bij de Turkse marine stond hem een bevoorrechte toegang tot de Keizerlijke Bibliotheek van Constantinopel toe. De Turkse admiraal geeft, in een serie aantekeningen op de kaart, toe dat hij de gegevens samenstelde uit en kopieerde van een groot aantal landkaarten waarvan sommigen dateerden uit de vierde eeuw voor Christus en daarvoor. De kaart van Piri Reis toont de westkust van Afrika, de oostkust van Zuid-Amerika en de noordkust van Antarctica. De noordelijke kustlijn van Antarctica wordt op een perfect gedetailleerde wijze weergegeven. Het meest raadselachtige is echter niet de vraag hoe Piri Reis erin geslaagd is om een dergelijke accurate kaart van het poolgebied te tekenen 300 jaar voordat het ontdekt werd, maar de kaart toont de kustlijn onder het ijs. Geologisch bewijs heeft aangetoond dat de laatste keer dat het gebied zonder ijs te zien was 10.000 jaar voor Christus ligt.

Of het zich hier om Antarctica handelt is voor sommigen nog omstreden (Atlantis misschien ?), maar wanneer de claim waar zou zijn zou het betekenen dat er mensen om de Antarctische kust hebben genavigeerd vóórdat de ijslaag zich gevormd had. Dit betekent dat een volk op zijn laatst 10.000 jaar geleden de kust ijsvrij in kaart heeft kunnen brengen, een periode waarvan de algemeen geaccepteerde historie ons vertelt dat er amper beschaafde volkeren waren, laat staan ontwikkelde beschavingen die een dergelijke reis en kaart konden maken.

Na lange studie bleek dat de kaart totaal accuraat was en de enige manier waarop de kaart getekend kon worden zou vanuit de lucht zijn. Maar welke beschaving was toen in staat vliegtuigen te gebruiken om de planeet Aarde in kaart te brengen ? De kaart van Piri Reis is te bekijken in het Topkapi museum van Istanbul, Turkije.

********************************************************************************

De Roswell steen

Deze roodkleurige steen, van ongev. 4 cm in doorsnede en een gewicht van ongev. 40 gram, werd in 2004 tijdens een jachtpartij gevonden door de zakenman Robert Ridge. Eigenaardig genoeg ligt de vindplaats op zo’n 27 km van de vermeende UFO crashplaats Roswell in New Mexico, V.S. De steen werd bewerkt en lijkt wat maanfases, een zonsverduistering en een supernova uit te beelden. Zie afbeelding onderaan.

Ridge toonde de raadselachtige steen aan vrienden en familie en besloot hem bij te houden en in een postkluis op te bergen. In juli 2007 echter kwam Ridge in contact met twee UFO onderzoekers Chuck Zukowski en Debbie Ziegelmeyer en beiden waren zeer verbaasd over hetgeen ze onder ogen kregen. De beide UFO onderzoekers hebben de steen dan door een aantal experten, waaronder antropologen, laten nakijken. Allen zeiden unaniem dat ze nog nooit zo iets dergelijks hadden gezien. Volgens hen zou het onmogelijk zijn om een steen op dergelijke manier te fabriceren, tenzij men beschikt over de meest moderne apparatuur, zoals lasers. Het lijkt alsof de figuren in het artefact letterlijk uit de oppervlakte van de steen zijn getrokken. De steen heeft ook magnetische eigenschappen en behoudt zijn magnetische polariteit waardoor het de naald van een kompas zal doen ronddraaien en zijn magnetisch veld vér zal doen gelden. Archeologen willen de steen voor verder onderzoek naar een labo sturen.

*******************************************************************************************

Het Antikythera mechanisme

Het Antikythera mechanisme werd genoemd naar de plaats waar in het jaar 1900 door sponzenduikers 81 onderdelen van een of ander apparaat werden opgedoken, zwaar verroest en aangevreten door het zoute zeewater. Op die plaats was de zeebodem 40 meter diep en bevondt zich bij het eilandje Antikythera, tussen de Peloponnesos en Kreta. In het wrak van een Romeins schip, dat daar ca. 100 v.C. moet zijn vergaan op weg van de Egeïsche zee naar Italië, werden allerlei prachtige kunstvoorwerpen (beelden, sieraden, kruiken met wijn) aangetroffen, waar natuurlijk allereerst de aandacht naar uitging.

De 81 stukken aangevreten brons werden lange tijd over het hoofd gezien. Duidelijk was wel dat de brokken samen een stuk of dertig tandwielen vormden, en dat het er bij elkaar een beetje uitzag als het raderwerk van een klok – maar niemand had er zin in die rommel in elkaar te puzzelen. Onderaan een afbeelding van enkele originele onderdelen van dit mechanisme. 

 

In de jaren 50 boog de Engelse wetenschapshistoricus Derek J. de Solla Price zich voor het eerst serieus over de brokstukken. Hij maakte röntgenfoto’s van het brons en kon zo beter de vormen en omtrekken zien en in juni 1959 publiceerde hij zijn bevindingen in The Scientific American. Hij concludeerde dat het een vernuftig astronomisch instrument moest zijn geweest, dat in een platte houten doos ter grootte van een schoenendoos gezeten moest hebben, met bronzen wijzers aan de buitenkant en een reeks tandwielen binnenin. Deze astronomische computer was volgens hem in staat om op iedere willekeurige datum en tijd de exacte positie van zon en maan aan te geven, en was daarmee een voorloper van onze huidige klokmechanismen.

Hoewel Price naar nu blijkt dicht bij de waarheid zat, werd hij na publicatie van zijn artikel zwaar bekritiseerd, met name zou hij te weinig harde bewijzen geleverd hebben en in zijn conclusies teveel wishful thinking hebben verwerkt. Maar een artikel in Nature van 29 november 2006 toonde aan dat hij er niet zo gek ver vanaf zat. In vijftig jaar had de techniek natuurlijk ook niet stilgestaan en het was sindsdien mogelijk geworden met CT (Computed Tomography), ook bekend van de in ziekenhuizen gebruikte CT scan, op de gevonden fragmenten veel meer details te zien dan voorheen. Algemeen wordt aangenomen dat dit artefact werd vervaardigd tijdens de tweede eeuw vóór Christus.

Een oud-conservator van het Londense Science Museum, Michael Wright, heeft tussen 2002 en 2005 in zijn werkplaats een model geknutseld van hoe het Antikythera mechanisme er moet hebben uitgezien. Zie afbeelding onderaan.

 

 

 ************************************************************************************************************

Bronnen :

www.ancientx.com

www.wikipedia.org

www.drbrucegoldberg.com

www.grenswetenschap.nl

www.terugnaardebron.com

www.paranormal.about.com

www.book-of-thoth.com

www.unexplained-mysteries.com

www.astronomie.nl

http://space.about.com

www.travel-amazing-southamerica.com

http://mmmgroup.altervista.org

www.world-mysteries.com

www.niburu.nl

www.ancient-wisdom.co.uk

http://listverse.com

www.egyptegids.be

www.phiratio.nl

http://zapruder.nl

www.forumvallei.nl

www.rml2.nl

Bekijk ook eens mijn linkpagina met relevante links over dit en andere onderwerpen.

url :

http://cosmos.linksysteem.com

 

 

 CITAAT.

Veel wordt  bewezen dat toch in den grond niet waar is,

En veel is eeuwig waar, ofschoon ‘t bewijs niet daar is.

P.A. de Génestet (1829-1861)

 

  

 

  

 

 

 

BIZARRE FEITEN

FEITEN EN VERHALEN OVER DE WONDERLIJKE WERELD OM ONS HEEN.

Honderdste aap.

Het begrip “honderdste aap” grijpt terug op het in 1982 verschenen boek The hundredth Monkey van Ken Keyes jr., die uitgaande van het in 1980 verschenen boek Lifetide van Lyall Watson, een verbazingwekkend fenomeen beschreef. Wetenschappelijke onderzoekers die ruim dertig jaar lang in het wild levende apen van de ondersoort Macaca fuscata bestudeerden, gaven  in 1952 op het Japanse eiland Koshima apen zoete aardappelen. De aardappelen werden de apen toegeworpen, en vielen in het zand. De apen bleken dol op de zoete smaak van de aardappelen, maar het zand dat eraan kleefde bedierf de pret. Een achttien maanden oud apewijfje vond de oplossing : zij waste aardappelen in een nabijgelegen rivier schoon. Ze liet dat kunstje zowel haar moeder als haar speelgenoten zien. Van 1952 tot 1958 leerden alle jonge apen de zanderige zoete aardappelen af te spoelen om ze beter eetbaar te maken. Alleen de volwassen apen die het voorbeeld van hun kinderen volgden, pasten voortaan de spoelmethode toe. Andere dieren vraten verder de met zand besmeurde aardappelen. In de herfst van 1958 gebeurde toen iets opmerkelijks.

Tot dan toe had een onbekend aantal apen op dat eiland Koshima geleerd om de aardappelen te spoelen voor het eten. De auteur nam nu aan dat het er 99 waren die de methode kenden en dat er nog één, nummer 100, bij zou komen. Vanaf dat moment spoelden niet alleen vrijwel alle apen op Koshima hun voedsel. Opeens werd deze methode ook op andere plaatsen toegepast : apenkolonies op andere eilanden en de op het Japanse vasteland bij Takasakiyama levende apen deden hetzelfde als de apen op het eiland Koshima.

Het “fenomeen van de honderdste aap” betekent, zoals Ken Keyes jr. concludeerde : nieuwe kennis, die door een bepaald aantal individuen verworven is, blijft, zodra een kritisch punt overschreden is, niet alleen geestelijk eigendom van dat begrensde aantal mensen, maar kan zich dan “met een sprong” geestelijk-communicatief (“from mind to mind”) verbreiden. Hoewel het exacte aantal individuen kan variëren wordt – aldus Ken Keyes jr. – bij overname van deze nieuwe kennis door nog één enkele persoon “een veld versterkt” waardoor dan ineens vrijwel iedereen van nieuw besef vervuld raakt.

Bron : Ken Keyes jr. The Hundredth Monkey, Vision Books, St. Mary, Kentucky 40063, U.S.A., 1982.

Onderaan links :  de apensoort Macaca fuscata – rechts : deze apen op het Japanse eiland Koshima.

********************************************

Het derde oog.

Het derde oog kan niet naar buiten kijken zoals de vertrouwde ogen naast de neus. Het derde oog uit het Hindoeïsme en het Boeddhisme is een bron van verborgen krachten en helderziendheid. Het derde oog kan samenhangen met de pijnappelklier of epifyse, want bij sommige reptielen is de epifyse een oog met een netvlies en lens en bedekt door een huidplooi of schubben en bij andere dieren is zij een licht-     gevoelige klier onder een dunne schedel. Galen de Griekse arts uit de 2de eeuw na Christus, dacht dat de epifyse de gedachtestroom reguleerde. Vijftien eeuwen later noemde René Descartes de epifyse de “zetel van de ziel”. In 1958 ontdekte de wetenschapper Aaron Lerner dat deze klier melatonine produceert, een hormoon met een kalmerend effect, dat de slaapcyclus beheerst. Moderne occulte stromingen leggen een verband tussen de epifyse en de kroonchakra, de draaikolk waardoor  paranormale en spirituele krachten uit het universum een mens binnengaan.

De epifyse is bij dieren lichtgevoelig en meet de hoek met de zon of de intensiteit van het licht, zodat het lichaamsritme heel het jaar door correspondeert met veranderingen in de daglengte. Voor veel diersoorten is dit essentieel voor hun oriëntatie en voortplantingscyclus en zelfs voor de aanpassing van hun huidkleur aan de omgeving. Misschien heeft het feit dat sterk zonlicht ons geestelijk beïnvloedt en dat de lente paringsgedachten oproept, iets met de epifyse te maken. Omdat zij in dat geval informatie uit de omgeving zou verwerken, waarvan we ons niet bewust zijn, zou zij een bovennatuurlijk orgaan zijn.

Er is een verband tussen de pijnappelklier en verlichting. De Boeddha zat onder een asvatthaboom, waarvan de vrucht, evenals bananen en walnoten, serotonine bevat, een organische stof waaruit de epifyse melatonine maakt. Onderzoeken hebben aangetoond dat orale doses malatonine een gevoel van welzijn en rust geven dat men geestvervoering kan noemen.

**************************************************

Het Marseffect.

De Franse psycholoog Michel Gauquelin wilde de astrologische theorie weerleggen, maar bereikte het tegenovergestelde. Tussen 1956 en 1961 bestudeerden hij en zijn vrouw meer dan 25000 persoons- en geboortegegevens uit Frankrijk, België, Italië en Nederland. Uit dat onderzoek bleek dat wetenschappers meer met Saturnus of Mars, atleten meer met Mars, soldaten meer met Mars of Jupiter en schrijvers meer met Venus of de Maan te maken hadden dan nog toevallig genoemd kon worden. Men noemt dit soms het “Marseffect”.

Noord-Amerikaanse en Engelse onderzoekers kwamen tot overeenkomstige conclusies. Ze constateerden een verband tussen bepaalde planeten en een meer dan gemiddeld succes in bepaalde beroepen : bij Amerikaanse advocaten bleek Tweelingen prominent, bij Britse politici Ram en bij diplomaten Tweelingen. Sceptici konden Gauquelin niet onderuit halen en de prominente psycholoog Hans Eysenck heeft toegegeven dat een verklaring gewenst is, al druist een en ander nog zo in tegen het gezonde verstand.

 

 

************************************************

 

Een moderne Jonas.

In februari 1891 verdween  James Bartley, walvisvaarder op de Star of the East, toen hij voor de Falkland Eilanden een potvis probeerde te doden. Kennelijk was hij verdronken. Twee dagen later werd een dode walvis gevangen en de bemanning merkte dat er binnenin iets bewoog. Ze sneden de maag open en vonden de bewusteloze Bartley. Hij was tijdens het gevecht met de walvis overboord gevallen en opgeslokt. Hij had het overleefd dank zij een grote hoeveelheid zuurstof in de maag van de potvis (de zuurstof bevordert het drijfvermogen).

Na zijn bad in het zeewater raasde en tierde hij veertien dagen lang als een gek, maar uiteindelijk herstelde hij volledig en kon zijn werk weer hervatten. Zichtbaar bewijs voor zijn beproeving waren zijn sneeuwwitte en gerimpelde hoofdhuid en handen – zijn huid was door de maagsappen van de potvis uitgedroogd en continu gebleekt.

 

 

 ***************************************************

Betraande en bloedende beelden.

 

In 1988 huilde een kruisbeeld in het klooster Pucelles in Orléans in Frankrijk. Niemand was verbaasd toen kort daarop een catastrofale brand de stad in as legde.

Huilende en bloedende beelden behoren tot de meest voorkomende wonderen. In de lente van 1953 kreeg een pasgetrouwd stel in Syracuse in Sicilië een Mariabeeld. Toen de vrouw zwanger was, werd ze doodziek en op 29 augustus bad ze voor het beeld. Opeens zag ze tranen over Maria’s wangen rollen. Ze herstelde wonderbaarlijk. Het beeld huilde vier dagen. Agenten, artsen en priesters hebben het met eigen ogen gezien. In december erkende de kerk het wonder en momenteel heeft Onze Maagd van de Tranen een eigen kapel.

Het verschijnsel is zeker niet beperkt tot traditioneel katholieke landen. In Akita in Japan begon in juni 1973 een Mariabeeld te bloeden. Het transpireerde bovendien en verspreidde een geur van lelies en rozen. Later zag men het huilen. Dit herhaalde zich 101 keer tot het in 1981 ophield. Vier jaar later huilde in Naju in Korea een beeld. Beide beelden behoorden aan zieke vrouwen toe en het verschijnsel wordt dan ook gezien als een sympathiebetuiging van de Maagd Maria.

Voer voor vervalsers, natuurlijk. In 1967 bekende de gebedsgenezer Alfred Bolton dat hij op strategische punten in zijn bloedende kruis rauw vlees verstopt had. In 1986 werd de natuurkundige Shawn Carlson geboeid door een huilend beeld dat in een kerk in Chicago meer dan 300000 bezoekers trok. Hij besloot een vervalsing te maken. In 1987 veroorzaakte hij met een huilende Mona Lisa een sensatie op het congres van het American Committee for the Scientific Study of Religion. De techniek was eenvoudig en de ingrediënten lagen al eeuwen voor het oprapen – meer wilde hij er niet over kwijt. In sommige gevallen laten gelovigen zich misleiden door natuurverschijnselen, zoals het effect van condenserende luchtdeeltjes. Toch worden sceptici en gelovigen ieder jaar weer getrakteerd op nieuwe wonderbeelden, zoals in 1996 en 1997 nog in Nederland en België gebeurde.

****************************************************************

Acupunctuur een oude kunst.

Voor westerlingen lijkt de Chinese medische techniek puur magie : waar zijn de pillen, de operaties, de ultramoderna apparaten ? Alleen maar dunne naaldjes die 2,5 mm in de huid verdwijnen ? En de plaats van de naaldjes maakt het nog magischer, ze zitten vaak op plaatsen die ogenschijnlijk niets met de ziekte of kwaal in kwestie te maken hebben. Een naald op de goede plek in de kleine teen geneest hoofdpijn en voor hooikoorts is behandeling van de lever de aangewezen weg.

Een journalist van de New York Times was in  1974 in een ziekenhuis in Sjanghai aanwezig bij een operatie met behulp van acupunctuur. De patiënt leed aan een zware vorm van tuberculose en daarom verwijderde men zijn linkerlong en een rib. De verdoving bestond uit welgeteld één naald in zijn rechterschouder. Hij bleef de hele operatie bij kennis en hij kreeg zelfs enkele partjes sinaasappel toen hij zei dat hij honger had.

Acupunctuur is 5000 jaar oud, maar het eerste boek erover, het Boek van de Gele Keizer, stamt uit rond 200 voor Christus. De techniek werd geboren toen een soldaat opmerkte dat zijn kwaal genas nadat hij een lichte verwonding had opgelopen. De traditionele acupunctuur is gebaseerd op de levensenergie ki, wat letterlijk “lucht” of “adem” betekent. Als ki voortdurend door het lichaam stroomt, is het organisme gezond. Stroomt er onvoldoende ki door een van de twaalf hoofdmeridianen in het lichaam, dan hebben hart, blaas en andere organen daaronder te lijden. Op de onzichtbare meridianen liggen rond 2000 huidpunten die de acupuncturist gebruikt om pijn te verlichten en ziekte te genezen.

Jezuïeten hebben acupunctuur 300 jaar geleden in Frankrijk geïntroduceerd. In de jaren dertig van de twintigste eeuw schreef een Franse diplomaat een verhandeling van vijf delen over het onderwerp, waardoor de toepassing in Frankrijk opbloeide. Pas veertig jaar later begon de academische wereld in anderstalige landen er belangstelling voor te krijgen. De doorbraak vond plaats toen president Nixon en enkele westerse artsen in China met eigen ogen zagen hoe effectief acupunctuur is als narcosemiddel bij operaties.

Depressie, angst en verslavingen zijn met acupunctuur behandeld. Momenteel onderzoekt men nieuwe en verbeterde technieken, waaronder electrisch roterende naalden, lasers en ultrasone toepassingen. Westerlingen vinden het moeilijk om te begrijpen hoe het werkt en schrijven het succes daarom vaak toe aan psychologische factoren : het vertrouwen dat het werkt, de door de naalden opgewekte spanning of het gevoel dat men zijn pijn beheerst. Acupunctuur wekt inderdaad zenuwimpulsen op die het pijngevoel verdringen en het prikken in de huid stimuleert de hersenen tot het afscheiden van endorfinen ofwel pijnstillers.

************************************************************** 

Overgrootmoeder’s geest ?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In augustus 2009 heeft een Amerikaans meisje, terwijl ze voor haar nichtje met haar mobieltje een foto vanzichzelf maakte, bij toeval ontdekt dat ook het gelaat van haar overgrootmoeder mee op de foto stond. Haar overgrootmoeder stierf veel vroeger in 1990. De foto werd getest en blijkt origineel te zijn zonder enige toevoeging of bewerking. Het blijft een raadsel hoe dit kon gebeuren.

*********************************************************************

Eén hersenhelft.

Hoewel een Amerikaanse vrouw al 37 jaar met maar één hersenhelft leeft, leidt ze een zelfstandig leven.

Een dokter ontdekte pas tien jaar geleden dat de Amerikaanse Michelle Mack ongeveer 95 % van haar linkerhersenhelft mist. Daardoor heeft Michelle Mack de wetenschap versteld doen staan. De  linkerhersenhelft zorgt er normaal gesproken voor dat je onder meer kunt bewegen, praten en lezen. Door een beroerte vóór haar geboorte is bij Mack dat deel van de hersenen nauwelijks ontwikkeld. De rechterhersenhelft heeft een groot deel van die functies overgenomen, waardoor de vrouw uit Falls Church in de staat Virginia normaal kan praten en haar opleiding aan de middelbare school met succes kon afronden.

Mack woont bij haar ouders, betaalt huur en doet het grootste deel van het huishouden zelf. Ze is financieel onafhankelijk door haar administratieve baan bij een kerk. Ze wilde haar verhaal naar buiten brengen om duidelijk te maken “dat ik normaal ben maar wel speciale behoeften heb”. De vrouw hoopt dat er op deze manier meer begrip ontstaat voor “alle andere mensen die zoals ik zijn”. Onderaan links een foto van Michelle en rechts een rx van haar hersenpan.

 

 

 

 

 

 

 

 

*************************************************************************

Engeland schatteneiland ?

Een amateur schattenjager die met een metaaldetector regelmatig de Engelse weilanden uitkamt heeft bij toeval een schat ontdekt.

Volgens Britse archeologen is het de grootste Angelsaksische schat ooit, een uitgebreide verzameling van gouden en zilveren kruisen, zwaarddecoraties en andere zaken. Volgens een van hen zal deze vondst de opvatting over de Anglo-Saxons op zijn kop zetten en kan het tot de meest waardevolle historische schatten van Groot-Britannië gerekend worden.

De Anglo-Saxons waren een Germaanse stam die over Engeland heersten vanaf de 5e eeuw tot de Noormannen dit gebied binnenvielen in 1066. Roger Bland verantwoordelijk voor het opgraven van de schat vertelde Associated Press : “Deze vondst betekent dat we onze opvatting over de donkere Middeleeuwen zullen moeten herzien”.

Deze schat stamt uit de 7e eeuw en werd gevonden door de 55 jarige Terry Herbert in een weiland in het westen van Engeland. De schat bestaat uit 1500 gouden en zilveren juwelen, waarvan sommige ingelegd zijn met kostbare stenen. Volgens deskundigen is het zo’n fraai vakmanschap dat ze afkomstig zouden kunnen zijn van  de Angelsaxische adel. Onderaan een foto van een klein gedeelte van deze schat.

**************************************************************************************

 

 

 

 

CLOSE ENCOUNTERS

DE DEFINITIE VAN EEN “CLOSE ENCOUNTER”.

Meestal worden UFO’s waargenomen op grotere afstanden, gedurende de nacht als nachtelijke lichten, overdag bij daglicht (meestal schijfvormige of ovale voorwerpen), en radarvisuele waarnemingen waarbij er sprake is van zowel een radarobservatie als een visuele waarneming. Het is uiteraard ook mogelijk dat ufo’s van dichtbij worden gezien en dan worden ze “close encounters” genoemd of nabije ontmoetingen. Deze nabije ontmoetingen behoren tot de Type 1 fenomenen die dan nog eens onderverdeeld worden in enkele categorieën. Bij deze Type 1 fenomenen is er sprake van niet geïdentificeerde objecten of zeer heldere lichten, die zich vlak bij de waarnemers bevinden, meestal op minder dan 150 meter (boomtop of dakhoogte) of worden waargenomen op de grond. Deze Type 1 fenomenen worden onderverdeeld in een viertal categorieën :

a) de CE 1 : nabije ontmoetingen van de eerste soort.

De ufo wordt gewoon van zeer dichtbij waargenomen, maar er is geen wisselwerking met de omgeving (behalve misschien een shock-effect bij de waarnemer).

b) de CE 2 : nabije ontmoetingen van de tweede soort.

Deze zijn identiek aan de eerste soort maar er is wel interferentie met zowel levend als niet-levend materiaal. Dit wordt gekenmerkt door het v.b. platdrukken en verschroeien van plantengroei, afgebroken takken en opschrikkende dieren. Ook worden soms e.m. effecten waargenomen, dit zijn electromagnetische fenomenen bij niet-levende voorwerpen. Motoren en radio’s van voertuigen vallen uit en de lichten dimmen of doven. Van zodra de ufo is vertrokken gaan de voertuigen weer normaal functioneren.

c) de CE 3 : nabije ontmoetingen van de derde soort.

Ook identiek aan de vorige soort maar in een dergelijk geval wordt de aanwezigheid gemeld van ogenschijnlijk intelligente wezens of ufonauten aan boord of in de buurt van de ufo. Deze “Close Encounters of the Third Kind” zijn vooral bekend bij het grote publiek dankzij de Hollywood kaskraker met dezelfde naam.

d) de CE 4 : nabije ontmoetingen van de vierde soort.

Deze ontmoetingen zijn de meest ongewone van alle incidenten waarbij ufo’s betrokken zijn. De ontvoering van de getuigen(n) door ufonauten staat in zulke gevallen centraal en zijn voor de betrokkene(n) een dramatische en moeilijk te onderzoeken ervaring. De geloofwaardigheid van de getuige(n) is cruciaal om te achterhalen wat er nu juist met hen gebeurd is.

In grote lijnen zijn dit de categorieën samengesteld door wijlen Dr. J. Allen HYNEK een gereputeerd Amerikaans astronoom, die baanbrekend werk heeft geleverd en op een wetenschappelijk verantwoorde manier heeft geprobeerd meer inzicht te krijgen in het ufo fenomeen.

Onderzoekers van de universiteit van Ottawa, Canada, publiceerden in november 1993 in de “Journal of Abnormal Psychology” een artikel waaruit bleek dat mensen die een “close encounter” gehad hadden, niet psychisch gestoord waren en dat zij op intelligentie testen net iets hoger scoorden dan personen die geen ufo’s hadden gezien.Vreemde ervaringen zoals contacten met buitenaardsen mag men dus niet zomaar toeschrijven aan een rijke fantasie en lichtgelovigheid.

Wat nu volgt is een relaas van nabije ontmoetingen van de derde en de vierde soort, waarbij twee of meer getuigen betrokken zijn. De aanwezigheid van meerdere getuigen verhoogt de geloofwaardigheid van zulke gevallen. Deze incidenten werden nauwkeurig en uitgebreid door experten onderzocht en stroken naar alle waarschijnlijkheid met de waarheid.

                                                                                  

 

EEN MERKWAARDIGE CLOSE ENCOUNTER IN RUSLAND.

Twee Russische vrachtwagenchauffeurs zien een gelande UFO. Gedurende een nachtelijk oponthoud langs de kant  van de weg worden beiden verrassend met het ruimtetuig geconfronteerd, en totaal onverwacht mocht een van hen het toestel betreden.

De auteur en onderzoeker.

Het verhaal dat nu volgt werd de wereld ingestuurd door de Russische ufoloog en paleontoloog Dr. Valery UVAROV, tijdens een NEXUS conferentie die in 2004 plaats had te Brisbane, Australië. Een woordje uitleg is hier wel op zijn plaats.

De benaming paleontologie komt van het Grieks “palaios” = oud. Het is een exacte wetenschap die de ontwikkeling bestudeert van het leven op deze planeet in het geologisch verleden. Men onderzoekt fossiele resten van planten en dieren. De paleontologie is zeer veelzijdig en gecompliceerd en deze wetenschappers krijgen ook te maken met talloze andere vakgebieden zoals geologie, archeologie, chemie, biologie en astronomie.

NEXUS is Latijn voor verbinding, het met elkaar in verband brengen van personen en dingen. De Nexus conferentie wordt jaarlijks georganiseerd door het Nexusinstituut, een organisatie die het Europese cultuurgoed bestudeert en op die manier vorm geeft aan cultuurfilosofische debatten. Zij publiceren ook driemaal per jaar het Nexus tijdschrift.

Initieel werd dit artikel gepubliceerd in de Australische editie van het Nexus magazine in de zomer van 2005. Het verhaal verscheen daarna op de ufocasebook.com website. Dr. Uvarov is professioneel ufoloog sinds 1989 en heeft de leiding over de afdeling die zich bezighoudt met het onderzoek naar buitenaardse beschavingen, een onderdeel van de Academie van Wetenschappen in Rusland. Sinds 1992 is hij het hoofd van het Internationaal Informatie Centrum voor UFO onderzoek in Rusland, en sinds 2002 heeft hij de leiding over de afdeling UFO-onderzoek, paleontologie en paleotechnologie van de Nationale Academie voor Veiligheid in Rusland. Binnen de toenmalige Sovjetunie bracht hij veelvuldige bezoeken aan getuigen van “close contact” incidenten, met als doel het verzamelen van informatie en videomateriaal. Deze gegevens worden gebruikt als educatief materiaal, waarom deze vermeende bezoekjes van buitenaardsen plaats hebben, en hoe de mens zijn evolutionair proces zou kunnen stimuleren. Verschillende TV stations in Rusland en daarbuiten hebben veelvuldig gebruik gemaakt van de resultaten van Dr. Uvarov’s onderzoek. De laatste 14 jaar trad hij regelmatig op als gastspreker op conferenties in Rusland en daarbuiten. Hij is auteur van verschillende werken over paleontologie, ufologie en esoterie, gepubliceerd in de Russische pers en elders. Hij was leider van, en heeft ook deelgenomen aan, een aantal expedities naar India en Egypte op zoek naar bewijsmateriaal i.v.m. prehistorische kennis. Hij trad ook op als gastspreker ter gelegenheid van de Nexus conferenties in Amsterdam en Brisbane in 2004 en 2005. Onderaan een foto van Dr. Uvarov.

Het CE3 verhaal.

In de nacht van de 2de november 1989 daalde de temperatuur in het gebied rond de Russische stad ARKHANGELSK plotseling tot beneden het vriespunt. Twee Russische beroepstruckers Oleg KIRZHAKOV en zijn collega Nikolai BARANCHIKOV bevonden zich toen in dit gebied en waren op weg naar MOSKOU. Ze waren min of meer gehaast en wilden tijdig terug thuisgeraken vóór de verlofperiode en ook omdat ze nog wat administratie moesten verrichten in verband met deze zakenreis.  Ter oriëntatie onderaan een kaartje van Rusland.

In de buurt van het EMTZA spoorwegstation was de weg versperd door hopen zand en grind. De weg vóór hen was opgebroken en Oleg moest een omweg maken via een onverharde weg. Ter hoogte van een bocht in deze weg merkten ze een zeer grote structuur op die door de koplampen van de truck beschenen werd en die aan de rechterkant naast de weg stond.

“Ik dacht dat het een of andere bouwconstructie was” zei Oleg. “Er stonden daar vele machines omdat de weg hersteld werd. Maar, wanneer ik dichterbij kwam zag ik een groot object, dat beschenen door de koplampen van de truck, een metaalachtig uitzicht leek te hebben. Wanneer we zo’n 25 meter van het object verwijderd waren, viel de motor stil (E.M. effect) en onze vrachtwagen gleed nog verschillende meters verder om uiteindelijk volledig te stoppen. De koplampen die met de reserve accu verbonden waren brandden nog. Mijn collega en mezelf konden niet begrijpen wat er gebeurd was. Op die plaats maakte de weg een bocht en het zicht op het object werd ons belet door de bomen die aan de rechterkant van de weg stonden. We hadden stellig de indruk dat er vóór ons iets heel ongewoons stond en waren bang dat er iets onverwacht ging gebeuren. Ik vroeg Nikolai in de truck te blijven en de dingen verder in het oog te houden terwijl ikzelf naar het object toeging. Ik verliet de cabine en besloot het object van meer nabij te bekijken. Nadat ik voorbij de motorkap was begon ik, al voortschrijdend, een verhoogde luchtweerstand te voelen. Mijn lichaam leek te smelten het bewegen werd moeilijker en ik wist dat, als ik nog dichter kwam, ik helemaal niet meer zou kunnen bewegen”.

Oleg ging terug naar de truck en probeerde dan via een andere weg het object te benaderen. Hij bewoog heel voorzichtig en stopte na iedere stap, maar hij voelde dezelfde constant verhogende luchtweerstand. Hij slaagde erin tot op ongev. een tiental meter van het object te komen. Hij stopte ter hoogte van de berm van de weg en begon het object nauwkeurig te onderzoeken. Zeer vlug, kwam hij tot de conclusie dat dit object niet van aardse oorsprong was. Dit was terecht iets heel ongewoon. Tegenover Oleg stond een groot schijfvormig object, met een diameter van ongeveer 40 meter en een koepelvormige top waarop geen andere structuren zichtbaar waren. De omtrek van de schijf vertoonde enkele donkere gaten waarvan Oleg eerst dacht dat ze patrijspoorten waren. Vanaf het onderste gedeelte van het object waren er twee structuren zichtbaar die het tuig schenen te ondersteunen. De niet zichtbare kant van het object helde lichtjes over en rustte op enkele berkebomen waarvan er twee gebroken waren. Het object zag er donker en onbewoond uit, zonder vensters, deuren of luiken. Onderaan een artistieke impressie van het ruimtetuig.

Een vurig verzoek.

Waarom bevindt dit object zich hier, ’s nachts in het midden van een woud ? Wat is de bedoeling ? Misschien ging er iets fout en heeft het hulp nodig. Al deze vragen gingen op dat moment door Oleg’s hoofd en tegenover hem, op een afstand van een uitgestrekte hand en zomaar in het ijle, verscheen er een glimmende, rode stippellijn. Deze lijn vormde dan een vierkantig scherm van ongev. 150 mm op 150 mm groot, met afgeronde hoeken. Op het scherm verschenen er verschillende woorden geschreven in rode letters. Oleg herinnerde zich de juiste zin niet meer, maar in essentie kwam het er op neer dat men een vraag naar “brandend vuur” formuleerde.

Oleg gaat verder : “Ik veronderstelde dat het scherm op de romp van het object werd geprojecteerd. Automatisch keek ik om en zag Nikolai die nog altijd in de cabine van de truck zat. Nogmaals nam ik het scherm waar, maar ditmaal verscheen het juist tegenover de truck. Ik probeerde van de ene naar de andere kant te kijken, maar naar welke kant ik  mijn hoofd ook draaide, het scherm bleef altijd juist tegenover mij. De afstand tot het scherm bleef constant en ik strekte mijn hand uit om het aan te raken. Mijn vriend Nikolai, die vanuit de cabine deze capriolen gadesloeg, vroeg mij later waarom ik mijn hand bewoog. Het scherm bleef vóór mij tijdens de duur van het contact, maar de inscripties die op het scherm verschenen bleven net zolang staan tot ik alles begrepen had en slechts daarna werd de laatste inscriptie vervangen door een nieuwe.”

Het was alleen nadat Oleg duidelijk had begrepen wat er van hem werd gevraagd dat hij zich voorzichtig van het object terugtrok, terwijl hij nog altijd dezelfde weerstand waarnam. Hij keerde terug naar de truck en probeerde de rechtse cabinedeur te openen om er een doosje lucifers uit te halen. Niettegenstaande de gezamenlijke pogingen van de beide mannen, waren zij geruime tijd niet in staat de deur te openen. Plotseling ging de deur dan toch tamelijk makkelijk open en kon Oleg het doosje lucifers samen met een fles labo-alcohol uit de cabine nemen. De alcohol werd gebruikt als anti-vries voor het remsysteem. Nikolai werd nogmaals verzocht de truck niet te verlaten en Oleg ging terug naar dezelfde plaats waar hij voorheen stond. Ditmaal echter was hij in staat makkelijker te bewegen en ondervond hij geen weerstand meer. Hij legde een aantal droge bladeren op een hoopje, goot er wat alcohol over, en stak alles in brand. Toen hij zich oprichtte merkte hij dat er plots een passage verscheen op het oppervlak van het object die een doorgang vormde en doorliep tot in het binnenste van het tuig. Aan het uiterste einde van deze doorgang kon hij een glimmend, blauwachtig licht zien.

“Eerst had ik de indruk dat er zich binnenin de doorgang een schaduw bewoog tot ik mij realiseerde dat er zich iets bewoog in de gang naar de opening toe. Als ik uiteindelijk goed doorhad wat er zich voordeed, begon ik mij terug te trekken en viel in de sloot die zich langs de kant van de weg bevond. Ik sprong snel terug overeind en ging verder met gadeslaan wat er aan het gebeuren was. Iets naderde de opening en ik zag dat het een donkere “massa” was die op een zak of een baal leek. Deze “massa” bewoog al wiegend en buigend van de ene kant naar de andere en de omtrek was moeilijk te onderscheiden. Op dat moment schoof er een staaf uit het toestel die omboog en verder ging tot op de grond. De “massa” gleed langs de staaf terwijl het in grootte toenam en naderde het vuurtje met brandende bladeren. Ik was als verlamd van schrik ! De “massa” stond een ogenblik bij het vuur en ging dan terug naar het object en nam het doosje met lucifers mee. De “massa” ging langs dezelfde weg terug naar het object en verdween in de doorgang, het luciferdoosje met zich meenemend ! Pas dan slaagde ik erin mezelf uit de sloot te bevrijden. Ik ging terug naar de weg en keek nog eens om naar de truck. Ik werd verblind door de brandende koplampen maar kon niettegenstaande een verschrikte Nikolai onderscheiden die met zijn neus vast tegen de voorruit gedrukt stond.”

Een uitnodiging om binnen te gaan.

Geruime tijd bleef Oleg op de weg staan, niet in staat om weer tot zichzelf te komen. Toch realiseerde hij zich dat hij getuige was van een gebeurtenis die hij heel waarschijnlijk nooit meer zou meemaken, en besloot daar te blijven en de gebeurtenissen verder af te wachten. Het verlangen kwam plots in hem op het schip van meer nabij te observeren en onmiddellijk verscheen er een invitatie op het scherm dat nog steeds vóór hem zichtbaar was. Na een korte pause besloot Oleg het object te benaderen. Het eerste wat hem opviel waren verschillende ronde openingen ongev. 30 cm in doorsnede, die hij aanvankelijk interpreteerde als patrijspoorten. Binnenin deze openingen, op een diepte van 300-350 mm, was er een rooster zichtbaar met lichtgrijze elkaar kruisende lijnen. De centrale as van de openingen was ongev. een 30 tal graden verplaatst ten opzichte van het oppervlakteniveau van het object. Oleg kon ook het onderstel onderzoeken waarop het tuig rustte. De poot bestond uit twee delen die verbonden waren met een duidelijk te onderscheiden scharnier. De dwarsdoorsnede van elk van de twee onderdelen van de poot had het profiel van een driezijdige holle balk, waarvan de diameter van het onderste gedeelte smaller was, zodanig dat het in het bovenste gedeelte kon opgevouwd worden. Op de bodem van het schip waren de nissen, waarin de poten konden worden opgeborgen, duidelijk zichtbaar. Maar omdat de omgeving waar de poten op de bodem stonden slecht verlicht was, was Oleg niet in staat de juiste constructie van de poot te achterhalen. De andere en niet zichtbare kant van het object rustte op bomen en helde over naar de kant waar Oleg stond, zodanig dat het onderste gedeelte van de opening zich juist boven zijn hoofd bevond. Ten einde uit te maken uit welk materiaal het object gemaakt was, wilde Oleg het met zijn hand aanraken. Uit het gedeelte van het object waar Oleg stond kwam er een stang te voorschijn. Het leek een ronde, zachte buis te zijn met een diameter van ongev. 50 mm. De buis was koud en metaalachtig. Daarna verliepen de gebeurtenissen als volgt :

“Ik wou naar binnen kijken, maar omdat de opening zich boven mijn hoofd bevond, besloot ik de buis vast te nemen en te springen. Het moment dat ik de buis vastnam stond ik gelijk binnen in de opening. Trappen of een lift waren niet aanwezig. Ik merkte geen uitwendige beïnvloeding, alles gebeurde op een natuurlijke manier, als vanzelf. Het kwam in me op dat dit alles een potentieel gevaar inhield en besloot zo voorzichtig mogelijk te zijn. Op dat moment kreeg ik een bericht op het scherm dat ik niet bevreesd moest zijn en dat ik naar binnen kon. Wanneer ik de gang betrad keek ik naar de muren en merkte op dat er geen deuren waren. De gang was merkbaar breder dan de opening, de vloer was vlak en de muren en het plafond hadden een ovale vorm. Ik ging de gang door in de richting van het glimmend licht en voelde dat ik op een vlakke, metaalachtige vloer wandelde. Ik had het gevoel dat de muren meer structureel waren en niet gedecoreerd, en iets aan de achterkant was met de muren verbonden. Er was duidelijk een soort muurversteviging aanwezig. Ik wou de muren niet aanraken, dus kon ik niet juist vaststellen waaruit deze versteviging bestond”.

Enorm veel licht.

Oleg ging nog zo’n 6 à 7 meter de gang door en merkte dan dat deze gang uitmondde in een grote hal met een diameter van ongev. 20 meter. Aan de andere kant van de hal waren er vijf andere ingangen, identiek aan degene die hij juist gebruikt had. Het plafond in de hal was gebogen en straalde een zacht, diffuus, blauw licht uit. Tussen de andere ingangen en langs de muren, waren er panelen met flitsende lichten. Elk paneel scheen te zijn samengesteld uit vijf of zes verticale elementen. Aan de linkerkant van de ingang langswaar Oleg was binnengekomen waren er twee muren zonder panelen. In plaats van panelen waren er horizontale, donkerkleurige nissen in de muren. Eveneens aan de linkerkant bemerkte hij twee donkere, vage plekken die er als zakken of balen uitzagen, en die eerst bewegingloos waren maar dan naar hem toekwamen. De zakken of  balen waren identiek aan de “massa” die hij nabij het vuur had gezien. Oleg stopte en stond bewegingloos in de ingang van de hal.

“Van zodra ik in de hal begon rond te kijken, kwamen er verschillende vragen bij me op waarvan ik de antwoorden dadelijk in mijn hoofd kreeg alvorens ik ze op het scherm kon lezen. Verschillende antwoorden werden vergezeld door demonstraties, hoe bepaalde structuren die mij interesseerden, werkten. Ook mijn vraag naar het nut van de donkere horinzontale nis aan de linkerkant van de muur werd mij op deze wijze gedemonstreerd. De nis was een drie-dimentionaal informatiescherm op hetwelk het interieur werd getoond van een ander zusterschip met dezelfde bewegende “massa’s”. (gedurende de demonstratie waren de twee “massa’s” in het schip bewegingloos). Dan vertoonden ze een schip in de ruimte, tussen de sterren, en aan het einde van de demonstratie, lieten ze de presentator zien van een Sovjet televisie programma “Vremya” genoemd. (Nota : Vremya was in de voormalige Sovjetunie en is in het huidige Rusland een zeer gekend nieuwsprogramma dat nu nog altijd loopt). Aan mijn rechter kant bevond er zich een ovaal controlepaneel of tafel op ongeveer 1,5 meter van de muur, uitgerust met vele schakelaars en lichten. Deze verlichte knoppen waren vlak en rechthoekig. Sommigen staken boven het niveau van het controlepaneel uit, anderen liepen gelijk met de top van het paneel. Op de bovenkant van de lampjes stonden symbolen in de vorm van geometrische figuren zoals circels, driehoeken, vierhoekige tekens, lijnen enz… en combinaties ervan. De zwarte schakelaars op het paneel hadden het uitzicht van een soort dwarspen. Er bevonden zich absoluut geen meters of soort LCD-schalen op het controlepaneel.”

Volgens Oleg stond er ook een lange, rechte divan naast het controlepaneel en was er een circelvormige spleet in de vloer in het centrale gedeelte van de hal. Dit bracht hem op het idee dat het centrale gedeelte van de vloer kon ronddraaien, zodanig dat het controlepaneel kon gepositioneerd worden tegenover elk van de verticale panelen die zich langs de muren bevonden. Op deze verticale panelen bemerkte Oleg hetzelfde type flikkerlichtjes zoals op het controlepaneel. De kleur van het interieur was wit inclusief de vloer. Alleen het plafond straalde een zacht, blauw licht uit. Terwijl hij naar omhoog keek probeerde Oleg uit te maken waar het licht vandaan kwam en formuleerde gelijktijdig de vraag wat voor soort licht het was. Het antwoord op deze vraag verscheen niet op het scherm. In antwoord op zijn vraag “Wie zijn jullie ?” en “Waar komen jullie vandaan?” begon het gewelf in de hal langzaam te dimmen zoals in een planetarium en verscheen er een sterrenkaart op het plafond. Oleg probeerde een hem bekend sterrenstelsel te vinden maar plots begon één van de  sterren te pulseren en kwam traag naar beneden. De donkere bijna zwarte sterrenhemel gecombineerd met de pulserende ster die boven Oleg’s hoofd hing, gecombineerd met de flikkerende lichten van het controlepaneel en de verticale panelen, straalden genoeg licht uit om hem in staat te stellen alle elementen te observeren in het volledige interieur van het ruimtetuig. Binnen de minuut begon de pulserende ster langzaam te stijgen en het gewelf lichtte terug op met een diffuus blauw licht. Oleg was niet in staat de hem getoonde sterrenkaart nauwkeurig te bestuderen en wist zich niet te herinneren welk sterrenstelsel in beeld werd gebracht. Hij vroeg waar deze pulserende ster gelocaliseerd was en kreeg als antwoord “Dit is in uw gallactisch stelsel”.

“Ik stelde vraag na vraag. De antwoorden kreeg ik reeds in mijn hoofd alvorens ik ze op het scherm zag. Ik vroeg, “Op welk soort schip ben ik nu ?” “Wat voor soort aandrijving gebruiken jullie om het te laten vliegen ?” Het antwoord daarop was dat dit tuig een verkenner was en electromagnetische velden aanwendde om het te laten vliegen. Mij werd verteld dat ze bezig waren een studie te maken van onze planeet, die ze nodig hadden als springplank naar de toekomst. In antwoord op mijn vraag “Hebben jullie een connectie met Bigfoot ?” antwoordden ze “Ja” en voegden er aan toe dat ze Bigfoot voortdurend in het oog hielden (Zie conclusie). Terwijl ik vraag na vraag stelde bemerkte ik plots dat er een derde “massa” verscheen in de hal en dan een vierde. Klaarblijkelijk vond er tussen hen een soort conversatie plaats en werd me duidelijk gemaakt dat het tijd was om het schip te verlaten. De gedachte kwam bij me op om bij hun iets achter te laten als aandenken. Ik maakte mijn polshorloge los en wou die op  de vloer leggen, maar op hetzelfde moment werd mij verteld dat ze van de Aarde alles afwisten en dat ze niets nodig hadden. Voor de eerste maal gedurende mijn verblijf in het toestel stelden ze me de vraag “Waarom gebruik je een horloge gemaakt in een ander land ?” Dan vroeg ik “Is het mogelijk om jullie nog eens terug te zien ?” Zijn antwoordden “Als je in gevaar bent zullen we je terugvinden binnen de 15 seconden”. Ik deed enkele stappen achteruit, draaide me om, en ging de gang door in de richting van de opening. Terug bij de ingang van het tuig nam ik met mijn rechterhand de buis vast en als vanzelf stond ik plots terug op de grond. Ik keek niet achterom, ging terug naar de sloot toe, die ik overstak, en stond terug op de plaats waar ik minuten geleden stond. Wanneer ik omkeek bemerkte ik dat de buis en de opening verdwenen waren. Na enkele seconden zag ik dat de buitenste rand begon te bewegen in de richting van de klok. De koepelvormige top begon ongev. 30 seconden later te bewegen tegen de richting van de klok en het tuig werd omgeven door een lichtstraling. De snelheid van de omwentelingen nam toe en het tuig werd volledig omgeven door de straling en werd een lichtbal.”

Oleg bemerkte dat de omwentelingen en de lichtstraling gebeurden in een volledige stilte. Op dat moment zag hij op de weg nog twee wagens staan met hun koplampen aan en werd zijn aandacht voor enkele seconden van het tuig afgeleid. Mede door het geluid van krakende bomen keek hij terug in de richting van het ruimtetuig. De lichtbal veranderde ietwat van positie en begon zacht te stijgen. Het tuig accelereerde abrupt en verdween uit zicht in de richting van het noord-oosten. Zijn vriend Nikolai stapte uit de truck en samen met de inzittenden van de andere wagens, gingen ze naar Oleg toe en stelden hem tal van vragen. Oleg was te zeer onder de indruk van het gebeuren, kon geen woord uitbrengen, en realiseerde zich niet ten volle wat er zojuist gebeurd was. Met trillende handen en benen ging hij terug in de truck zitten maar was niet in staat het gaspedaal in te drukken of de versnellingsbak te bedienen. Hij moest de besturing van de truck aan zijn partner overlaten. Terwijl Oleg achteroverleunde in de zetel van de truck bekeek hij zijn horloge die hij nog steeds in zijn hand hield. Vanaf het moment van het oponthoud waren er 20 minuten voorbijgegaan. Ze hadden nog anderhalve dag om op hun bestemming te geraken.

 Conclusie.

Deze nabije ontmoeting is erg interessant omdat er in eerste instantie meerdere getuigen bij betrokken zijn. De twee truckchauffeurs en de passagiers van de twee andere voertuigen die het gelande tuig hebben kunnen observeren en het hebben zien vertrekken. Ook merkwaardig is dat een stoutmoedige Oleg Kirzhakov alles goed wist te observeren en een gedetailleerde beschrijving gaf van het interieur van het tuig. Zoals bijna alle “close encounter” gevallen heeft ook deze gebeurtenis veel weg van een science fiction verhaal, maar daarom zijn ze niet minder geloofwaardig. Zoals reeds vermeld werd dit verhaal de wereld ingestuurd door een Russische wetenschapper die naast zijn eigen wetenschappelijke dicipline, de paleontologie, de moed heeft om ook andere randwetenschappelijke thema’s zoals de ufologie aan te pakken. Intussen zijn vanuit Rusland, het grootste land ter wereld, heel wat opmerkelijke verhalen naar buiten gekomen en wordt stilaan het stilzwijgen doorbroken. Tot de val van het communisme in 1989 bestond er in de voormalige Sovjetunie een officiële politiek van geheimzinnigheid en desinformatie. Tijdens dit incident werd de hoofdgetuige Oleg gevraagd een vuurtje te maken hetgeen eigenlijk neerkomt op een absurditeit, alsof een hoogtechnologische beschaving die vast ver vooruit is op de onze, niet weten hoe ze vuur moeten maken. Dit komt echter meer voor in zulke gevallen en men kan zich afvragen of ze de meest elementaire en essentiële zaken niet verleerd zijn.

Deze ufonauten gaven ook toe dat er een vermeende connectie bestaat met de legendarische “Big foot”. Dit is een veronderstelde primaatsoort uit de Verenigde Staten en Canada en draagt ook de indiaanse naam “Sasquatch”. Indien hij bestaat zou het een humanoïde figuur zijn die net zoals de mens rechtop kan lopen. Ook in Azië en Oceanië zouden deze creaturen als eens gezien worden en hebben daar andere namen zoals : Yeti, Migyur, Almas, Yeren en Gin-sung. Het mogelijke bestaan van aapachtige humanoïden is een onderzoeksobject van de “Cryptozoölogie”. Het woord is afgeleid van de Griekse woorden : kryptos (verborgen-onbekend), zoos (leven) en logos (wetenschap). Het is dus letterlijk de studie van het verborgen leven. Onderaan links een artistieke afbeelding van Big foot en rechts een afbeelding van de Yeti.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Jammer genoeg is er niets bekend in verband met een mogelijk post-wetenschappelijk onderzoek. Werd achteraf de site verder onderzocht ? Werden er bodemmonsters genomen voor analyse ? Waren er fysiologische en/of psychologische effecten bij de getuigen ? Ten einde hier een duidelijk antwoord op te krijgen heb ik contact opgenomen met zowel Dr. Uvarov als het Nexus magazine in Australië. Ik hoop hierover later meer info te bezorgen.

Bronnen :

Literatuur.

Ufonauten in opmars – Julien Weverbergh

De UFO uitdaging – J.Allen Hynek

Websites.

http://www.ufocongressstore.com

http://www.ufocasebook.com

http://nl.wikipedia.org

 DE BETTY EN BARNEY HILL ONTVOERING

Ontvoerd door aliens.

Vele onderzoekers die zich in de vijftiger jaren en begin de jaren zestig met UFO’S bezighielden, hadden hierover aparte meningen. Het lag toen wel binnen de mogelijkheden dat iemand een vreemd object in de lucht kon observeren en rapporteren, maar het leek onmogelijk dat buitenaardsen die in ufo’s rondvlogen zich met mensen zouden inlaten, laat staan dat ze hen tegen hun wil zouden oppakken. Deze attitude zou voor altijd verstoord worden met het Betty en Barney Hill incident, hét vlaggeschip van de buitenaardse ontvoeringen. Hun reis in het onbekende begon in NEW HAMPSHIRE, Verenigde Staten in september 1961 en zou voor altijd verandering brengen in het verdere verloop van het UFO onderzoek. Hieronder een kaartje van de V.S. met aanduiding van de staat New Hampshire.

 

Een grillig bewegende ster.

De Hills waren een gemengd koppel. Barney was een 39 jarige Afro-Amerikaan en werkte in dienst van de post, en Betty was een 41 jarige blanke vrouw die diensthoofd was bij de kinderzorg. Barney was een maaglijder en bij wijze van ontspanning hadden de twee besloten met vakantie te gaan naar Canada. Op 19 september vatten ze hun terugreis aan. Om ongeveer tien uur ’s avonds zag Barney, die de wagen bestuurde, een ster die zich grillig leek te gedragen. Hij bracht Betty hiervan op de hoogte en terwijl ze hun weg vervolgden hielden ze dit verder in de gaten. Hieronder een foto van de Hills.

Veelkleurige lichten en rijen vensters.

Zij bevonden zich juist ten noorden van “North Woodstock” toen Barney bemerkte dat de “ster” zich op een ongebruikelijke manier voortbewoog. In de omgeving van “Indian Head” gekomen, hielden ze halt en verlieten ze de wagen om zo de situatie beter te kunnen inschatten. Barney nam zijn verrekijker en zoomde in op hetgeen dat naar zijn mening een ster was, maar het was geen ster ! Hij kon verschillende veelkleurige lichten en rijen vensters onderscheiden die zich rond het vliegend object bevonden. Het object kwam dichterbij en nu kon Barney mensen zien die zich binnen in het tuig bevonden. Was dit vreemde vliegende voorwerp bemand door mensen ?

Zesenvijftig kilometer (35 miles) in twee minuten.

Het volgende dat de Hills zich herinnerden was dat het vreemde object en de inzittenden hen vrees aanjoeg. Barney holde terug naar de wagen waar Betty nog steeds aan het wachten was. Ze sprongen in het voertuig en reden als de bliksem de snelweg op. Ze probeerden daarna het object terug te vinden maar bemerkten dat het nu verdwenen was. Terwijl ze hun weg vervolgden hoorden ze op een gegeven moment een piepend geluid … éénmaal, en dan weer. Alhoewel ze de indruk hadden dat ze slecht een paar minuten aan het rijden waren, hadden ze al een goeie 56 km (35 miles) afgelegd !

UFO waarneming bevestigd door de radar.

Uiteindelijk geraakten Betty en Barney veilig thuis. Nadat ze de ufo geobserveerd hadden verliep de reis naar huis verder zonder incidenten. Ze waren vermoeid van de reis en gingen onmiddellijk naar bed. De volgende morgen na het ontwaken belde Betty haar zus Janet op en deed haar het relaas over het vreemde tuig dat ze gezien hadden. Janet raadde Betty aan “Pease Air Force Base” op te bellen en hen te melden wat ze beiden gezien hadden. Nadat Betty haar verhaal verteld had, zei Major Paul W. Henderson haar : “De UFO werd ook door onze radar opgemerkt”.

Twee uur verloren tijd.

Het minste wat je kon zeggen is dat de Hills zich deze dingen niet hadden ingebeeld, en ze probeerden het incident zo snel mogelijk te vergeten. Maar kort daarna had Betty last van nachtmerries. In haar dromen beleefde ze hoe haar echtgenoot fysiek werd gedwongen in een of ander tuig binnen te gaan. Niet lang daarna echter werden ze gecontacteerd door twee reporters die hun verhaal aan de weet waren gekomen. Met de hulp van deze reporters brachten de Hills de gebeurtenissen van 19 september nauwkeurig in kaart. Dan bleek dat er geen twijfel kon over bestaan dat het koppel twee uren was kwijtgeraakt.

Dr. Benjamin Simon wordt ingeschakeld.

Van zodra dit UFO incident meer bekendheid verwierf waren de Hills verplicht zich van de media te distantiëren. Omwille van het element “verloren tijd” en het verlangen te weten te komen wat er mogelijk gebeurd was gedurende deze periode, besloten ze een psychiater te raadplegen. Zij besloten Dr. Benjamin Simon, een gereputeerd en in de stad Boston gevestigde psychiater en neuroloog, in te schakelen. Hij zou naderhand een belangrijke rol spelen in het hele ontvoeringsverhaal. Hieronder een foto van Dr. Simon.

 

Regressieve hypnose.

Hij besloot bij de Hills regressieve hypnose toe te passen, een behandeling die hopelijk zou leiden tot de ontsluiting van de in hun geheugen opgeslagen herinneringen gedurende de twee verloren uren. De sessies begonnen met Betty en dra zou ook Barney aan de beurt komen. Na een behandeling die zes maanden duurde was de conclusie van Dr. Simon dat de Hills ontvoerd werden en in een onbekend tuig gebracht. Regressieve hypnose is een controversiele behandeling die veelal gebruikt wordt om verloren herinneringen die in het geheugen opgeslagen liggen, te helpen ontsluiten. Deze methode werd ook gebruikt bij een aantal ontvoerings-incidenten die achteraf plaatsvonden.

Feiten komen aan het licht.

Het werd duidelijk dat enkele markante feiten, opgeslagen in de herinnering van de Hills, nu aan het licht kwamen. Hun auto kwam tot stilstand, de ufo was in het midden van de weg geland en vreemde wezens kwamen in de richting van hun wagen. Zowel Betty als Barney werden in het tuig binnengebracht. Ze werden onderworpen aan verschillende medische en wetenschappelijke testen. Alvorens de aliens hen vrijlieten werden ze gehypnotiseerd en werd hen opgedragen deze ontvoering geheim te houden. Hieronder een artistieke impressie van het bewuste tuig.

Kaalhoofdige aliens.

Tijdens de intensieve regressie sessies zouden de Hills hun ontvoerders beschrijven als : kaalhoofdige vreemde wezens, ongeveer 1,50 meter groot (five foot), met een grijsachtige huid, peervormige hoofden en scheefstaande katachtige ogen”. Deze omschrijving komt zeer goed overeen met hetgeen men later de “grijzen” (greys) zou noemen. Deze omschrijving is nu gemeengoed geworden als men het over kleine wezens heeft met grote hoofden, grote scheefstaande ogen, kleine monden, weinig of geen oren en haarloos. Er werden verder ook details vrijgegeven in verband met de feitelijke procedures waaraan de Hills onderworpen werden. Er werden monsters genomen van hun huid, haar en nagels. Betty onderging gynaecologische testen en Barney onthulde met tegenzin dat van hem spermamonsters werden afgenomen. Hieronder een artistieke impressie van een door de Hills beschreven alien.

Het Betty en Barney Hill incident is tot op vandaag nog steeds onderwerp van studie en discussie. Het is hét ontvoeringsincident, waarbij aliens betrokken zijn, met hetwelk alle andere gevallen worden vergeleken en beoordeeld.

 

 

Dit artikel is nog niet beëindigd en wordt gevolgd door beknopte samenvattigen van andere bekende nabije ontmoetingen waarbij meerdere getuigen betrokken zijn.

Bekijk ook eens mijn linkpagina met relevante links over dit en andere onderwerpen.

url :

http://cosmos.linksysteem.com

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

DE GROOTSTE UFO

DE MAAN : ASTRONOMISCH EN GEOFYSISCH.

 

De maan is onze naaste buur in de ruimte en wordt soms ook vernoemd naar haar Latijnse naam “Luna”. De meeste manen in het zonnestelsel zijn erg klein, maar er bestaan ook enkele grote planeetachtige manen en onze maan is daar één van. Daarom worden de aarde en de maan ook wel eens als “dubbelplaneet” aangeduid.

De maan voltooide veel eerder haar proces van afkoeling en inkrimping dan de aarde. Ook de maanvulkanen hadden, eerder dan op aarde, al opgehouden te werken. Bij gebrek aan een betere verklaring wordt verondersteld, dat toen de planeten van ons zonnestelsel voor de eerste maal hun omloop rond de zon deden, de maan van de aarde werd afgerukt door de aantrekkingskracht van de zon. Een mysterie zijn de oorsprong van de kraters op de maan. Er zijn er meer dan dertigduizend. Het zouden enerzijds uitgedoofde vulkanen kunnen zijn of anderzijds gevormd door een bombardement van grote meteorieten op de halfvloeibare massa van de maan voordat ze stolde. Sommige van deze cirkelvormige krater-bergkammen zijn meer dan 6000 meter hoog. Deze hoogte kan gemeten worden aan de lengte van hun schaduwen. Ook hebben sommigen een diameter van ongev. tweehonderd kilometer. Vulkanen op aarde zijn veel kleiner en hiermee niet vergelijkbaar. Een van de grootste, niet geërodeerde kraters op aarde, de Winslow krater in Arizona V.S., heeft maar een diameter van ongev. 1600 meter. Hier moet een catastrofale gebeurtenis aan zijn voorafgegaan of zijn er andere oorzaken ?

Nader geofysisch onderzoek van de maan en verschillende experimenten hebben duidelijk aangetoond dat er markante anomalieën bestaan in de bodemstructuur en dat de maan een heel kleine kern moet hebben en grote holtes bevat, om niet te zeggen dat ze  volledig hol zou kunnen zijn. Dit is in principe onmogelijk omdat een natuurlijke sateliet geen hol voorwerp kan zijn. Het grootste mysterie van de maan is ongetwijfeld de vraag hoe ze er in de eerste plaats gekomen is. Er bestaan hierover verschillende hypothesen en theorieën, maar algemeen wordt aangenomen dat de maan elders is ontstaan en op een bepaald moment in een ver verleden in het zwaartekrachtveld van de aarde is gekomen.

Volgens de Amerikaanse schrijver en biochemicus Isaac Asimov is dit onwaarschijnlijk omdat ze te groot is om door de aarde gevangen te kunnen worden. De maan is eentachtigste van de aardmassa en een kwart van haar diameter. Dat ze vervolgens in een bijna circelvormige baan om de aarde is terechtgekomen is een bijna onmogelijke eventualiteit. Tussen 1969 en 1972 werden er door Amerikaanse astronauten zes bezoekjes afgelegd, maar toch blijft de maan voor wetenschappers in veel opzichten een raadsel en zit men nog steeds met fundamentele vragen. Ondanks een aanzienlijke buit van steen en bodemmonsters, foto’s en videobanden en de plaatsing van vijf wetenschappelijke stations blijven de maanmysteries overeind en hebben zelfs nog meer vragen opgeroepen. De maan zou in eerste instantie veel ouder zijn dan werd aangenomen, zelfs veel ouder dan de aarde en de zon. De ouderdom van de maansteen-monsters zou tussen de 4,5 en 5,3 miljard jaar liggen, terwijl men veronderstelt dat de aarde hooguit 4,6 miljard jaar oud is. Dus men zou kunnen stellen dat de maan bijna een miljard jaar ouder is dan onze planeet. De hypothesen rond het ontstaan van de maan zijn legio maar een steeds terugkerend raadsel is de disproportionele grootte van de maan.

  

 

 

Op de foto’s : links een volle maan (zichtbare kant) – midden de achterkant van de maan (niet zichtbaar) en rechts de proportionele verhouding aarde/maan.

DE MAAN-ANOMALIEËN.

Er is overvloedig bewijsmateriaal voorhanden dat de maan veel anomalieën in zich draagt. Volgens een rapport van de NASA “Chronological Catalogue of Reported Lunar Events” uitgebracht in 1968 werden er tussen 1540 en 1967 een 570 tal maan anomalieën geregistreerd. Hier een kleine opsomming van enkele belangrijke en merkwaardige gebeurtenissen op de maan.

november 1671 : een kleine witte wolk werd op de maan gezien door de Franse astronoom G.D. Cassini.

mei 1787 : door twee astronomen werden er lichtflitsen waargenomen.

maar en april 1787 : waarneming van “heldere” plekken, vulkanen en bewegende lichten door de Brit sir F.W. Herschel.

juli 1821 : “schitterende, flitsende lichtplekken” waargenomen door een Duitse astronoom.

april 1882 : “bewegende schaduwen” in het Aristotelesgebied.

april 1915 : in de Clavius-krater werd een lichtstraal waargenomen.

juni 1940 : strepen van helder licht waargenomen in de Plato-krater. Op deze locatie werden er geregeld meldingen van lichten geregistreerd.

juli 1954 : door twee observatoria werd op de bodem van de krater Piccolomini een ”rechte zwarte lijn” waargenomen die daarvoor nooit werd gezien en die daarna verdween.

september 1959 en juni 1964 : mysterieuse donkere massa’s waargenomen.

september 1967 : Canadese astronomen zien een donkere wolk omgeven door een violette kleur.

Deze gebeurtenissen worden ook “Lunar Transient Phenomena” genoemd en werden ook na 1967 nog geregistreerd. Er zijn op de maan ook gebieden die de suggestie wekken van kunstmatig gemaakte groeven en rillen. Dit is o.a. het geval op de GASSENDI krater die door geologen worden uitgelegd als oude rivierbeddingen, seismische aktiviteit of eerdere vulkanische aktiviteit (zie foto midden).Op de VITELLO krater zijn er sporen van een machine-afdruk, maar volgens de Nasa zou dit een naar beneden gerolde maansteen zijn. (zie foto links). Rechts een foto genomen in 1967 door de Lunar Orbiter 3, dit lijkt geen natuurlijk proces te zijn maar wel een spoor van een of andere machine. Wel wordt gesuggereerd dat de maan eens in een ver verleden een planeet in wording was en nog steeds vulkanische aktiviteit heeft met uitstoot van gassen. Dit zou dan de lichtflitsen en de donkere massa’s kunnen verklaren.

 

 

 

 

 

We kunnen nu het maanoppervlak onder de loupe nemen met de meest moderne computergestuurde beeldtechnologie maar het is nog steeds niet mogelijk voor al deze anomalieën een redelijke en aanvaardbare verklaring te geven.

 

 

Verder werden er op het maanoppervlak ook een aantal structuren opgemerkt waarvan men denkt dat ze vermoedelijk artificieel zijn. Ook hiervan een drietal merkwaardige voorbeelden :

 

a) The Bridge (de brug).

 

Dit zou een 3 km lange “brug” zijn die de Mare Crisium-krater overspant. Dit bericht werd voor het eerst de wereld ingestuurd door de krant “New York Herald Tribune” in juli 1953 naar aanleiding van de ontdekking ervan door hun wetenschapsredacteur. Deze mededeling werd door astronomen niet serieus genomen maar werd naderhand wel bevestigd door twee Britse wetenschappers die beweerden dat het er “kunstmatig” uitzag en bijna van de ene op de andere dag “was opgedoken”.

 

b) The Sharf (de scherf).

 

Dit “object” werd ontdekt in het Ukert-gebied en werd oorspronkelijk gefotografeerd door de ORBITER 3 als voorbereiding op de Apollo maanvluchten. Dit object zou 2,4 km boven het maanoppervlak uitkomen en volgens een gereputeerd geoloog, zou geen enkel natuurlijk proces zo’n structuur kunnen verklaren.

 

c) The Tower (de toren).

 

Dit object zou meer dan 7 km boven het maanoppervlak uitkomen en is van alle kanten gefotografeerd. Het bevindt zich in de buurt van de “scherf” en is een raadsel van de hoogste orde.

Het lijkt er sterk op dat de maan wel eens zou kunnen bewoond worden door een of meerdere intelligente rassen die waarschijnlijk afkomstig zijn van buiten ons zonnestelsel. Werd de toenmalige Amerikaans-Russische ruimterace op gang gebracht met deze ontdekkingen en anomalieën in het achterhoofd of waren het alleen maar prestige en zuiver wetenschappelijke projecten ?

Hier volgen twee interessante YouTube video’s :

a) “Amazing moon anomalies revealed” een overzicht van verschillende vermeende maan anomalieën.

b) “Lunar Base Towers” in verband met structuren op de maan waarvan de beelden werden ”bewerkt” alvorens ze vrij te geven.

 

 

 

 

 

 

 

 

DE MAAN ALS BUITENAARDSE BASIS ?

De mens heeft al eeuwenlang naar de maan getuurd, eerst met het blote oog, daarna met op aarde geplaatste instrumenten. Het ruimtetijdperk maakte het mogelijk om de maan van dichterbij te onderzoeken. Tussen 1959 en 1969 waren er een reeks van onbemande Sovjet en Amerikaanse ruimtesondes die de maan uitgebreid fotografeerden of op de een of andere manier onze sateliet onderzochten vanuit een omloopbaan of door erop te landen. Alles bij elkaar hebben zes Apollo ruimtevaartuigen in het totaal twaalf astronauten op de maan gezet. De laatste bemande missie was die van de Apollo 17 in december 1972 en daarna hield het op. Onderaan links: de Apollo 17 op de maan. Onderaan rechts : een astronaut op de maan.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Stilstand van de bemande maanvluchten.

Het is al jaren een discussiepunt onder UFO onderzoekers waarom de bemande maanvluchten volledig tot stilstand kwamen na de vlucht van Apollo 17. De reden hiervoor zou drieërlei kunnen zijn. In eerste instantie de afkeer of zelfs vijandigheid van de Amerikaanse publieke opinie ten opzichte van de maanvluchten toen men zich goed realiseerde hoe hoog het kostenplaatje wel was. Anderzijds het gebrek aan geld, dit is de officiële versie, en dat ze verder geen praktische waarde meer hadden. Maar, aan de ene kant was er geen politieke en maatschappelijke steun meer om veel geld in het Apolloproject te steken, en aan de andere kant werd de kans dat het technisch een keer echt mis zou gaan statistisch gezien steeds groter. Als er een bemanning niet meer terug zou komen zou dat een grote smet werpen op de eerdere successen, en mogelijk het einde van de NASA en de bemande ruimtevaart betekenen. Dit viel echter niet in goede aarde bij de meeste geleerden die zich beklaagden over het einde van deze missies op een tijdstip dat lang niet alle mysteries opgelost waren en er zelfs nog meer bijkwamen. De astronoom Dr. Thomas Gold zou ooit gezegd hebben : “Het is alsof je een Rolls-Royce koopt en er dan niet mee rijdt omdat je geld wilt besparen op de benzine”. De derde reden klinkt misschien onheilspellender en is misschien speculatief maar het gerucht, als zouden de aardbewoners daar geweerd worden en de toegang ontzegd door aliens, blijft hardnekkig circuleren. Zou het mogelijk zijn dat net zoals bij sommige Mars missies (zie Focus op Mars) hier ook een soort van quarantaine werd opgelegd door buitenaardsen ?

Er zijn allerlei indicaties die in die richting gaan. Meer en meer mensen, ook voormalige astronauten, komen met verhalen dat er een buitenaardse aanwezigheid zou zijn op de maan. Geruchten gaan dat deze basis aan de andere kant van de maan gevestigd is (dus de kant die we vanaf de aarde nooit zien). Men kan zich ook de vraag stellen waarom de Amerikanen of Russen nooit pogingen hebben ondernomen om een maanbasis te bouwen. Dit lijkt uiteindelijk een beter en eenvoudiger idee dan een zwevend ruimtestation. In 1973 werd in een publieke verklaring in verband met de resultaten van het maan programma, voor het eerst door de Nasa toegegeven dat zeker 25 astronauten met Ufo aktiviteiten geconfronteerd werden tijdens hun vluchten naar de maan.

Wernher von Braun het voormalige hoofd van het US maan programma heeft jaren later in een van zijn interviews eens laten ontvallen dat “sommige buitenaardsen machtiger waren dan de aardbewoners zich ooit konden inbeelden”. Hij beweerde ook dat “iemand” iedere maanvlucht geleid door de Verenigde Staten in het oog hield. Philip Corso een gepensioneerde luitenant-kolonel van het Amerikaanse leger  beweert dat het Amerikaanse leger en luchtmacht zeker over een 120 tal foto’s beschikt genomen door de  maan astronauten “die enig bewijs toonden van buitenaardse aanwezigheid”. Ook zou er zich meer dan één buitenaardse basis op de donkere zijde van de maan bevinden. Dit beweren verschillende ufologen en in de loop van het jaar 2008 werden er door Japanse astronomen verschillende donkere objecten van ongev. 500 tot 1000 meter lang op videotape vastgelegd die zig-zag over het maanoppervlak bewogen. Een van deze vermeende alien maanbasissen zou volgens een woordvoeder van het Amerikaanse leger “Luna” noemen en zou ook door Apollo astronauten gezien en gefilmd zijn. Een mijnbouwbasis met zeer grote machines en zeer grote ruimteschepen die werden omschreven als moederschepen.

Waarom mijnbouw ? Men weet al zeer lang, geologen hebben dit vastgesteld, dat de maanbodem verschillende waardevolle en op aarde zeldzame metalen bevat. Ook is men er recentelijk achter gekomen dat de maanbodem rijk is aan het “helium 3″ isotoop dat zeer belangrijk blijkt te zijn voor de energie opwekking in toekomstige interstellaire ruimtetuigen.

De ruimteschip-maan theorie.

De hypothese als zou de maan een creatie zijn van een buitenaardse inteligentie werd de wereld ingestuurd door twee Russen Michael VASIN en Alexander SHCHERBAKOV. Dit zou er op neer komen dat de maan niet een volledig natuurlijke wereld zou zijn maar een planetoïde die miljarden jaren geleden in een verre uithoek van de ruimte werd “bewerkt” door intelligente wezens met een superieure technologie. Deze voor een deel artificiele wereld werd dan door de cosmos gestuurd om uiteindelijk in een baan om de aarde terecht te komen. Dit leek een krankzinnig idee maar deze hypothese werd in 1975 verder uitgewerkt en ondersteund door de auteur en onderzoeker Don Wilson. Deze hypothese kon eigenaardig genoeg veel van de maan mysteries verklaren zeker wat betreft de oorsprong, de bodemstructuur en de verbazingwekkende baan van de maan.

Een aarde zonder maan.

In oude overleveringen en legendes vindt men zelfs indicaties dat ooit de mensheid een aarde gekend heeft zonder maan. Aristoteles, een Grieks filosoof, vertelt over een volk in Arcadië (streek in midden Griekenland) die daar woonden “voordat er een maan in de hemel was”. Zowel de Griekse schrijver Plutarchus als de Romeinse schrijvers Ovidius en Rhodius schreven over “voor-maanse mensen” in Arcadië. Ook Tibetaanse teksten verwijzen naar een volk op het continent “Gondwana” dat al een redelijke beschaving bezat voordat er een maan was. Gondwana was een zuidelijk “supercontinent” dat 200 miljoen jaar geleden bestond uit gebieden die tegenwoordig grotendeels op het zuidelijk halfrond liggen, waaronder Antarctica, Zuid-Amerika, Afrika, India en Australië. Hier een impressie hoe dit supercontinent er moet hebben uitgezien :

Ook auteur en wetenschapper I. Velikovsky schrijft dat er overleveringen van verschillende volkeren bestaan die getuigen dat in een heel oude periode, binnen mensenheugenis, er geen maan was die de aarde vergezelde. Hij vermeldt specifiek het Finse epos Kalevala dat getuigt over een tijd “toen de maan in haar baan geplaatst werd”. Overtuigend bewijs voor de ruimteschip-maan theorie is dit niet en deze fragmenten zijn eerder speculatief maar geven toch een zekere indicatie in die richting.

Aliens op de maan ?

Volgens de Britse auteur Maxwell Cade in zijn boek “Other worlds than ours” zouden er inteligente wezens, of het nu aardbewoners of aliens zijn, onder het maanoppervlak kunnen leven mits enige aanpassing en technische middelen. Men heeft er complete bescherming tegen de kosmische straling en enkele meters onder het maanoppervlak heerst een constante temperatuur van ongev. min 70 Celcius, hetgeen niet veel kouder is dan op Antarctica. Wijlen Dr.Carl Sagan, astronoom en die verbonden was aan de universiteit van Harvard, heeft herhaaldelijk gesuggereerd dat aliens de verborgen zijde van de maan zouden kunnen gebruiken om de aarde te surveilleren. Dit is een uitdagend idee voor vele ufologen.

Een maanbasis heeft voor en nadelen. Als een tamelijk grote kolonie buitenaardsen zich in de buurt van de aarde zou willen vestigen is een maanbasis bizonder geschikt omwille van een constante bevoorrading. Volgens Jacques Vallée ufoloog en onderzoeker zou er dan weer weinig reden zijn om een basis op de verborgen zijde van de maan te vestigen omdat dit dan toch hoofdzakelijk ondergronds zou moeten gebeuren om deze aktiviteiten verborgen te houden voor de telescopen en satelieten van de aardbewoners. Volgens Vallée zou het oprichten en de installatie van enorm grote constructies de enige reden zijn. Maar zelfs dan zouden de aliens duidelijke sporen nalaten die op de maanfoto’s te detecteren zijn. Ook hun ruimtetuigen blijven dan zichtbaar als ze zich van en naar hun basis verplaatsen.

Van al het bewijsmateriaal dat het bestaan van ufo’s en buitenaardse aktiviteit op de maan zou moeten aantonen is er niets zo overtuigend als de waarnemingen en bevindingen van militair personeel en astronauten. De afgelopen decennia vertelden veel astronauten wat ze op hun missies naar de maan werkelijk in de ruimte zagen en meemaakten. In het jaar 1969 publiceerde het Amerikaanse weekblad “National Examiner” dat niet geregistreerd stond en een soort “underground” publicatie was, een vreemd verhaal over de vermeende ontmoeting van het ruimtetuig Apollo 8 met ufo’s tijdens de tocht naar de maan in december 1968. De drie astronauten die toen aan boord waren ontdekten een schijfvormige ufo die parallel vloog met de Apollo 8. Vrij plotseling raakten belangrijke instrumenten, het electrische systeem en de raketmotor buiten werking en het ruimtetuig werd overvallen door een hoogfrequent lawaai en een verblindend licht. Daarna verdween de ufo, er werd een koerskorrektie uitgevoerd en het contact met de vluchtleiding hersteld. Kort daarop was er weer een confrontatie met een andere nog grotere roodgloeiende en zoemende ufo en de Apollo 8 werd getroffen door vreemde licht en warmtegolven. De Apollo 8 begon te kantelen en de sensors weigerden dienst. De astronauten werden dan getroffen door fysiologische verschijnselen zoals migraine, ademnood, geheugenverlies, pijn in de borst en hallucinaties. Na ongeveer 11 minuten verdween de tweede ufo. De contacten met de vluchtleiding in Houston werden dan hersteld maar daar constateerde men dat de Apollo 8 zó ver uit koers was dat dit niet door Houston kon gecorrigeerd worden. De koerscorrectie werd dan door de astronauten zelf uitgevoerd navigerend op de sterren. Deze gebeurtenissen werden uiteraard door de Nasa verzwegen, maar men vermoedt dat door een lek bij een van de Amerikaanse veiligheidsdiensten (welke is niet geweten) dit blad deze informatie in haar bezit kreeg. De kwalen die de astronauten ondervonden werden wel officieel toegegeven. Men kan de vraag stellen of niet hetzelfde scenario plaatsvond tijdens de vlucht van Apollo 13 die toen in ernstige moeilijkheden geraakte.

Er zouden ook bandopnamen van conversaties bestaan tussen maan-astronauten en de vluchtleiding. Volgens onbevestigde rapporten zagen, zowel Neil Armstrong (de eerste man op de maan) als Edwin Aldrin UFO’s kort na de historische landing op de maan van de Apollo 11 op 21 juli 1969. Tijdens die televisie uitzending wees één van de astronauten op een licht in of op de rand van een krater. Er werd om nog meer informatie hierover gevraagd door de missie begeleiding op aarde, daarna hoorde men ineens niets meer. Volgens een voormalige NASA-medewerker Otto Binder, die een eigen VHF ontvangstradio had en Nasa’s uitzending dus omzeilde, vond het volgende gesprek tussen Mission Control en de astronauten plaats :

NASA : Wat is daar ? Mission Control roept Apollo 11 …

APOLLO 11 : Deze “dingen” zijn enorm, Sir ! Enorm ! Oh, mijn God ! Je zou het niet geloven ! Ik vertel je … er zijn andere ruimtevaartuigen hier, keurig op rij, aan de andere zijde van de kraterrand ! Ze zijn op de maan en houden ons in de gaten !

Op een symposium dat naderhand werd georganiseerd naar aanleiding van de maan wandeling in 1969 werd door één van de aanwezige geleerden (naam niet bekend) aan Neil Armstrong de vraag gesteld wat er nu werkelijk gebeurd was met Apollo 11. Armstrong repliceerde daarop dat de mogelijkheid bestond dat ze zouden geconfronteerd worden met aliens, maar dat ze door hen echt geweerd werden. Armstrong zou toen ook gezegd hebben dat hij niet in details kon treden, maar dat hun ruimteschepen die van de aarde ver overtroffen zowel in afmetingen als in technologie en dat ze groot en dreigend waren. De geleerde maakte dan de opmerking dat er achteraf toch nog vluchten naar de maan werden uitgevoerd. Armstrong zei daarop dat de Nasa zich daartoe verplicht had, dat het maar om korte vluchten ging en dat men ook niet kon riskeren dat er op aarde paniek zou uitbreken. Op de foto : Mission Control Houston in 1969.

Het voormalig hoofd van de Nasa communicatie systemen en Frans wetenschapper Maurice Chatelain heeft in 1979 bevestigd dat Armstrong inderdaad gemeld heeft dat hij twee Ufo’s had gezien op de rand van een krater en dat dit gegeven algemeen bekend was in Nasa kringen. Chatelain heeft ook bevestigd dat de Apollo 11 uitzendingen werden onderbroken om dit nieuws voor het publiek te verbergen. Chatelain is ook niet de eerste de beste en heeft een indrukwekkende carrière achter de rug in de lucht en ruimtevaart industrie. Hij beweert verder dat alle Gemini en Apollo vluchten intensief door Ufo’s werden gevolgd. Ook twee gereputeerde wetenschappers in de voormalige Sovjetunie bevestigen deze incidenten en beweren dat de Nasa deze berichten censureerde. Officieus wordt gezegd dat Nasa wel een publieke instantie is maar dat haar programma’s worden gefinancierd door de defensie-begroting van de Verenigde Staten en dat het merendeel van de astronauten onderworpen zijn aan militaire veiligheidsregels. Zij staan onder strikte orders om niet te praten over hun waarnemingen.

De Apollo 11 maanlanding video banden.

Op 17 juli 2009 verscheen er op de Engelstalige website www.alienvideo.net een artikel in verband met het “toevallig” wissen van NASA’s originele opnamen over de landing in juli 1969 van de eerste mensen op de maan. Hier volgt de integrale vertaling in het Nederlands.

 

Een onwaarschijnlijk verhaal werd nog maar eens door de NASA de wereld ingestuurd. NASA functionarissen hebben toegegeven dat de originele opnamen van de landing van de eerste mensen op de maan in 1969 gewist werden omdat NASA een tekort had aan opnamebanden om hen in de mogelijkheid te stellen hiermee ander materiaal op te nemen. Naar eigen zeggen was dit tekort te wijten aan geldgebrek om nieuwe opnamebanden aan te kopen. Men moet weten dat het ruimteagentschap NASA uiteindelijk jaarlijks een toelage van miljoenen dollars ontvangt van de Amerikaanse regering. NASA beweert echter dat deze historische gebeurtenis niet verloren is omdat ze toen kopieën van de opname aan verschillende nieuwsagentschappen bezorgd hebben. NASA kon dan bij wijze van compensatie een kopie van deze opname “op de kop tikken” die ze naar eigen zeggen dan digitaal zullen laten herbewerken zodanig dat deze kopie beschikbaar zal  blijven voor historische doeleinden. Zonder meer een briljante tegenzet. Er werd voor het eerst gewag gemaakt van deze ontbrekende opnamen in 2006 omdat niemand de originele opnamen van de 20 juli 1969 maanlanding kon terugvinden. De uiteindelijke conclusie werd eerst in 2009 gemaakt omdat men tot de ontdekking kwam dat duizenden banden magnetisch waren gewist voor hergebruik.

De historicus Douglas Brinkley verbonden aan de Amerikaanse Rice universiteit verklaarde : ” Het is verwonderlijk dat Nasa niet het gezond verstand had om, naar alle waarschijnlijkheid hét belangrijkste historische evenement van de 20e eeuw, te bewaren. ” Brinkley voegde er nog aan toe dat de NASA het wel klaarspeelde alle soorten gegevens en artefacten met betrekking tot de Apollo 11 missie te behouden, maar het niet nodig vond de video opnamen van de maanlanding zelf te bewaren. De eerste maanlanding was inderdaad een gigantische stap voor de mensheid. Het was echt een historisch moment voor het menselijk ras. Dus kan men zich de vraag stellen : Hoe is het mogelijk dat de originele opnamen van de maanlanding gewist werden in een tijdperk waarin zelfs de meest onbeduidende zaken bewaard worden voor historische doeleinden ? Het antwoord is voor de hand liggend. Er stond iets op de originele videobanden van de maanlanding dat, zo oordeelde de Amerikaanse regering, het publiek niet mocht zien. Het zou niet verwonderlijk zijn dat de originele opnamen niet gewist werden, maar het gefabriceerde verhaal over de vernietiging van de tapes zou dan een handige zet zijn om anderen ervan te weerhouden de originele beelden te onderzoeken. Naar alle waarschijnlijkheid worden de originele banden bewaard op een super-geheime locatie alleen bekend bij enkele ingewijden.

Het is zelfs mogelijk dat de originele opnamen van de maanlanding in juli 1969 in feite opzettelijk gewist werden. Men kan zich dan weer de vraag stellen waarom ze dit zouden doen ? Het is mogelijk dat er op deze opnamen bewijsmateriaal stond dat we niet alleen zijn in het universum. Misschien is dit bewijsmateriaal zo onbetwistbaar dat, indien dit ontdekt werd, er geen mogelijkheid meer aanwezig zou zijn om het bestaan van buitenaards leven nog langer in de doofpot te stoppen. Men kan zich ook het volgende afvragen : zou het niet kunnen dat dit bewijsmateriaal, indien aanwezig, niet op de kopies van deze videoopnamen te vinden is ? Wel, dit zou mogelijk zijn op voorwaarde dat ze niet werden “bewerkt” alvorens ze verdeeld werden. Heel waarschijnlijk worden deze tapes nu digitaal “bewerkt” in plaats van digitaal herwerkt (digitally re-mastered). Deze herwerkte versie zal dan de facto als maatstaf dienen voor de kopies die dan zullen worden verdeeld. En men kan er zeker van zijn dat enig spoor van de “bewerking” van deze tapes deskundig zal weggewerkt zijn. Blijft natuurlijk nog steeds de vraag wat er echt op deze originele maanlanding opnamen stond. Iedere speculatie in verband met de inhoud van deze tapes zal de regering nog meer aanzetten bedrieglijke informatie te verspreiden en de speculanten als gekken en dwazen te bestempelen. Het is duidelijk dat wat er ook op deze tapes stond, dit voor het publiek verborgen moest blijven.

Voormalig  astronaut Edgar Mitchell klapt uit de biecht.

Opmerkelijk en onthullend nieuws is ook dat een voormalig astronaut Dr. Edgar Mitchell, de toenmalige “Lunar Module” piloot van Apollo 14, onlangs verkondigde dat buitenaardsen de aardbewoners al verschillende keren hebben gecontacteerd. Mitchell die nu 77 is was de zesde man die toen over de maanbodem wandelde. Hij meent te weten dat verschillende regeringen wereldwijd dit gegeven al 60 jaar lang verborgen houden. Mitchell heeft dit gezegd naar aanleiding van een interview met een zekere Nick Margerrison op een Brits radiostation, en voegde er ook nog aan toe dat Nasa verantwoordelijken die contacten hadden met de aliens, deze omschreven als “kleine wezens met een vreemd uiterlijk” identiek aan het traditionele beeld “klein van gestalte met grote ogen en hoofden“. Ook beweert hij dat onze technologie lang niet zo gesofistikeerd zou zijn als de hunne en dat indien ze ons vijandig gezind zouden zijn, we er al lang niet meer geweest waren. Ook wist hij te vertellen dat de Roswell affaire echt is, dat men gelijkaardige gevallen nog steeds onderzoekt, en dat heel het Ufo dossier nu hopelijk zal onthuld worden.

Officiële woordvoerders van de Nasa waren er als de kippen bij om het hele verhaal te ontkennen en verklaarden dat ze zich niet bezighielden met de Ufo problematiek. Onlangs verklaarde ook nog een Zwitsers wetenschapper en voormalig medewerker van de ESA dat men de Nasa niet onvoorwaardelijk kan vertrouwen en dat een contact met aliens en hun technologie een geweldige stap voorwaarts zou betekenen voor zowel onze ruimtevaart als de toekomst van de mensheid in het algemeen. Voorlopig volgt Nasa nog steeds de “doofpot” doctrine, maar wat kun je verwachten van een organisatie die als spotnaam heeft : Never A Straight Answer. Op de foto’s : E. Mitchell ten tijde van de Apollo 14 vlucht, rechts : een opname van een vermeende maan basis, midden : twee oude maanfotos met eigenaardige structuren die op nederzettingen lijken(Bron : Medem,Kiev,Ukraïne). 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tot slot.

We weten uiteraard niet of al deze verhalen waar zijn maar waar rook is, is ook vuur en zoals dit gewoonlijk het geval is zal de waarheid wel ergens in het midden liggen. Het is echter niet overdreven te beweren dat zowel het Ufo fenomeen als de aanwezigheid van aliens na meer dan 60 jaar (en langer) als reëel kan beschouwd worden. Het is maar de vraag of de mensheid het mogelijk contact met buitenaardsen als een bedreiging of als een zegen zal ervaren.

 

Wie zich verder wil verdiepen in het mysterie van de maan anomalieën en de maan als mogelijke ruimtebasis, kan deze About.com site bezoeken met in het totaal een 33 tal interessante artikels en fotomateriaal over dit onderwerp.

Url : http://paranormal.about.com/od/lunaranomalies/Lunar_Anomalies.htm

 

 

Bronnen :

Literatuur :

Alien Logboek – Jim Marrs

Aliens. Ontmoetingen met het buitenaardse – Marcus Day

Alien Base – Tim Good

Above top secret – Tim Good

Anatomy of a phenomenon – J.Vallée

Zagen zij ze vliegen ? – K. Gösta Rehn

Aan genesis voorbij – S. Sitchin

Websites :

www.youtube.com

www.wereldgeheimen.nl

www.ufocasebook.com

www.niburu.nl

 

Bekijk ook eens mijn linkpagina met relevante links over dit en andere onderwerpen.

 

url :

http://cosmos.linksysteem.com 

CITAAT.

De mensen struikelen nu en dan over de waarheid, maar de meesten krabbelen haastig overeind en lopen snel door alsof er niets was gebeurd.

Winston Churchill (Engels staatsman 1874-1965)

FOCUS OP MARS

DE RODE PLANEET.

Mars heeft altijd een sterke aantrekkingskracht uitgeoefend op de mensheid. Om de twee jaar verdwijnt hij van de hemel, om spectaculair te herrijzen tot een heldere rode ster aan het firmament. Het bloedrode schijnsel aan de hemel boezemde een zekere doodsangst in en wakkerde de oorlogszucht bij de mens aan. Niet voor niets werd deze planeet genoemd naar de Romeinse god van de oorlog.

Copernicus en Galileï zorgden er voor dat Mars zijn intrede deed in de andere werelden of planeten. Copernicus toonde aan dat de rode ster om de zon draaide en Galileï zag door zijn telescoop dat Mars een bol was, net zoals onze aarde. (Zie ook het artikel “Het Sterrenbeeld Aquarius”).

DE ONBEMANDE MARS MISSIES : EEN BEKNOPT OVERZICHT.

De voormalige Sovjetunie.

In het totaal werden er door de Sovjetunie 18 Mars missies op touw gezet en dit vanaf het jaar 1960 tot en met 1988. In de jaren 60 werden er 9 pogingen ondernomen en in de jaren 70 werd 7 maal getracht Mars te bereiken en op de planeet te landen. Tenslotte waren er nog twee pogingen in het jaar 1988 dus na een onderbreking van ruim 15 jaar. Na het uiteenvallen van de Sovjetunie werd er door de Russische Federatie nog juist één poging ondernomen in het jaar 1996 maar de lanceerraket deed het niet.

Alhoewel de Sovjetunie de rol van pionier vervulde, zeker in de beginfase van de ruimtevaart, en ook als eerste natie de rode planeet bereikte (de Sputnik 22 in 1962), waren hun diverse pogingen zeker geen onverdeeld succes. De Sovjet missies van de jaren 60 en 70 en ook de twee missies in het jaar 1988 werden gekenmerkt door pech en technische mankementen. Van de 18 missies ondernomen door de toenmalige Sovjetunie was alleen de Mars 3 gelanceerd in het jaar 1971 enigzins succesvol. De Mars 3 landde op de planeet, leverde enkele data en een paar goede foto’s op, en er was radiocontact gedurende een tweetal minuten. Hieronder links een foto van de Mars 3 genomen voor de lancering. Rechts en onderaan foto’s van de planeet Mars genomen door het ruimtetuig :

 

Met de Sputnik 22 zou men voorbij Mars vliegen maar het tuig kwam niet verder dan de atmosfeer en ging toen verloren. Men kan stellen dat globaal genomen de missies van de voormalige Sovjetunie vooral geldverslindende projecten waren die maar een summier resultaat opleverden.

De Verenigde Staten.

Door deze natie werden er tot nu toe 19 tuigen naar Mars gestuurd. Wat betreft de Amerikaanse missies naar Mars kunnen we echter een heel ander verhaal schrijven. Van de 19 missies kan men zeggen dat er 13 succesvol waren en er 6 niet het beoogde resultaat opleverden door falende techniek. De 13 geslaagde missies leverden heel wat fotomateriaal op. Vooral de MARS GLOBAL SURVEYOR van 1996 was zeer succesvol en zond honderdduizenden foto’s naar de aarde. Het contact met de aarde ging verloren in 2006. De MARS ODYSSEY van 2001 en de MARS RECONNAISSANCE ORBITER van 2005 zijn nog steeds operatief. Hieronder een impressie van de Mars Global Surveyor :

Tenslotte zijn er nog de geslaagde missies SPIRIT en OPPORTUNITY gelanceerd in 2003 die alle twee identieke Mars karretjes “ROVERS” genaamd op de planeet hebben neergezet die foto’s en informatie (bodemstructuur – atmosfeer e.d.) moeten verzamelen. Hieronder een impressie van de Spirit Rover :

De twee rovers of Mars karretjes die oorspronkelijk werden gebouwd om een drietal maanden dienst te  doen waren begin 2009, dus 5 jaar na de aankomst op Mars in 2004, nog steeds actief bezig met de exploratie van de planeet. Dit wil zeggen dat ze al 20 x hun geplande levensduur hebben overschreden. In het totaal hebben de beide rovers er al 21 km op het Martiaanse terrein opzitten, hebben ongeveer 250.000 foto’s genomen en meer dan 36 gigabytes informatie naar de aarde doorgeseind. Deze rovers zijn ongelooflijk taai en veerkrachtig gezien de extreme omstandigheden waarin ze moeten opereren.

De rovers Spirit en Opportunity worden beschouwd als heel significant voor de wetenschap maar ook voor het feit dat voor de eerste keer een deel van de oppervlakte van een andere planeet werd onderzocht.

We kunnen zonder meer stellen dat de pogingen van de Verenigde Staten, alhoewel niet over de ganse lijn succesvol, toch behoorlijke resultaten hebben opgeleverd en nog opleveren. Er worden door de V.S. nog missies gepland in het jaar 2011 (MARS SCIENCE LABORATORY ROVER) en in 2013 (SCOUT MISSION). Bekijk de afbeeldingen op de rechtse sidebar van deze blog.

De Japanse Missie.

De Japanners deden één poging om Mars te bereiken met de NOZOMI (planet B). Dit tuig werd gelanceerd in 1998, zou om de rode planeet heen vliegen, maar dit mislukte en bevindt zich nu in een baan om de zon. Dus ook deze poging kan men niet echt een succes noemen. Hieronder een impressie van de NOZOMI (planet B) :

 

 

De ESA (European Space Agency) missie.

De MARS EXPRESS van de ESA werd gelanceerd in 2003 en met name de sonde, de Mars Express ORBITER is een succes. Deze sonde bezit een  “hoge resolutie stereo” camera die al een aantal spectaculaire foto’s van geselecteerde gebieden heeft gemaakt. De Mars Express LANDER echter, BEAGLE 2 genaamd die op de planeet moest landen zendt geen signalen uit en moet als verloren worden beschouwd. Hieronder een impressie van de Mars Express met de Beagle 2 :

 

Na een kleine berekening moeten we concluderen dat van de 40 Mars missies vermeld op de NASA website, er slechts 37,5 % succesvol waren en 62,5 % om diverse redenen niet het vooropgezette doel bereikten. Zonder meer moeten we een percentage mislukkingen incalculeren omdat Mars missies technologisch ingewikkelde en gevaarlijke opdrachten zijn. De opmerkelijke resultaten van de Amerikanen in het laatste decennium spreken bij velen tot de verbeelding maar zijn eerder fragmentarisch als men alles in zijn totaliteit beschouwt.

BUITENAARDSE QUARANTAINE ?

Niettegenstaande alle geleverde hoogtechnologische inspanningen en het kostenplaatje aan deze missies verbonden, is het toch vreemd en verontrustend te moeten vaststellen dat slechts 1/3 van de pogingen om Mars te bereiken min of meer gelukt zijn en 2/3 de mist ingingen. Grotendeels waren deze missies prestigeprojecten, werden zeer goed voorbereid en er werkten heel wat technici en wetenschappers aan mee. Waren deze mislukkingen alleen maar toe te schrijven aan brute pech, lanceerproblemen of falende techniek ? Bij verschillende tuigen viel het radiocontact uit en verdwenen ze op weg naar Mars of ze kwamen in de atmosfeer terecht en gingen verloren bij de landing.

Er werden door de USSR, de USA en de ESA in het totaal 43 missies naar de planeet VENUS ondernomen. Dit aantal staat vermeld op de NASA website. Van deze 43 missies waren ruim 58 % een succes en een kleine 42 % mislukten. Vergeleken met de Mars missies is dit toch een beduidend gunstiger resultaat. Opmerkelijk is dat er in het totaal 10 Sovjet sondes op de planeet Venus zijn geland, die gegevens over het oppervlak van die planeet hebben doorgegeven, hetgeen een uitzonderlijke prestatie is gezien de extreem hoge oppervlaktetemperatuur (ongev. + 430 Celcius) en de dikke afmosfeer van kooldioxide en wolken die zwavelzuur bevatten. Diezelfde Sovjetunie hadden met hun Mars missies geen of nauwelijks succes, terwijl deze planeet gastvrijer lijkt met koele temperaturen en een ijlere atmosfeer, dus veel aardachtiger dan Venus.

Het is duidelijk dat wat de Venus missies betreft er heel wat meer resultaat werd geboekt, terwijl we hier toch met een planeet te maken hebben die veel onaardser is dan Mars. Waren de mislukte pogingen om Mars te bereiken en er op te landen alleen het gevolg van technisch falen of moeten we veronderstellen dat er een soort quarantaine van buiten de aarde werd opgelegd ? De onderzoeker en auteur Jim Marrs denkt van wel.

Het concept van een buitenaardse quarantaine wordt in zijn boek “Alien Logboek” geïllustreerd met de volgende twee gevallen :

De Atlas raket.

Op 15 september 1964 werd op de U.S. luchtmachtbasis Vandenberg de lancering van een Atlas raket op film vastgelegd. Hier een foto van zo’n type raket uit de jaren 60 :

Toen een paar dagen later de film nog eens werd bekeken zag men plots een UFO in het beeld opduiken op een hoogte van ongeveer 90 km. De UFO vloog recht naar de raket toe en zond een sterke lichtflits uit. De UFO veranderde dan van koers, zweefde boven de raket en er kwam een tweede sterke lichtflits. De UFO vloog nog tweemaal rond de raket, zond nog twee flitsen uit en verdween. Seconden later raakte de raket defect en onbestuurbaar en tuimelde in de Stille Oceaan.

De Clementine.

 

Een recenter voorbeeld is de lancering van het ruimtetuig “CLEMENTINE” op 25 januari 1994 dat een gezamenlijk project was van de NASA en het U.S. Ministerie van Defensie.  Hier een  artistieke impressie van de Clementine :

 

Het tuig werd in een omloop rond de maan gebracht en verbleef daar een tweetal maanden. Het was een nieuw type ruimtevaartuig waaraan een kostenplaatje hing van 75 miljoen dollar en dat werd ontworpen om langere tijd in de ruimte te vertoeven. Enerzijds werd het door de NASA gebruikt om de structuur van het maanoppervlak beter in kaart te brengen en na te gaan of er ijs in de kraters van de zuidpool zat. Anderzijds was het ook een militair onderzoeksproject en moest gesofistikeerde fotoapparatuur op de maan neerzetten. Met het doorsturen van deze foto’s was het de bedoeling veel maanmysteries op te lossen.

Dit ruimtetuig was zeer succesvol, althans wat het NASA gedeelte betreft, en verzamelde heel wat fotomateriaal, stuurde gegevens naar de aarde maar landde uiteindelijk niet op de maan. Weer verloor men de controle over het toestel en werd dit project plots beëindigd. Door een falen van de electronica, een defect in één van de boordcomputers, ging plots alle beschikbare brandstof volledig verloren en wijgerde de motor verder dienst. Dit is dan de officiële versie. Het is vreemd dat een tuig dat zo goed functioneert, plots niet meer werkt en alle brandstof de mist in gaat. Achteraf bleek, dat na grondige analyse van het beschikbare fotomateriaal, er artificiële structuren op de maan werden gevonden. Ook merkwaardig is dat, alhoewel de Russische en Amerikaanse apparatuur op de maan niet meer werkt, er al sedert geruime tijd vreemde rode lichten op het maanoppervlak worden waargenomen.

De Mars Observer.

Op 25 september 1992 werd het NASA ruimtetuig de “MARS OBSERVER” gelanceerd die in augustus 1993 de planeet bereikte. Het tuig was uitgerust met gesofistikeerde camera’s en zou over de rode planeet het beste fotografisch bewijsmateriaal verzamelen sinds de succesvolle VIKING missies in 1976. Hier de Mars Observer voor de lancering :

De NASA had er, een beetje tegen haar zin, in toegestemd de beruchte CYDONIA regio op Mars te laten fotograferen omdat dan vlug zou blijken of het  “Mars face” of Mars gezicht, echt was of slechts een optische illusie. Er werd zelfs gevreesd dat NASA de foto’s eerst zou “screenen” vooralleer ze vrij te geven aan de media. Maar dit was zonder de waard gerekend.

Op het moment dat de Observer de planeet Mars bereikte en de camera’s in stelling bracht, verloor men op aarde plots alle contact. Er werden vertwijfelde pogingen ondernomen om de controle te herstellen maar zonder enig resultaat. Nogmaals ging een miljoenen dollar kostend tuig verloren zonder één foto of gegevens door te seinen, en het was weer gissen wat er gebeurd was. Een meteorietinslag ? Een technisch falen ? of was er een vreemdere oorzaak ?

De Phobos missies.

Op 12 juli 1988 stuurden de Sovjets twee onbemande sondes, de PHOBOS 1 en 2 naar Mars. Achteraf is gebleken dat dit de allerlaatste missies waren die de USSR ondernam naar de rode planeet. Dit initiatief ging niet alleen van de Russen uit maar was het resultaat van een nauwe samenwerking tussen Oost en West. Reeds in september, dus twee maand later ging de Phobos 1 op weg naar Mars al verloren. Officiële reden : storing in de radiografische besturing. Phobos 2 kwam in januari 1989 in een baan om Mars met de bedoeling met de gelijknamige maan mee te vliegen en apparatuur op het oppervlak te plaatsen. In maart 1989 werd door het persagentschap TASS bevestigd dat de sonde die bij de maan Phobos opereerde geen contact met de aarde meer maakte. Hieronder een foto van de Phobos 2 voor de lancering :

Volgens de Sovjetrussische vluchtleiding was de missie geen totale mislukking omdat er tijdens de vlucht naar en de baan om Mars beelden en gegevens naar de aarde werden gestuurd. Volgens wetenschapper Marina Popovitsj (eerder vermeld in het artikel “Het Toengoeska Mysterie”) had Phobos 2 vóór het uitvallen nog een merkwaardige foto gemaakt. Het was een reusachtig cilindervormig object van ongev. 25 km lengte dat eveneens een schaduw wierp op de planeet Mars. Daarna verdween de sonde voorgoed. Hieronder de laatste foto van de Phobos 2 met de maan Phobos in beeld en het cilindervormig object en een foto van de schaduw ervan op de planeet Mars :

 

De Russen wilden deze sonde permanent als automatisch station op de maan Phobos plaatsen, maar weer was dit zonder de waard gerekend. Wat was er gebeurd ? Niemand wist het en er werd achteraf heel geheimzinnig over gedaan. Dit project kostte naar schatting 323 miljoen roebel. Misschien wilde iets of iemand ons eraan herinneren dat de mens het niet voor het zeggen heeft in het zonnestelsel.

Mogelijke buitenaardse ruimtebasis.

Er wordt al geruime tijd gespeculeerd door onderzoekers en ufologen dat Mars en zijn maan Phobos buitenaardse kolonies herbergen of dat deze toch actief zijn op en rond de planeet. De oudste organisatie gericht op het UFO onderzoek APRO (Aerial Phenomena Research Organisation) gevestigd in Tucson, Arizona, USA., en gestart in 1952 beweerde dat deze objecten interplanetair zijn en afkomstig van een kolonie gevestigd op de planeet Mars. Deze organisatie was actief tot het jaar 1988.

De Franse onderzoekers Jeanine en Jacques Vallée ontdekten dat er kennelijk een relatie is tussen het aantal UFO waarnemingen en de afstand van de aarde tot de planeet Mars. Mars is elke 26 maanden op zijn dichts bij de aarde.

Een andere onderzoeker Zecharia Sitchin meent te weten dat er in een ver verleden een ruimtebasis op Mars bestond en deze opnieuw gereactiveerd zou zijn. Hij zegt dat het relatief groot aantal gerapporteerde vreemde toestellen die de aarde bezoeken, onmogelijk zo veelvuldig en in die frequentie, van een verre planeet buiten ons zonnestelsel kunnen komen. Zij moeten van een plek relatief dichtbij afkomstig zijn en een goede kandidaat is Mars en zijn manen Phobos en Deimos, die ze dan zouden gebruiken als springplankbasis.

Reeds in 1963 deed R.H. Wilson, toen hoofd van de afdeling Toegepaste Wiskunde van de NASA, een opmerkelijke verklaring dat de maan Phobos in werklijkheid een kolossale ruimtebasis zou kunnen zijn die in een baan rond Mars cirkelt en dat deze mogelijkheid serieus door de Nasa werd overwogen. Volgens deze geleerde is Phobos al heel lang een raadsel door de vreemde baan rond de planeet die in strijd lijkt te zijn met de natuurwetten. Hij beweerde dat Phobos sneller rond Mars draait dan de planeet rond zijn as wentelt, wat normaal niet mogelijk is, en ook de enige sateliet is in het zonnestelsel die sneller draait dan de moederplaneet.

Enkele jaren eerder in 1959 beweerde een Russische geleerde met de onmogelijke naam Dr. I.S. Shklovsky, ook dat Phobos een kunstmatige sateliet is. Volgens hem is Phobos een lege bol, een enorm ruimteschip dat gebouwd werd om een kolonie Marsbewoners te herbergen toen de dampkring rond de planeet begon te verdwijnen. Dit bracht een felle controverse op gang bij veel andere wetenschappers.

Hieronder een impressie van Mars met zijn manen Phobos en Deimos en rechts een kleurenfoto van Phobos :

 

VREEMDE STRUCTUREN EN ANOMALIËN.

Het fotografisch materiaal van de Mars missies zoals o.a. de Mariners, de Vikings, de Mars Global Surveyor, de Mars Express en de Rovers, geven een beeld van een planeet gekenmerkt door bepaalde structuren die meestal natuurlijk, maar soms ook artificieel overkomen.

A) Water.

De atmosfeer van de planeet Mars zou maar 0,03 % waterdamp bevatten, maar astronomen zijn het erover eens dat het ooit veel warmer en natter op de planeet is geweest. De bevindingen van de ruimtetuigen die in een baan om de planeet kwamen of er op landden, bevestigden dat water een actieve rol heeft gespeeld bij de ontwikkeling van de planeet. Er zijn foto’s genomen van diepe, kronkelende kanalen die wellicht snelstromende rivieren zijn geweest. Er is sprake van uitgedroogde rivierbeddingen van soms 15 km breed die vele malen het debiet van de Amazone rivier zouden overschreden hebben. Hieronder een drietal foto’s die dit illustreren :

 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

  

B) Civilisatie.

Door de NASA ruimtesondes Viking 1 en ESA’s Mars Express gemaakte opnamen van het gebied CYDONIA brachten piramideachtige en raadselachtige structuren aan het licht. Er zijn de omtrekken van een gezicht te zien, een soort buitenaards equivalent van de Egyptische sfinks van 1,6 km lang en 800 meter hoog. Volgens ufologen een overblijfsel van een vroegere beschaving bestemd om van bovenaf gezien te worden, een van op grote afstand zichtbaar teken. Ook op aarde hebben vroegere beschavingen grote symbolische afdrukken nagelaten. Zij menen dat deze structuur niet natuurlijk van aard is en een nader onderzoek rechtvaardigt. Ook werd in de buurt van dit object een ingewikkeld complex gevonden van piramideachtige, rechthoekige en ronde structuren.

Volgens NASA zou het gaan om een bedrieglijk spel van licht en schaduw geprojecteerd op een geërodeerde natuurformatie. Ook hier op aarde zijn er voorbeelden van natuurlijke rotsformaties die lijken op hoofden. Onderstaand twee foto’s : LINKS de “Mars face” genomen door de Viking 1 in 1976 en RECHTS hetzelfde gezicht gefotografeerd door de ESA Mars Express met de HRS camera.

 

  

 

    

 

 

 

                                                        

 

                                                                                       

 

      

 

Als er ooit op Mars een verlorengegane civilisatie moet  bestaan hebben dan zouden deze beelden hiervan een bevestiging kunnen zijn. Men zou deze foto’s kunnen interpreteren als een soort ruine’s en een kunstmatig aangelegde tunnel. Of zijn het door het ruige Mars klimaat geërodeerde of natuurlijk gevormde rotsmassa’s ? Hier een drietal opnamen ter illustratie :

 

C) Vreemde rotsstructuren.

Nog enkele voorbeelden van merkwaardige structuren op Mars gefotografeerd, al dan niet van natuurlijke of artificiële oorsprong :

                                

 Dit is “het doodshoofd” gefotografeerd door de Spirit Rover in de Gusev krater.

 Dit is de “man op Mars”. Is dit een beeld of een door erosie aangetaste grillig gevormde rotsmassa ?

Nog een ”Mars face” of door een natuurlijk proces gevormd ?

Om dit hoofdstuk af te sluiten nog een interessante YouTube video-opname “Buildings and life on Mars” van de  Italiaanse Ufoloog Franco Chendi.

 

 

  

MARS PHOENIX LANDER.

Het project.

Deze ruimtesonde van de NASA werd gelanceerd op 4 augustus 2007 met het opzet de noordpool van de planeet MARS te onderzoeken. Op 25 mei 2008 landde het tuig op het Mars oppervlak. Het was een geslaagde landing gefotografeerd door de Mars Reconnaissance Orbiter gelanceerd op 10 augustus 2005 en nog steeds operatief. Dit was het eerste ruimtetuig dat ooit zo ver op het noordelijk halfrond van Mars landde.

De sonde heeft tot nu toe onderzoek verricht in Vastitas Borealis op de noordpool waar, volgens het fotografisch materiaal genomen door de Mars Odyssey, al het vermoeden bestond dat er water moest aanwezig zijn. Het project geïnitieerd door de Universiteit van Arizona kostte zo’n 350 miljoen dollar en heeft als doel ter plaatse de bodemstructuur te onderzoeken en na te gaan of er zich onder het ijs microbiologisch leven bevindt of heeft bevonden. Hieronder artistieke impressies van de landing van de Phoenix (links) en de Phoenix met ontplooide zonnepanelen (rechts) :

 

  

 

 

 

Dit ruimtetuig is uitgerust met allerlei apparatuur o.a. een robotarm met camera die 2,35 meter ver reikt om grondmonsters te nemen, ovens om de grond te verhitten, en een toestel “thermal and evolved-gas analyser” genaamd om  de vrijgekomen gassen te kunnen analyseren. Ook is er een stereovisie-camera aanwezig en een meteorologisch station.

De voorlopige resultaten.

De NASA heeft bevestigd dat er op Mars inderdaad water voorkomt in de vorm van ijs onder een dunne laag zand en stof. Ook werd er door de Nasa vastgesteld dat in deze regio van Mars kleine hoeveelheden zout voorkomen die misschien voedingsstoffen voor biologisch leven kunnen geweest zijn. Ook werd er calcium carbonaat gevonden dat er op zou kunnen wijzen dat er ooit vloeibaar water was op de planeet. Het is echter niet duidelijk of men daadwerkelijk biologisch leven, zoals microben, heeft aangetroffen. Met de stereovisie-camera werden er reeds ongev. 25.000 foto’s genomen.

Safe mode.

Na meer dan vijf maand operatief te zijn geweest heeft de Marslander zichzelf eind oktober 2008 in “safe mode” gezet als gevolg van de barre weersomstandigheden. In safe mode schakelt de lander alle belangrijke functies uit en wacht op nieuwe instructies van “ground control” op aarde. Door de vluchtleiding werd er overgeschakeld naar de reserve-elektronica en werden de minst kritische verwarmingselementen uitgeschakeld. Door de naderende winter op het noordelijk halfrond van Mars dalen er de temperaturen overdag tot min 45 graden Celcius en min 96 graden Celcius s’nachts en is er het risico van stofstormen. Omwille van het zonlicht dat drastisch vermindert, wordt er door de zonnepanelen onvoldoende stroom opgewekt om de accu’s op te laden en alle instrumenten naar behoren te laten functioneren.

Het is zeer de vraag of de Phoenix lander binnen enkele maanden nog zal “ontwaken” met het aanbreken van de Mars lente. De Nasa vluchtleiding koestert nochtans de stille hoop dat men de lander nog terug operationeel kan maken.

Einde van de Poenix.

In de loop van de maand november 2008 heeft de NASA bevestigd dat de sonde het na vijf maanden activiteit heeft begeven. De sonde is zoals verwacht aan de kou bezweken. Uiteindelijk heeft deze sonde dus twee maanden langer gefunctioneerd dan oorspronkelijk verwacht.

Op 2 november 2008 stuurde de Phoenix de laatste gegevens door. Daarna hielden de accu’s ermee op omdat de zonnecellen in de Marswinter niet genoeg energie kregen. In de bodem van Mars werden sporen van water en ook giftig perchloraatzout aangetroffen waardoor de kans miniem lijkt dat er leven is op de planeet.

_____________________________

 

Wie zich verder wil verdiepen in de mysteries van de rode planeet en zijn manen, kan deze About.com site bezoeken met een 31 tal interessante artikels en fotomateriaal over dit onderwerp.

Url : http://paranormal.about.com/od/marsanomalies/Mars_Anomalies.htm

 

Bronnen :

Websites :

 

http://nssdc.gsfc.nasa.gov/

http://proto4.thinkquest.nl

http://www.marsanomalyresearch.com

http://nl.wikipedia.org

http://www.allesoversterrenkunde.nl

http://news.cnet.com

http://www.space.com

 

Literatuur :

Cosmos – Carl Sagan.

Kosmisch Netwerk – Theo Paijmans.

Alien Contact – Jenny Randles.

Challenge to Science – Jacques & Janine Vallée.

De Sovjet UFO Dossiers – Paul Stonehill.

Aliens – Marcus Day.

Alien Logboek – Jim Marrs.

Buitenaardse Intelligenties – Jean Heidmann.

Aan Genesis voorbij – Zecharia Sitchin.

 

 

 

Bekijk ook eens mijn  linkpagina met relevante links over dit en andere onderwerpen.

url :

http://cosmos.linksysteem.com 

 

 

CITAAT.

De grootste vijand van de wetenschap is niet de dwaling maar de geestelijke traagheid.

H.Th. Buckle (filosoof)

 

 

 

 

 

                                                                                                   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

DE DOOD NABIJ

Een ervaring voorbij ruimte en tijd.

 

BBC WEBSITE.

In september 2008 verscheen een opmerkelijk artikel op de website van de BBC. Ten einde meer inzicht te krijgen in het fenomeen “bijna- doodervaring” in het kort BDE, zal een uitgebreide studie worden opgezet bij patiënten die met een hartstilstand geconfronteerd werden. Dokters van 25 verschillende ziekenhuizen in het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten zullen bij 1500 overlevenden, bij wie het hart stilviel of de hersenaktiviteit uitviel, proberen vast te stellen of ze “uittredingsverschijnselen” hebben ervaren. Sommigen vertellen dat ze een tunnel of een fel licht waarnamen, anderen herinneren zich dat ze vanaf het plafond neerzagen op de medische staf. De studie zal een drietal jaar in beslag nemen en wordt gecoördineerd door de universiteit  van Southhampton (U.K.)

Om dit uit te testen hebben onderzoekers speciale rekjes met afbeeldingen opgesteld in de reanimatie zone’s, die alleen vanaf het plafond zichtbaar zijn. Dr. Sam Parnia, die de leiding heeft van dit project, zei “indien je kunt aantonen dat er een vorm van bewustzijn blijft bestaan na het uitvallen van de hersenfuncties, kunnen we de mogelijkheid in overweging nemen dat “het bewustzijn” een afzonderlijke entiteit is. Het is niet waarschijnlijk dat we met veel van die gevallen zullen geconfronteerd  worden, maar we moeten onbevooroordeeld blijven. En indien niemand deze prenten of afbeeldingen waarneemt, zal dit aantonen dat deze ervaringen illusies of hersenspinsels zijn. Dit mysterie kan men nu onderwerpen aan wetenschappelijke studie”.

Dr. Parnia zelf dagelijks bezig met intensieve verzorging en reanimaties, ziet de noodzaak in van een wetenschappelijke benadering van het BDE fenomeen.

EEN PROCES.

Hij zei ook : “in tegenstelling tot hetgeen algemeen wordt aangenomen is de dood geen specifiek moment. Het is een proces dat aanvangt wanneer in eerste instantie het hart ophoudt te kloppen en daarna de longen en ten slotte het brein niet langer functioneren, dit als gevolg van een infarct. Tijdens een hartstilstand worden de patiënten met deze drie criteria geconfronteerd. Dan volgt een periode van enkele seconden tot een uur of langer, tijdens dewelke het ervan afhangt of de intensieve medische behandeling succes heeft, het hart weer op gang komt, en het stervensproces wordt omgekeerd. Wat patiënten ondervinden tijdens een hartstilstand zal ons in staat stellen te begrijpen hetgeen we naar alle waarschijnlijkheid allemaal zelf zullen meemaken tijdens ons stervensproces.”

Dr. Parnia en zijn collega’s zullen de hersenactiviteit analyseren van 1500 overlevenden van een infarct, en oordelen of zij zich de bewuste prenten of afbeeldingen kunnen herinneren. De ziekenhuizen die aan dit project zullen meewerken zijn Addenbrookes in Cambridge, de universiteitskliniek van Birmingham en de Morriston kliniek in Swansea en ook negen ziekenhuizen in de V.S.

DE DEFINITIE VAN EEN BDE.

De Engelstalige term NDE (near death experience) werd in 1975 geïntroduceerd door de Amerikaanse filosoof Raymond A. Moody. De Nederlandstalige variant werd dan BDE (bijna-dood ervaring). Volgens Moody is een BDE : “een geestelijke ervaring van mensen die getroffen worden door een levensbedreigende fysieke problematiek”.

Een andere benadering is ook : “een bijzondere ervaring die optreedt in een levensbedreigende situatie die de patiënt overleeft” (Dr. Anja Opdebeeck – auteur van het boek “Bijna dood”.)

 “Een bijna-dood ervaring is de (gemelde) herinnering van alle indrukken tijdens een bijzondere bewustzijnstoestand, met enkele specifieke elementen zoals het ervaren van een tunnel, het licht, een levenspanorama, het ontmoeten van overleden personen of het waarnemen van de eigen reanimatie” (dit is de definitie van Dr. Pim van Lommel – auteur van het boek “Eindeloos bewustzijn”.

“Bijna-dood ervaringen zijn ingrijpende psychologische gebeurtenissen met transcendente en mystieke elementen, die vooral optreden bij mensen die de dood nabij zijn of in situaties van ernstig lichamelijk of emotioneel gevaar verkeren” (Bruce Greyson – BDE onderzoeker).

“Bijna-dood ervaringen zijn de gemelde herinneringen aan indringende psychologische ervaringen met algemeen voorkomende “paranormale”, tanscendente en mystieke kenmerken, die optreden tijdens een speciale bewustzijnstoestand die ontstaat tijdens een periode van een werkelijk of dreigend lichamelijk, psychologisch, emotioneel, of spiritueel overlijden, en deze ervaringen worden gevolgd door algemeen voorkomende nawerkingen” (definitie van professor Janice Holden voorzitter van IANDS).

 

Een BDE is eigenlijk niet alleen een uittredingservaring op zich, maar bestaat in wezen uit een vijftal stadia :

 

 

 

 Gevoelens van vrede : een buitengewoon aangename gewaarwording van rust en vrede.

 

 

 

 

 

 

De uittreding : de bewustzijnsvorm verlaat het lichaam.

  

  

 

 

 

Betreden van duisternis : de tunnel, spriraal of diepte-ervaring.

  

 

  

  

 

 

 

 

Het zien van een fel licht : een soort bovenaardse niet verblindende schittering.

  

  

  

 

 

 

Binnentreden in het licht of in een hemels landschap : vredige taferelen met onaardse prachtige kleuren.

  

 

 

 

 

Bij een BDE komen nog een aantal elementen aan bod die al dan niet optreden of beleefd worden. Ik wil het nu beperken tot het essentiële en hier niet verder over uitwijden.

HET FENOMEEN UITTREDING.

Met deze studie en dit onderzoek wil men eigenlijk vooral focussen op het fenomeen “uittreding” en dan wel tengevolge van een fysieke problematiek. Robert Allen Monroe, stichter van het Monroe instituut voor Toegepaste Wetenschappen in Virginia (V.S.) en ingenieur van opleiding, wijdde een groot deel van zijn leven aan het bestuderen en experimenteren met dit fenomeen. Volgens hem zijn er twee soorten uittredingservaringen :

a) binnen de grens van de materiële wereld.

In uitgetreden toestand kan de betrokken persoon zijn stoffelijk lichaam en ook de kamer of het vertrek waarin men zich bevindt, waarnemen. Wanneer men dat wenst kan men zich verplaatsen door concentratie en wordt men niet gehinderd door stoffelijke barrières (muren, deuren, ramen). Op die manier kan men bezoekjes afleggen bij buren, vrienden, familieleden of men kan straten, gebouwen, steden en landen bezoeken.

b) buiten de grens van de materiële wereld.

De betrokken persoon is in staat de grens van de materiële wereld te overschrijden. Men kan dan zogezegde “dimensiereizen” maken, d.w.z. andere geestelijke wezens ontmoeten en met hen communiceren door gedachte- en emotieoverdracht. Andere zijnstoestanden ontdekken, bepaalde energiepatronen ontmoeten of in een soort geprojecteerde leegte zijn eigen wereld creëren, dus materialisaties van gedachten en emoties.

DE WETENSCHAP AAN HET WOORD.

BDE’s zijn al eeuwenlang bekend. Meer dan eens zijn er mensen geweest die men dood waande en die vlak voor hun begrafenis ontwaakten en over het hiernamaals konden vertellen.  Miljoenen mensen hebben een BDE gehad en in 97 % van de gevallen vindt men het een positieve ervaring. Sinds de toepassing van de moderne reanimatietechnieken worden patiënten frequenter met dit fenomeen geconfronteerd, alhoewel niet iedereen die in een levensbedrijgende situatie terecht komt, een BDE ervaart.

Wat de BDE’s betreft hebben de meeste wetenschappers een conservatieve en behoudende attitude, en willen dit fenomeen in een wetenschappelijke context plaatsen. Tijdens het stervensproces sterven de neurotransmitters in het brein af en veroorzaken een reeks reacties. Volgens hen zijn het hallucinaties veroorzaakt door zuurstoftekort in de hersenen, door te veel kooldioxide in het bloed of door een overproductie van het hormoon endorfine  in de hersenen. Het hormoon endorfine werkt in op het centrale zenuwstelsel en onderdrukt de pijn. Dit zou dan de eerste fase van een BDE : een gevoel van rust en vrede veroorzaken. Maar endorfinen zijn geen hallucinogenen en kunnen niet verantwoordelijk zijn voor de totale BDE ervaring.

Wetenschappers hebben ontdekt dat ze door elektrische stimulatie van de temporale hersenkwab sommige BDE elementen kunnen imiteren o.a. het verschijnsel uittreding.  Uittredingen komen vaak voor bij bijna dood ervaringen, maar ook gezonde mensen die niet in stervensnood zijn, kan het overkomen. Vele volkeren geloven in uittredingen en men neemt aan dat tussen de 10 en 25 % van de mensen ooit een uittreding heeft ervaren. Over het algemeen ziet men zijn lichaam van enige afstand en heeft men een verhoogd bewustzijn en een intensere waarneming. Psychologen staan hier sceptisch tegenover en vermoeden dat dit fenomeen een herordening is van herinneringen, hallucinaties of lucide dromen.

Andere hypothesen door psychologen naar voor gebracht zijn o.a. :

- de onaangename realiteit van ziekte en dood wordt vervangen door aangename fantasieën om zichzelf te beschermen.

- een BDE is een herinnering aan de geboorte. Als je geboren wordt ga je door een tunnel naar het licht en daar in het licht wacht veel liefde en warmte, dus een soort proces dat in het onderbewuste zit ingekapseld.

- BDE’s zijn een geestelijke afwijking zoals schizofrenie, delirium of dementie.

- op het moment dat je herstelt na een hartaanval moeten de hersenen, na een tijdje inactief te zijn geweest, een soort inhaalbeweging maken en in no-time een verhaal creëren. Dat verhaal zou dan je beleving van de BDE zijn.

- als je doodgaat maakt je lichaam nog een laatste poging tot voortbestaan en bedenkt een verhaal dat de illusies geeft die overeenkomen met een BDE.

Sommige psychiaters denken dat als de zinuigelijke waarneming verzwakt, het visuele hersencentrum de schaarse informatie vervormt tot ringen, tunnels en spiralen. Een andere hypothese is dat het een soort van wensvervulling is op het moment dat de hersenen tussen bewustzijn en bewusteloosheid schommelen. Tot daar deze beknopte wetenschappelijke benadering.

BUITEN TIJD EN RUIMTE.

Een BDE is in wezen een “buiten tijd-ruimtelijke” ervaring. Het opzet om via dit onderzoek meer licht te werpen op het verschijnsel “uittreding” is op zich moedig en hoopgevend, maar het uittredingsfenomeen waarop dit onderzoek is gericht, situeert zich binnen de grenzen van de materiële wereld en vertegenwoordigt maar één aspect van het hele gebeuren. Het inter-dimentionale karakter van de BDE’s zou enigzins geloofwaardiger worden en in een ander daglicht komen te staan als men er, door middel van deze studie, in zou slagen aan te tonen dat de menselijke bewustzijnsvorm een aparte entiteit is.

GETUIGEN AAN HET WOORD.

Op 14 november 2007 zond de Nederlandse omroep VARA/NPS intervieuws uit met twee gerenommeerde BDE experten in de bekende talk-show Pauw en Witteman.

Eerst is er de getuigenis van Mw. Machteld Blickman. Zij is verbonden aan de groep Merkawah, een stichting opgericht in Nederland door een aantal wetenschappers met als doel het verrichten van wetenschappelijk onderzoek naar het BDE verschijnsel. Mw.Blickman had zelf twee bijna-dood ervaringen die haar leven ingrijpend veranderden. Zij volgde een opleiding bij de Academie Integrale Menswetenschappen – SPSO en verricht nu werk op psychosociaal vlak. Zelf noemt zij een BDE : “bewustwording door ervaring” . Op deze video  is zij eerst aan het woord.

 

Een andere expert op dit gebied is Dr.Pim van Lommel. Meer dan 25 jaar werkte Pim van Lommel als cardioloog in een Arnhems ziekenhuis. Hij noteerde veel getuigenissen van patiënten die zeiden een BDE te hebben gehad. Op eigen houtje begon van Lommel een onderzoek dat hij in 2001 in “The Lancet” publiceerde ( The Lancet is een zeer gerenommeerd Brits medisch tijdschrift). In zijn ziekenhuis kregen 344 patiënten een hartstilstand, daarvan bleken er 62 een BDE te hebben gehad. Van zijn hand is ook de bestseller “Eindeloos Bewustzijn”, waarin hij betoogt dat een BDE een unieke ervaring is, en dit niets te maken heeft met zuurstofgebrek of psychose. Volgens hem zijn BDE’s een realiteit.

Dr.Pim van Lommel kon, ondanks zijn medische achtergrond, ook geen verklaring vinden voor de ervaringen van zijn patiënten. Hij maakte wel de voorzichtige conclusie dat onze bewustzijnsvorm zich binnen, maar ook buiten ons lichaam moet bevinden, dus een ruimte waar geen tijd of plaats is. In de kwantumfysica noemt men zo iets “non localiteit”. De kwantumfysica onderzoekt en beschrijft het gedrag van de elementaire deeltjes.

Ons brein fungeert dan als een soort zender/ontvanger voor signalen die in deze non-locale ruimte bestaan. Op die manier zouden onze hersenen een toestel zijn waarmee je je bewustzijn kan ontvangen en dit laten manifesteren in je lichaam. Het bewustzijn zou zich in deze non-localiteit bevinden en daar ook eeuwig blijven bestaan. Hij acht het uiterst waarschijnlijk dat wij een ziel hebben die na onze dood blijft voortbestaan.

Hier volgt dan de getuigenis van Dr. Pim van Lommel.

 

 

 

Niemand weet eigenlijk precies hoe het zit met de relatie tussen de geest (het bewustzijn) en de materie (het brein). Is de geest een bijverschijnsel van bio-electromagnetische aktiviteiten die zich afspelen in het neuronale hersennetwerk ?

De Franse fysicus en bio-fysicus Régis Dutheil, verbonden aan de medische faculteit van Poitiers, stelt dat het bewustzijn bestaat uit een tachyonisch veld dat via de neocortex fysische signalen omzet in een driedimensionale werklijkheid, een visie die aansluit bij de eerder aangehaalde kwantumtheorie. Een tachyon (uit het Grieks takhús = snel) is een hypothetisch subatomair deeltje dat beweegt met een snelheid groter dan de lichtsnelheid. Het begrip tachyon wordt in meerdere theorieën gebruikt. Het wordt verondersteld een deeltje te zijn dat zich op een ruimteachtige baan beweegt en een imaginaire eigentijd heeft. De neocortex is evolutionair het nieuwste deel van de cortex cerebri. De cortex cerebri is het gebied in de hersenen waar informatie uit de rest van het lichaam ontvangen, geanalyseerd en geïnterpreteerd wordt.

Volgens Dutheil zou na de hersendood het bewustzijn de volle tijdruimtelijke eigenschappen terugkrijgen die volgens Einstein worden opgeroepen bij tachyonische (licht) snelheden. Een bijna-dood ervaring lijkt hiervan te getuigen : wegvallen van oorzakelijke verbanden, ogenblikkelijke ruimtelijke verplaatsing van, én informatieverwerking door het “ontlichaamde” individu, zoals de panoramische terugblik op, de ervaring van het persoonlijke verleden, de voorkennis van de toekomst enz… De legendarische tunnel of diepte ervaring zou het doorbreken zijn van de lichtmuur door de nu zelf licht geworden bewustzijnssubstantie. Het lijkt een aantrekkelijke hypothese maar voor de nuchtere en klaardenkende neuroloog blijft het vraagstuk van het bewustzijn voorlopig onopgelost.

 

 

 

 

CITAAT

=====

 Het mooiste wat we kunnen meemaken, is het raadselachtige.

Daar komt alle kunst en wetenschap uit voort.

Albert Einstein (natuurkundige 1879-1955)

=====

 

BRONNEN :

De websites : http://news.bbc.co.uk.   http://www.merkawah.nl    http://www.spso.nl     http://www.nickgroen.nl

Literatuur : “Bijna dood” Dr. Anja Opdebeeck ( zeer aanbevolen).

                   “Op de drempel van de dood” Jean Ritchie

                   ”De tunnel en het licht” Dr. Raymond A. Moody

                   “Op zoek naar het onbekende” Reader’s Digest.

                   “Eindeloos bewustzijn” Dr. Pim van Lommel. (zeer aanbevolen)

                   “Het verborgen Lourdes” Ludo Noens.

                    De Wikipedia encyclopedie.

 

Bekijk ook eens mijn  linkpagina met relevante links over dit en andere onderwerpen.

url :

http://cosmos.linksysteem.com

                      

                   

 

 

 

 

DE VREEMDE ARTEFACTEN VAN KIËV

HET KOROLIYEV OBJECT.

Kiëv is de hoofdstad en tevens de grootse stad van de Ukraïne en had in 2001 ongeveer 2.600.000 inwoners. De stad is gelegen aan weerszijden van de rivier de Dnjepr.

Hoe Kiëv er nu uitziet :

 

 

Kiëv vlak na de tweede wereldoorlog :

 

 

In de ruïnes van Kiëv werd in de zomer van 1947 tijdens opruim-en opbouwwerkzaamheden een merkwaardig object gevonden op een locatie waar vóór de oorlog het Kiëv muziekconservatorium stond. Het object lag 5 à 6 meter onder de grond. Het vreemde tuig was een zilverkleurige, naadloos gestroomlijnde cilinder en had de vorm van een pijl. Het had een diameter van ongev. 3-3,5 meter en was ongev. 5 à 6 meter lang.

Het achterste gedeelte was gelijkmatig afgesneden, naar alle waarschijnlijkheid afgerukt, van het andere gedeelte van het object. Het object had bijkomend smalle aanhechtingen aan de zijkanten en gaven het tuig het uitzicht van een pijl. De vondst werd uitgegraven en ingenieurs van het Sovjet leger werden er bijgeroepen. De site werd onmiddellijk afgezet. Er werd verondersteld dat het tuig een buitenlands projectiel zou kunnen zijn. In het geheim werd het object op een oplegger geplaatst en bedekt met een zeil, van de Ukraïne naar Podlipki in de Sovjetunie getransporteerd. Dit is een plaats in het noord-oosten van Moskou. Later werd deze stad Kaliningrad genoemd en heet nu Korolyev.

Op deze plaats werd het eerste onderzoekscentrum voor luchtprojectielen opgericht. Kaliningrad was later de plaats waar veel geheime militaire projecten plaatsvonden en er werden ook veel UFO waarnemingen gedaan. De vondst werd heel zorgvuldig bestudeerd. Er werd vastgesteld dat het object al enige duizenden jaren onder de grond moest gelegen hebben (ongeveer 3 à 5000 jaar.)

Oorspronkelijk werd het object al gevonden einde de 19e eeuw-begin de 20e eeuw, dus lang voor de october revolutie van 1917, door de beroemde archeoloog Vikentiy Khvoyka die ook de ontdekker was van de Trypillya cultuur, een 7000 jaar oude stad in de Ukraïne. Er werd zo diep mogelijk gegraven maar het was in die tijd moeilijk het object volledig uit te graven. De toenmalige gouverneur van Kiëv werd er, door de Tsaristische politie en de locale authoriteiten, bijgehaald om de hele zaak te onderzoeken. Hij onderzocht het tuig heel aandachtig maar gaf de opdracht het object te laten waar het was omdat hij voor deze operatie de verantwoordelijkheid niet durfde te nemen en het tevens onmogelijk was de herkomst van dit vreemde tuig te achterhalen.

Jaren later in 1947 waren Sovjet wetenschappers en de pioniers van de luchtprojectielen, wel in de mogelijkheid het her-ontdekte object te onderzoeken met behulp van de apparatuur in hun Podlipki labo. Na onderzoek werd vastgesteld dat alleen de voorste cockpitsectie van het tuig werd gevonden. Origineel moest het luchttuig ongev. 11 à 12 meter lang geweest zijn. Jammer genoeg werd het staartgedeelte, dat de behuizing van de motor moest zijn geweest, nooit teruggevonden. Het gerecupereerde cockpit gedeelte was verwijderd op een manier die doet denken aan de toepassing van laser technologie.

Het tuig was zo te zien niet van aardse oorsprong en niet door mensen vervaardigd, omdat er twee kleine zetels waren ingebouwd voor twee heel kleine piloten die heel waarschijnlijk maar 1,20 meter lang moesten geweest zijn. De cabine was echter leeg en de dode piloten werden nooit teruggevonden. Geavanceerde uitrusting, zoals controle instrumenten met knoppen en panelen werden binnenin gevonden. Vreemd genoeg werd een vreemde inscriptie in een onbekende taal in de cabine ontdekt. De tekst kon uiteindelijk ontcijferd worden en bleek oud Sanskriet of een oude Indische taal te zijn.

Later werd gespeculeerd dat het object een soort van antieke “Vimana” moest geweest zijn, die worden beschreven in oude Indische manuscripten zoals de “Vimana Shastra”.  Sergey Pavlovich KOROLYEV, later hoogleraar en beroemd Sovjet ontwerper van projectielen, werd hoofd van een “top secret” groep, die werd opgericht om het ontdekte tuig te bestuderen. In verband met deze vondst zei hij meer dan eens tot zijn collega’s : “Het oog kan het zien, maar de tanden kunnen het niet kauwen”. Klaarblijkelijk benadrukte hij  het feit dat het tuig zeer geavanceerd was en het wetenschappelijk en technologisch niveau van de USSR in 1947 ver overschreed. Noch de structuur, noch de technologie werd begrepen en bijna niets kon gekopiëerd worden.

Tijdens de jaren 50-60 en 70 werd met het onderzoek verder intensief doorgegaan en moet men er uiteindelijk toch een en ander van hebben opgestoken. Later bleek dat deze vondst en de respectievelijke studie ervan, de Sovjet technologie i.v.m. luchtprojectielen en ruimtetechnologie aanzienlijk moet hebben versneld en dan meer specifiek het ontwerpen van metaallegeringen, controlesystemen en sommige constructietechnieken. Schokkend en verbazingwekkend voor het Westen was dat, 10 jaar na de Kiëv vondst, de reeds vernoemde Korolyev in 1957 de eerste satelliet de Sputnik lanceerde en in 1961 de eerste mens de ruimte instuurde (Yuri Gagarin).

Vreemd genoeg werd dit alles verwezenlijkt door een uitgeput en geruineerd land dat zeer had geleden onder Stalin’s repressies en de tweede wereldoorlog. Ook had de Sovjetunie een aanzienlijke achterstand op de U.S.A. met betrekking tot luchtvaart, ruimte en rakettechnologie. Zodra de Sovjet wetenschappers de Lasertechnologie onder de knie hadden, werden verschillende onderdelen van het tuig losgemaakt en naar labo’s gestuurd voor een gedetailleerde analyse.

Dit verhaal werd openbaar gemaakt door een zekere V. Sukhoveev, een Kiëv resident, wiens vader (een bekend taalkundige) er toen werd bijgeroepen om de inscripties binnen in het toestel te ontcijferen. Ook later in 1962 werd S.P. Korolyev ingeschakeld om een fragment van een vermeende UFO “crash” in de provincie Orenburg (Ural) te bestuderen. 

HET REITARSKAJA OBJECT.

In 1953, hetzelfde jaar dat Stalin stierf, werd door archeologen die opgravingen deden in de Reitarskajastraat in Kiëv een vreemde vondst gedaan. Ze ontdekten op ruim 5 meter diepte een grafkelder met een massieve kist erin. In de kist zaten ongeveer vijfhonderd boeken, in het Arabisch, Grieks, Sanskriet en in Slavische talen.

In de boeken stonden tekeningen van ruimtestations, hangars voor ruimteschepen en Star Wars-achtige taferelen. Deze artefacten werden door de toenmalige Sovjetrussische geheime dienst, al na enkele uren in een gesloten voertuig afgevoerd. De archeologen werden aangemaand over deze zaak te zwijgen. De betrokkenen durfden zelfs nauwelijks hun namen noemen.

Wat men daar ontdekte wist men 40 jaar geheim te houden, tot een van hen in 1993 tegen zijn zin zijn relaas deed aan de Kiëvse krant Dzjentri. Dit was een van de beste kranten uit de post-Sovjet periode. De krant publiceerde ook veel details over het UFO onderzoek in Rusland.

HET KIËV BEELDJE.

 

Dit is een foto van een beeldje dat eveneens in de stad Kiëv werd teruggevonden en dateert van 4000 vóór Christus. Het lijkt op een vreemd uitgedost ruimtemannetje met op het eerste zicht zes vingers (duim niet zichtbaar).

Ik heb geen verdere informatie kunnen terugvinden omtrent de juiste vindplaats en wanneer en in welke omstandigheden het werd gevonden. Lezers die hierover meer gegevens kunnen verstrekken mogen altijd reageren.

 

We kunnen ons afvragen of al de technologische hoogstandjes die de mensheid nu weet te presteren wel allemaal zo nieuw zijn ? Zou het niet kunnen dat we nu aan een inhaalbeweging bezig zijn, een soort herontdekking, en dat heel oude culturen op aarde toen al een verbluffende technologische kennis hadden. We denken dan aan de oorspronkelijke Egyptische en Soemerische beschavingen of zelfs ouder. Is het mogelijk dat er in een ver verleden een buitenaardse interventie heeft plaatsgehad ?

Dit is misschien heel speculatief, maar toch moeten we hiermee rekening houden.

 

Bronnen :

Website : www.ufoevidence.org

Het boek “De Sovjet UFO Dossiers” van Paul Stonehill.

 

Bekijk ook eens mijn linkpagina met relevante links over dit en andere onderwerpen.

url :

http://cosmos.linksysteem.com 

 

CITAAT

=====

In de wetenschap gelijken wij op kinderen, die aan de oever der kennis hier en daar een steentje oprapen, terwijl de wijde oceaan van het onbekende zich voor onze ogen uitstrekt.

John Newton (1725-1807)

=====

 

HET TOENGOESKA – MYSTERIE

 TOENGOESKA GEOGRAFISCH EN GESCHIEDKUNDIG.

Vóór de oktoberrevolutie van 1917, die een einde maakte aan het Russische tsarenrijk, heette dit gebied in Oost-Siberië : Toengoeska. De naam is ontleend aan twee belangrijke rivieren die door dit gebied lopen : de Beneden-Toengoeska en de Stenige Toengoeska. Beide rivieren monden uit in de Jenisej. Vanaf het begin van de Sovjetperiode tot het jaar 2005 heette dit gebied Evenkië. Op 17 april 2005 werd met een referendum beslist dat het autonome district Evenkië samen met het district Tajmyr met de kraj Krasnojarsk zouden worden samengevoegd. Op 1 januari 2007 werd dit doorgevoerd. Het voormalige Evenkië was een enorm gebied (767.600 km²) maar had de kleinste bevolking (ongev. 18000 bewoners). Deze uitgestrekte regio is bezaaid met naaldbomen, de bovengrond is bevroren in de winter en moerassig in de zomer. Er heerst een streng klimaat en permafrost is er veel voorkomend. Permafrost betekent dat de ondergrond nooit helemaal ontdooit.

Evenkië was een van de meest afgelegen gebieden van het Russische rijk. Het werd bewoond door nomadische volken, maar later ook door oudgelovigen die in dit gebied hun toevlucht zochten na de val van de tsaar. Uiteindelijk werd in 1908 dit district het decor van de Toengoeska Event. Deze catastrofe vond plaats in het gebied rond Vanavara, een handelsnederzetting aan de oevers van de Stenige Toengoeska.

WAT GEBEURDE ER IN DE VROEGE OCHTEND VAN 30 JUNI 1908 ?

In de vroege ochtend van 30 juni 1908 worden bewoners van Noordwest-China en Mongolië opgeschrikt door een lichtgevend object dat zich met grote snelheid langs de hemel verplaatst. Het had een cylinderachtige-ovale vorm, verspreidde een zeer fel blauwwit licht met een rookpluim achter zich. Boven Rusland vliegt het object nu zo laag, dat het met bulderend geraas gepaard gaat. Volgens sommige bronnen veranderde het object dan van koers en vloog het daarna erg langzaam. Als het dan even later achter de horizon is verdwenen, stijgt er een zwarte rookwolk op, waaruit een enorme steekvlam te voorschijn komt, die gepaard gaat met een hevige hittestraling. Hierna volgt het geluid van een aantal zware explosies, waarvan de tweede de krachtigste was. Een enorme zuil van vuur en stof steeg kilometers op. Overal ter wereld werd de klap geregistreerd, die tot honderden kilometers ver te horen was. De verwoestende kracht was enorm en de nomaden in dit gebied dachten dat de wereld verging. Hieronder twee artistieke impressies van hoe dit object of vuurbal er moet hebben uitgezien.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

DE OOGGETUIGENVERSLAGEN.

Nomaden die toen in het gebied bivakkeerden getuigen als volgt :

“opeens werd het boven de heuvel, waar het bos al omgevallen was, heel erg licht, alsof er een tweede zon was verschenen – het deed pijn aan mijn ogen en moest ze zelfs bedekken. En opeens weer een zware donder. Dat was de tweede slag. Het was een zonnige ochtend, zonder wolken, onze zon scheen helder als altijd, en opeens was daar een tweede zon”

“opeens, in het noorden, spleet de lucht in tweeën, en hoog boven het bos leek de hele noordelijke hemel met vuur bedekt te zijn. Op dat moment voelde ik een grote hitte, alsof mijn hemd in brand gevlogen was, deze hitte kwam uit het noorden. Ik wilde mijn hemd uittrekken en weggooien, maar op dat moment was er een knal in de lucht, en een enorme klap was te horen. Ik werd ongeveer zeven meter weggeslingerd en verloor het bewustzijn. De klap werd gevolgd door het geluid dat leek op stenen die uit de lucht vallen, of kanongebulder. De aarde beefde en ik bedekte, liggend op de grond, mijn hoofd omdat ik bang was dat er stenen op zouden vallen.”

Nog meer getuigenissen :

” ik zat net op de veranda, toen ik een geweldige lichtflits zag, die secondenlang duurde. Deze was boven de noordwestelijke horizon te zien. Kort daarna voelde ik en mijn buurman een gigantische hitte en verscheen er een paddestoelachtige vuurbol boven de bomen. Ik voelde vreemde tintelingen en verloor kortstondig het bewustzijn. Toen ik weer bijkwam en opkeek, zag ik een gigantische wolk in de lucht en hoorde ik een daverend gerommel. Mijn rug was verbrand. De hele aarde beefde en in de grond kwamen scheuren.”

“opeens klonk korte tijd een zeer luid gekraak… het was de eerste donderslag die we hoorden. De aarde begon te trillen en te schokken, een geweldige rukwind smeet onze tsjoem (kegelvormige nomadentent) om. Toen zag ik iets vreselijks : de bomen sloegen om, de takken brandden. Het was heet, zo heet dat je bang was te verbranden. Opeens werd het op de plaats waar de bomen omgeslagen waren licht, alsof een tweede zon aan de hemel was verschenen.”  Hieronder een foto van een tsjoem of nomadentent.

De bewoners van de Vanavara nederzetting getuigden :

“het gehele noordelijke deel van de hemel werd verlicht door een vuurbal waarvan het licht sneller was dan de zon. De hittestraling was zo hevig dat we vreesden dat onze kleding vlam zou vatten. Tegelijkertijd voelden we de grond onder onze voeten trillen en schokken en hoorden we donderende geluiden als van een zeer zwaar onweer.”

Als er dan jaren later een expeditie op touw wordt gezet en de expeditieleden hierover vragen stellen aan de lokale bevolking, hebben ze hier grote bedenkingen bij. Sommigen weigeren zelfs over het gebeurde te praten en enkelen ontkennen het zelfs geheel. Er blijkt een behoorlijk taboe op te rusten en veel Evenken zien deze gebeurtenis als een straf van OGDY, hun vuurgod, die weer zal toeslaan als men het gebied binnendringt.

DE IMPACT, GEOGRAFISCH EN ATMOSFERISCH.

Geografisch.

De vernielingen op het terrein waren enorm. De explosie was zo gewelddadig dat een gebied zo groot als de stad Londen letterlijk met de grond gelijk werd gemaakt. Tot op honderden kilometers in de omtrek worden daken van huizen gerukt en mensen en dieren worden omvergeworpen. Tot zover het oog reikt zijn alle bomen omvergedrukt, allemaal liggend in één richting nl. van het inslagpunt af. Alleen in sommige laagten die redelijk beschut lagen ten opzichte van het vermeende inslagpunt, staan er nog bomen overeind. Op de grond is alles verschroeid en het is duidelijk dat dit door een hittestraling is gebeurd. De twee onderstaande foto’s werden genomen tijdens de eerste expeditie naar dit gebied.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een trein van de Trans-Siberische spoorweg  moet stoppen omdat de spoorbaan zo hevig trilt. De explosie had het equivalent van een kernbom van 10 megaton d.w.z. 500 keer de energie die vrijkwam bij de atoombom op Hiroshima. Sommige bronnen vermelden dat latere onderzoeken en berekeningen aan het licht brachten dat deze explosie een kracht van wel 40 megaton zou heben gehad, d.w.z. 2000 keer de Hiroshima bom. Zoals gewoonlijk zijn hierover de meningen verdeeld. Ter vergelijking : een meteoriet die zo’n 50.000 jaar geleden in de Amerikaanse staat Arizona neerkwam, had een kracht van “slechts” 3,5 megoton. Op de foto rechts de Winslow Arizona krater met een doorsnede van 1,6 km.

 

Het epicentrum, waarvan achteraf werd vastgesteld dat het een doorsnede had van ongev. 40 km, gaf een desolate aanblik, volledig ontvolkt van mensen, landdieren en vogels. Bewoners rond het Baikalmeer, een enorm uitgestrekt zoetwatermeer in het zuiden van Siberië ongev. zo groot als België, rapporteerden dat, weinig dagen na de gebeurtenis, de rivieren in de omgeving gezwollen waren alsof er ergens een immense dooi was ingetreden. Hier een foto van dit meer.

Volgens een lokale boer hadden rendieren, na de catastrofe, een rare ziekte opgelopen. Ze hadden gekke zweren en gezwellen gekregen en planten en gewassen waren er reusachtig gegroeid. In 1930, ruim twintig jaar na de explosie, kwam er nog steeds geen vis in de rivieren voor. De vuurbal werd ook gezien door een nomadische Mongoolse stam de Tungas geheten die toen dit gebied bevolkten. Deze stam werd het zwaards getroffen door de explosie. Zij hadden te kampen met bosbranden die weken aanhielden en ongev. 1600 km² verwoestten. Ze verloren heel wat rendieren en tenten. Het was een wonder dat er geen doden vielen.

Atmosferisch.

In de hele wereld is te merken dat er iets vreemd is gebeurd. Seismografen in verschillende steden pikken de trillingen op. Verstoringen in het aardmagnetisch veld worden waargenomen. De zons-op en ondergangen zijn opvallend fel gekleurd en de eerste nachten wordt het niet helemaal donker. De lucht vertoont lichtgroene, gele en roze tinten. Uit Europa komen berichten over “witte” nachten. In Nederland wordt op 30 juni melding gemaakt van “een golvende massa” boven de horizon. In Londen denken sommigen dat er een grote brand woedt in het noorden van de stad. In Antwerpen lijkt na zonsondergang de hemel in brand te staan. Inwoners van Londen en Parijs konden de dag na de explosie s’nachts hun krant lezen, en drie nachten achtereen werd het in Europa niet helemaal donker. Dit was vermoedelijk te wijten aan enerzijds, enorme wolken van stof die hoog in de atmosfeer terecht kwamen, en anderzijds het gevolg van radioactieve processen in de bovenlagen van de atmosfeer. De drukgolf ging vermoedelijk twee tot driemaal de aarde rond en de uitdeinende hittestraling, als gevolg van de explosie, werd honderden kilometers verder gevoeld.

De Amerikaanse organisatie “National UFO Reporting Center” afgekort NUFORC refereert in dit verband op haar website : http://www.nuforc.org/GNTungus.html naar een drietal artikels die op woensdag 1 juli, donderdag 2 juli en zaterdag 4 juli van het jaar 1908 in de Londense krant “The Times” gepubliceerd werden. Deze drie artikels zijn alleen al interessant omdat ze deze atmosferische fenomenen duidelijk illustreren.

DE KULIK EXPEDITIE.

Een voor de hand liggende verklaring voor deze geografische en atmosferische  fenomenen is er niet, met uitzondering van de seismische trillingen die toegeschreven worden aan een mogelijke aardbeving. Verder onderzoek blijft uit omdat het tsaristische Rusland van toen wel wat anders om het hoofd had dan een expeditie organiseren naar een ver en onherbergzaam gebied. Er heerste politieke onrust, een wereldoorlog dreigde en de Russische revolutie was niet ver af. Een reis naar dit desolate gebied was begin de 20e eeuw geen sinecure. De technische middelen waren beperkt en de logistiek nauwelijks of niet voorhanden. Pas in 1921, na de eerste wereldoorlog en de Russische revolutie, wordt de draad weer opgepikt en kreeg de mineraloog en meteorietenexpert Leonid Kulik de toelating van het Sowjet regime een expeditie naar dit gebied op te zetten. Kulik vermoedde, aan de hand van oude krantenberichten, dat er in 1908 in Siberië een bijzonder grote meteoor moest zijn neergekomen. Dit was ook de meest aanvaardbare hypothese en met de hulp van wetenschappers werkzaam in Evenkië, ooggetuigenverslagen en de expertise van een astronoom, wordt het vermoedelijke epicentrum of inslagpunt bepaald. Het is pas zes jaar later in 1927 dat deze expeditie echt van start gaat. Het is een zware reis, langs ravijnen, moerassen en steile berghellingen, en als Kulik dan de zone van de verwoestingen binnendringt valt het hem en zijn medewerkers op, dat zover het oog reikt alle bomen er plat liggen en dat alles er verschroeid is (zie geografische impact).  Kulik weet uiteindelijk het centrum van de explosie of “ground zero” te bereiken. Tot zijn grote verbazing staan alle bomen er nog overeind ! Alleen de geblakerde stammen staan er nog ontdaan van bladeren en takken. Van een inslagkrater of meteorietresten is in heel de omgeving geen spoor te bekennen. In de daaropvolgende jaren leidde Kulik nog enkele expedities naar het gebied, maar ook toen vond hij niets. De arme man overleed in 1942 in een Duits krijgsgevangenenkamp. Hieronder een foto van Kulik.

DE POST-KULIK PERIODE.

Dan ontstond het vermoeden, ook Kulik speelde al met deze idee, dat het object wat het ook mag geweest zijn, boven het aardoppervlak moest zijn geëxplodeerd. Latere onderzoeken en expedities door Sovjetrussische wetenschappers in het getroffen gebied en ook simulaties in laboratoria, bevestigen deze stelling. Men schat dat de explosie moet hebben plaatsgevonden op circa 8 kilometer boven het aardoppervlak. Het was pas in 1958 dat er door de toenmalige Sovjetunie weer een expeditie naar het Toengoeska gebied werd uitgezonden. Ook jonge Sovjetrussische wetenschappers ondernamen daarna nog enkele expedities maar konden geen overtuigend bewijsmateriaal vinden, zeker wat de meteorietinslag hypothese betreft. Sindsdien zijn er nog vele wetenschappers in Toengoeska geweest en na de beëindiging van de koude oorlog, kwamen ook geleerden uit het Westen er hun licht opsteken. De cruciale vragen die de vele wetenschappers bezighielden en nog steeds bezighouden zijn :

Wie of wat veroorzaakte deze gigantische explosie ? Wat voor soort energie richtte deze verwoestingen aan ? Was het kinetische, chemische of zelfs kernenergie ?

De hypothesen omtrent de oorzaak van deze catastrofe zijn legio, maar we gaan nu proberen de meest voor de hand liggende en ook een paar onwaarschijnlijke oorzaken, nader toe te lichten.

DE MOGELIJKE ASTROFYSISCHE OORZAKEN.

Een exploderende meteoriet.

Aanvankelijk was de meteoriet of asteroïde hypothese de meest voor de hand liggende. Volgens wetenschappers komt onze planeet éénmaal om de 200 tot 1000 jaar in aanraking met een rotsblok uit de ruimte. Het raadselachtige was, dat gezien de enorme omvang van de explosie, deze meteoriet een brok steen of ijzer moest geweest zijn van minstens 30 meter doorsnede. Sommige bronnen vermelden zelfs 60 en 70 meter, maar hierover zijn de meningen ook weer verdeeld. Deze stelling kwam op losse schroeven te staan omdat er nooit een impactkrater of meteorietfragmenten werden teruggevonden. Zoals reeds aangehaald hebben zowel Kulik als andere onderzoekers ooit iets op het terrein kunnen terugvinden. De idee, als zou een meteoriet in de dampkring uit elkaar zijn gespat door verhitting met atmosferische moleculen, is beslist haalbaar als er tenminste voldoende kinetische energie werd opgewekt d.w.z. een snelheid tussen de 35000 en 250000 km per uur bij het binnenkomen van de atmosfeer. En dan nog zou deze substantie niet helemaal verdampen en moet er nog een restant overblijven. Uit ooggetuigenverslagen valt echter op te maken dat het object zich iets sneller dan het geluid had voortbewogen, dus veel geringer dan bij een meteoriet. In dit geval verdampt het object niet en slaat het op de aarde te pletter, met als gevolg een enorme krater. Tot besluit kunnen we zeggen dat een meteoriet of asteroïde inslag als oorzaak van het hele gebeuren niet voor 100 % verdedigbaar is. Ter informatie hier een foto van de asteroïde Mathilde gemaakt in 1997.

Een exploderende komeet of een fragment ervan.

Kometen, in tegenstelling tot meteorieten en asteroïden, bestaan uit gruis en stof bijeengehouden door ijs van water, methaan en ammoniak. Als een komeet of een fragment ervan in de aardatmosfeer terecht komt worden de meeste bestanddelen verdampt. Dit zou verklaren waarom er op het terrein niets werd teruggevonden. Ook de staart van de komeet die bestaat uit kosmische stofdeeltjes, zou verantwoordelijk kunnen zijn voor de vreemde lichtverschijnselen in de nachten na de explosie. De Russische geoloog E. Kolesnikov heeft in turflagen die dateren uit de tijd van de explosie een grote hoeveelheid iridium gevonden, een zeldzaam metaal dat op aarde nauwelijks voorkomt, maar naar schatting in overvloed aanwezig is in de ruimte. Een computersimulatie uitgevoerd door het Sandia National Laboratory in de V.S. heeft aangetoond dat, v.b. een komeetfragment of kleine asteroïde dat in de atmosfeer ontploft, verwoestender kan zijn dan een daadwerkelijke inslag. Al deze elementen ondersteunen de komeet hypothese, die bij de meeste wetenschappers ook de beste papieren heeft, maar doorslaggevend bewijsmateriaal is dit nog altijd niet. Hier een foto van de Hale-Bopp komeet die in het jaar 1997 makkelijk zichtbaar was met het blote oog.

Innihilatie van een brok antimaterie.

Deze stelling komt op het volgende neer :

Die bewuste morgen bij Toengoeska is een brok antimaterie de atmosfeer binnengedrongen en dit had als gevolg, innihilatie, een enorme dreun en het vrijkomen van stralingsenergie. Om dit goed te begrijpen doen we een beroep op een beetje natuurkunde. Bij het ontstaan van ruimte en tijd met de “big bang” zou er evenveel materie als antimaterie geproduceerd zijn, en deze twee zouden elkaar hebben moeten vernietigen door innihilatie. De materie heeft het dan gehaald van de antimaterie en er is voldoende materie overgebleven zodat het ons bekende heelal is kunnen ontstaan. Antimaterie heeft een electrische lading die tegengesteld is aan die van materie. Elk elementair deeltje bezit een uit antimaterie bestaande partner. Wanneer materie en antimaterie met elkaar in aanraking komen, treedt er een innihilatieproces op d.w.z. dat materie en antimaterie elkaar beide vernietigen. Bij dit proces komt energie vrij dat wordt uitgestraald in de vorm van licht. Hier een afbeelding van een innihilatieproces.

Men schat dat een gram materie met een gram antimaterie, bij volledige innihilatie, een verbrandingsenergie zou opleveren van ongeveer 30.000 vaten ruwe olie. Volgens sommige natuurkundigen is antimaterie erg zeldzaam, maar volgens anderen toch niet zo uitzonderlijk en is het mogelijk dat er in ons heelal sterrenstelsels voorkomen die volledig zijn opgebouwd uit antimaterie. Deze hypothese bevat veel elementen die de Toengoeska catastrofe zouden kunnen verklaren, maar de meeste wetenschappers zijn van oordeel dat antimaterie in het ons bekende deel van het universum helemaal niet voorkomt. Ook hier bestaan dus twijfels omtrent de haalbaarheid van deze stelling.

Een mini zwart gat.

De zogenaamde stellaire gaten in het heelal onstaan bij de dood van uitzonderlijk grote sterren en hebben een massa van enkele zonnen. De omstandigheden in een zwart gat zijn zo extreem dat ze met de conventionele natuurkunde niet te beschrijven zijn. Het zwaartekrachtveld in een zwart gat is zo krachtig dat zowel materie als licht er niet aan kunnen ontsnappen. Er bestaat een theorie die stelt dat er in de ruimte ook veel kleinere zwarte gaten zouden bestaan die gevormd werden bij de geboorte van het universum (big-bang of oerknal). Als zo’n mini-zwart gat met v.b. een diameter van een tennis of golfbal in de aardatmosfeer zou terechtkomen zou dit de Toengoeska effecten hebben kunnen teweegbrengen. Er zou dan mogelijk kinetische en stralingsenergie vrijkomen, maar dit is louter speculatief. Theoretisch zou een mini-zwart gat dwars door de aarde schieten en er aan de andere kant weer uitkomen. Er is echter destijds geen enkele waarneming gedaan bij een eventueel uittredingspunt dat ergens in de Atlantische Oceaan moet gezocht worden. Dit in de veronderstelling dat zo’n mini-zwart gat het sinds de oerknal overleefd heeft. Deze oer-zwarte gaten geven straling af en men neemt aan dat ze daarbij ook stilaan hun massa verliezen. Het bestaan van deze oer-zwarte gaten of “primordial black holes” is nog steeds niet helemaal bewezen en blijft een hypothetisch gegeven. Overtuigend bewijsmateriaal voor de gebeurtenissen bij Toengoeska is dit dus ook weer niet. Hier een artistieke impressie van een zwart gat.

EEN MOGELIJKE GEOFYSISCHE OORZAAK.

Methaan of moerasgas heeft een geologische oorsprong en is ontstaan uit vergane resten van organisch materiaal. Vooral in sedimenten op de oceaanbodems en in permafrostgebieden zoals bij Toengoeska, bestaan hele grote methaanvoorraden. De Duitse astrofysicus Dr. Wolfgang Kundt is er van overtuigd dat deze ramp werd veroorzaakt door de ontsnapping van 10 miljoen ton methaangas. Naar zijn mening is deze enorme hoeveelheid gas snel vrijgekomen en ontploft. Dit methaangas dat onder het permafrost zit staat vaak onder hoge druk door de dikke ijslaag, zoals methaan op de zeebodem onder enorme waterdruk staat. In aanraking met water kan er dan methaanhydraat ontstaan. Door een kleine verstoring v.b. beweging in de grondlagen, kunnen deze gashydraten uiteenvallen in water en methaangas dat ontsnapt en makkelijk ontvlambaar is. Een lokale ontploffing van dit gas zou dan een kettingreactie hebben teweeggebracht. Iets dergelijks heeft zich ook al eens in Noorwegen voorgedaan. Zo’n 7 à 8000 jaar geleden veroorzaakte  een zeer krachtige explosie van methaangas voor de Noorse kust een enorme aardverschuiving. Dit kan gebeuren als de druk van het methaangas groter wordt dan de druk van het zeewater erboven. Dan ontstaat een explosie waarbij methaangasbellen naar het wateroppervlak stijgen. Deze hypothese zou een redelijke verklaring kunnen zijn voor het aantal explosies, de drukgolf en de daaropvolgende hittestraling, maar verklaart niet alle fenomenen die vóór de explosie en achteraf werden waargenomen. Op de foto’s een permafrostgebied in Siberië en brandend methaanhydraat.

 

MOGELIJKE EXOTISCHE OORZAKEN.

Een fotonenbundel (fotonen zijn massaloze lichtdeeltjes).

Deze hypothese gaat als volgt :

Een buitenaardse civilisatie, op hetzelfde technologische niveau als het onze of verder gevorderd, zou bezig zijn de omliggende zonnestelsels te verkennen door middel van gebundelde lichtstralen met behulp van lasertechnologie. Op de foto een artistieke voorstelling van zo’n straal.

 

Dr. Marina Popovitsj ook bijgenaamd “Lady Mig” piloot en kolonel in de toenmalige Sovjetrussische luchtmacht, en auteur van het boek “Het Sovjet Dossier UFO”, haalt deze stelling aan in een hoofdstuk over het Toengoeska fenomeen. Als de straal zeer gebundeld en energierijk zou zijn, zou in de atmosfeer voldoende energie kunnen vrijkomen om het Toengoeska effect te veroorzaken. Bij botsing tussen de fotonenstraal en de atmosfeer zou heet plasma ontstaan met als gevolg de vorming van een enorme bolbliksem (200 à 300 meter). Bij de explosie ervan zou dan energie vrijkomen die overeenkomt met de gigantische explosieve kracht van het Toengoeska gebeuren. Dit scenario lijkt misschien iets te ver gegrepen maar is toch niet geheel onmogelijk. Men veronderstelt dat van de 100 vaste sterren die zich het dichts bij onze zon bevinden er 43 over planeten beschikken, waarop vormen van leven zouden kunnen bestaan vergelijkbaar met dat op onze planeet.

De dodende Tesla straal.

Deze hypothese is eigenlijk al te gek en heeft te maken met een vermeend experiment van de Amerikaans-Servische uitvinder en natuurkundige Nikola Tesla. Tesla experimenteerde vooral met electriciteit en het draadloos overbrengen van energie. Er gaat nu een verhaal dat hij werkte aan een “dodende straal” die op grote afstand objecten kon doen vernietigen. Om deze experimenten uitvoerbaar te maken had hij zelfs een labo met toren laten bouwen op Long Island (New York) genaamd Wardenclyffe. Bij de uitvoering van zijn experiment zou hij de straal op een gebied nabij de Noordpool gericht hebben. Dit mislukte echter en in plaats van het pakijs in de Noordelijke IJszee, trof hij het gebied bij Toengoeska in Siberië. Alhoewel N. Tesla een briljant uitvinder was en veel heeft verwezenlijkt, moeten we ook deze hypothese met een flinke korrel zout nemen. Op foto N. Tesla met de Wardenclyffe toren.

 

De UFO hypothese.

UFO betekent in het Engels “unidentified flying object” of “niet geïdentificeerd vliegend object” in het Nederlands. Een niet geïdentificeerd ruimtetuig van waar ook afkomstig en aangedreven door een nucleaire motor of motoren, geraakt in moeilijkheden, stort neer en explodeert in het Toengoeska gebied. Dit is in essentie het verhaal achter deze hypothese. Hier een artistieke impressie van zo’n ruimtetuig.

Een exploderend buitenaards ruimtetuig lijkt op zich een krankzinnig idee, dat recht uit een science-fiction verhaal komt. Maar dat was het ook ! In januari 1946 publiceerde de Sovjetrussische auteur A. Kasantsev een op science-fiction gebaseerd kortverhaal “De Explosie” genaamd, waarin hij een buitenaards ruimtetuig aangedreven door nucleaire motoren, laat neerstorten in de Taïga van Siberië.  Kasantsev’s verhaal zeilde echter de wetenschap binnen omwille van het feit dat twee Sovjet natuurkundigen Aleksej Zolotov en Feliks Zigel, deze ruimteschip “crash” in alle ernst overnamen, als mogelijke oorzaak van het Toengoeska gebeuren. Zolotov en Zigel waren zeker niet de eerste de besten. A. Zolotov was een Sovjet geofysicus en werd later hoogleraar gespecialiseerd in explosies en een authoriteit op het gebied van het Toengoeska onderzoek. Hieronder een foto van Zolotov.

Dr. Feliks Zigel werd professor in de wis- en sterrenkunde en docent aan het Moskouse Luchtvaartinstituut. Hij wordt ook de vader van de Russische Ufologie genoemd. Hieronder een foto van Zigel (niet erg scherp).

Uiteraard werd deze benadering in het wetenschappelijk milieu niet gunstig onthaald en zelfs weggelachen. De voorstanders van het ruimteschip scenario gingen ervan uit dat het bewuste ruimtetuig in het luchtruim is ontploft en een kernreactie heeft veroorzaakt. Deze twee wetenschappers en zeker Feliks Zigel wilden vooral het nucleaire aspect van heel het gebeuren benadrukken.

Ten einde het beëindigen van de oorlog in de Pacific te bespoedigen, hadden de Amerikanen in augustus 1945 op de Japanse steden Hiroshima en Nagasaki een atoombom laten exploderen. Opmerkelijk was dat bepaalde verschijnselen die optraden bij deze kernexplosies, o.a. het verblindende licht, de sterke hittestraling en de enorme kracht, sterk overeenkwamen met die van de Toengoeska explosie. Luchtfoto’s genomen na de tweede wereldoorlog van enerzijds het Toengoeska gebied en anderzijds dat van Hiroshima en Nagasaki, vertoonden een verbluffende gelijkenis. Ook de versnelde plantengroei in het gebied, de vreemde aandoeningen bij sommige dieren en de verstoring van het aardmagnetisch veld zouden op  een kernexplosie kunnen wijzen.

Dr.M. Popovitsj vermeldt in haar boek “Het Sovjet Dossier UFO” dat aanvankelijk noch in de bodem noch in het hout van de afgestorven bomen een verhoogde radioactiviteit werd geconstateerd. Dit werd tegengesproken door een groep Sovjetrussische wetenschappers onder leiding van de reeds vernoemde geofysicus A. Zolotov die zich concentreerden op bomen die de catastrofe hadden overleefd. In de jaarringen van na 1908 werd een duidelijke toename van radioactieve isotopen vastgesteld. Ook de auteurs van het boek “Challenge to Science”  Jacques en Janine Vallee, vermelden dat twee Amerikaanse wetenschappers Libby en Cowan dezelfde ontdekking hebben gedaan bij het analyseren van oude bomen nabij de stad Tucson in de staat Arizona.

Zowel het atoom als de kernsplitsing waren in 1908 nog niet ontdekt en een natuurlijk proces dat op de aarde kernsplitsing veroorzaakt is tot nu toe onbekend. Dit pleit in het voordeel van deze stelling. Ook werden er op twee locaties in Rusland merkwaardige vondsten gedaan. In 1976 vonden arbeiders aan de oever van de rivier Vjatka (een zijrivier van de Kama in N.O. Europees Rusland) een glimmend brok metaal, de grootte van een vuist. Na nauwgezet precisieonderzoek door verschillende wetenschappelijke instituten in de toenmalige Sovjetunie, bleek dit stuk een legering te zijn van zeven zeldzame aardmetalen. Volgens experten komt in de natuur nooit een dergelijke combinatie voor en is men er nog steeds niet uit hoe dit fragment vervaardigd werd en waar het vandaan kwam. De tot nu toe laatste expeditie op 24 juli 2008 geleid door Yuri Labvin, hoofd van de  ”Siberian Public State Foundation”, hebben een groot metaalachtig blok gevonden met een gewicht van ongev. 50 kg. Dit meldde de Russische krant Pravda. Een voorlopige analyse in een labo in Krasnoyarsk heeft aangetoond dat het object is samengesteld uit ijzer en een nog onbekend materiaal. Tot hier toe is geen verdere informatie voorhanden.

Deze UFO hypothese, hoewel zeer controversieel, moeten we toch een kans geven en er zeker niet te lichtzinnig aan voorbijgaan.

De Amerikaan wijlen Carl Sagan (zie foto hierboven), toch een gereputeerd astronoom, haalt in zijn boek “Cosmos” eveneens het Toengoeska mysterie aan en oppert de mogelijkheid (en ik citeer) : dat een ruimtevaartuig van de een of andere, onwaarschijnlijk vergevorderde civilisatie, pech heeft gekregen en is neergestort in een afgelegen gebied van een onbekende planeet (einde citaat). Men moet zich realiseren dat niet geïdentificeerde objecten al heel lang in ons luchtruim worden waargenomen, zelfs vóór de moderne UFO periode die een aanvang nam in 1947 met de waarneming van Kenneth Arnold en de beruchte Roswell affaire. (meer informatie hierover kan men op mijn linkpagina terugvinden, zie onderaan dit artikel). De Franse astronoom en befaamd UFO onderzoeker Jacques Vallee vermeldt in zijn boek “Anatomy of a Phenomenon” dat in de periode 1900 tot en met 1946, niet minder dan 107 waarnemingen werden gedaan van niet geïdentificeerde objecten in het luchtruim, op de oceanen en op de grond. Dit zijn dan  de gerapporteerde gevallen die in de pers verschenen. Men mag aannemen dat in werklijkheid het aantal waarnemingen veel hoger ligt.

Specifiek voor het jaar 1908, dus het jaar van de Toengoeska Event, werden er waarnemingen gedaan van vreemde lichten en objecten in de buurt van Seattle, Bridgewater en Tacoma in de Verenigde Staten. Ook op verschillende locaties in Denemarken werden er in dat jaar een aantal ongewone objecten en luchtverschijnselen gerapporteerd. Aldus het relaas van auteur en randwetenschapper Theo Paijmans in zijn boek “Kosmisch Netwerk”. Alhoewel de UFO hypothese nog steeds een behoorlijk aantal aanhangers heeft in de het huidige Rusland en er een stevige pro-argumentatie voorhanden is, moeten we toch conluderen dat voorlopig nog onvoldoende bewijsmateriaal beschikbaar is en dat verder onderzoek zich opdringt.

BESLUIT.

Deze catastrofe toont duidelijk aan dat onze planeet niet zo veilig is als we op het eerste zicht denken, en we moeten ervan uitgaan dat een gelijkaardig fenomeen zich in de toekomst opnieuw kan voordoen. De Toengoeska Event vond plaats in een zeer uitgestrekt en afgelegen gebied van onze planeet, maar als dit elders zou gebeuren v.b. in een dichtbevolkt gebied, zijn de gevolgen niet te overzien en kunnen er duizenden tot een paar miljoen slachtoffers vallen. Hoopgevend is echter dat de technologie niet stilstaat en dat het mogelijk moet zijn dat we in de toekomst dergelijke fenomenen, althans van astrofysische en geofysische origine, tijdig zullen kunnen detecteren.

We kunnen stellen dat ruim een eeuw na deze gebeurtenis er nog steeds geen helder omlijnde oplossing is gevonden voor dit mysterie. Verder onderzoek zal ofwel de definitieve oplossing brengen of mogelijk nog meer vragen oproepen.

Tot slot een interessante YouTube video opname van een vijftal minuten met originele beelden van de eerste expedities met commentaren van enkele vooraanstaande wetenschappers.

 

 

Bronnen :

Literatuur : reeds vermeld in artikel.

Websites :

http://www.xs4all.nl - http://www.hetgebeurthier.nl  – http://home.hetnet.nl – http://www.loraco.nl – http://space.nieuwslog.nl – http://frontpage.fok.nl

http://www.spacepage.be – http://www.kanaal-13.nl .

De internet encyclopedie wikipedia.

Bekijk ook eens mijn linkpagina met relevante links over dit en andere onderwerpen.

url :

http://cosmos.linksysteem.com

 

CITAAT

=====

Er zijn slechts twee manieren om je leven te leven : doen alsof niets een wonder is, en doen alsof alles een wonder is.

Ik geloof in de laatste manier.

Albert Einstein (natuurkundige 1879-1955)

=====

 

 

 

 

 

Een mooie opname van de Siberische Taïga.

 

 

 

 

HET STERRENBEELD-AQUARIUS

Mijn eigen sterrenbeeld is Aquarius. Daarom is het mijn bedoeling deze constellatie even in de kijker te plaatsen. Naar mijn mening is dit zowel voor de lezers van dit blog, als voor alle andere Watermannen interessant en leerrijk.

Ter informatie enkele beroemde Watermannen :

Geboren    21/01                                 Placido Domingo (operazanger)

      “        27/01                                   Amadeus Mozart (componist)

      ”        29/01                                   Oprah Winfrey (TV star)

      “        31/01                                    Koningin Beatrix der Nederlanden

      “        01/02                                   Clark Gable (filmacteur)

      ”        01/02                                   Boris Jeltsin (voormalig Russisch

                                                             president)

      ”        01/02                                   Stéphanie van Monaco

      “        08/02                                   James Dean (filmacteur)

      “        11/02                                    Thomas Edison (uitvinder)

      “        18/02                                    Yoko Ono Lennon (weduwe van John

                                                             Lennon)

DE ASTRONOMIE ALS WETENSCHAP.

In het algemeen wordt het formuleren van astronomische wetmatigheden als eerste toegeschreven aan de Grieken met o.a. Pythagoras (600 voor Christus) en Plato, Aristoteles en Ptolemeus (200 na Christus). Ook de oude Egyptenaren lieten in verschillende opzichten duidelijk blijken dat ze al kennis hadden van astronomische fenomenen. Deze kennis werd pas verder uitgewerkt met de komst van de moderne astronomie die begon in de Renaissance.

Dit is de tijd van Copernicus en Galilei. Deze twee individuen wil ik wel eventjes in de picture plaatsen.

Nicolaas Copernicus (1473-1543)

Bekend door zijn heliocentrische theorie, die stelt dat de zon in het midden van het zonnestelsel staat en dat de planeten eromheen draaien.

Galileo Galilei (1564-1642)

Staat bekend als de pionier van de telescoop. Hij heeft de telescoop niet zelf uitgevonden maar het instrument werd door hem verbeterd en voor het eerst gebruikt voor astronomische waarnemingen.

AQUARIUS ASTRONOMISCH.

Waterman is een oeroud, maar interessant en uitzonderlijk sterrenbeeld, zowel astronomisch (met N) als astrologisch (met L). Deze constellatie is niet zo makkelijk waarneembaar en alleen zichtbaar in de later zomer en de vroege herfst. Om je een idee te geven van de vorm en samenstelling kun je dit sterrenkaartje even bekijken :

Aquarius heeft twee aangrenzende sterrenbeelden zoals de Walvis(Cetus) en de Vissen(Pisces) en wordt daarom vaak geassocieerd met de zee en met water. Er is nog een andere reden, maar daar hebben we het later over. Wat de Aquarius constellatie betreft zal ik me beperken tot de belangrijkste en mooiste objecten.

De sterren Alpha Aquarii ook Sadal Melik genaamd en Beta Aquarii ook Sadal Suud genaamd hebben beiden vrijwel dezelfde kenmerken. Ze hebben beiden ongeveer dezelfde magnitude of helderheid, het zijn allebei gele reuzen en bevinden zich allebei op ongeveer 1000 lichtjaar van onze planeet. Een lichtjaar is de afstand die het licht aflegt in één jaar aan een snelheid van 300.000 km per seconde.

Wat zijn gele reuzen ?

Dit heeft met de temperatuur van de ster te maken. “Koude” sterren zijn rood van kleur, iets warmere geel-wit en hete sterren blauw. Deze twee gele reuzen hebben een oppervlaktetemperatuur van ongeveer 6000 graden Celcius en zijn ongeveer 100 maal zo groot als onze zon. Naast deze twee gele reuzen bevindt er zich in Aquarius nog een merkwaardige ster nl. Gamma Aquarii of ook Sadalachbia genaamd. Terwijl de gele reuzen een relatieve helderheid hebben, is Sadalachbia een gewone ster en qua helderheid nogal wazig. Deze drie sterren worden in de mythologie beschouwd als “gelukssterren”. Maar daarover later meer.

Wat is er nog speciaal aan Aquarius ?

Zeta Aquarii-1 en 2 vormen samen een dubbelster van twee identieke witte sterren, hebben een iets grotere magnitude dan de voorgaande sterren en cirkelen om de 856 jaar rond elkaar. Sommige dubbelsterren staan zo dicht bij elkaar aan het firmament, dat ze zelfs met de krachtigste telescopen niet afzonderlijk kunnen worden waargenomen.

Op de foto ziet u een voorbeeld van zo’n dubbelster.

Nog een opvallend object in Aquarius is de R- Aquarii. Dit is een veranderlijke ster waarvan de helderheid aan variaties onderhevig is. Die variaties in helderheid worden veroorzaakt doordat dit een erg nauwe dubbelster is met heel verschillende temperaturen. Een grote koele ster begeleid door een hete dwerg. Dit verschil in magnitude wordt veroorzaakt als de kleine begeleider voorlangs de hoofdster trekt. Op de foto ziet u een voorbeeld van zo’n veranderlijke ster.

De constellatie Aquarius bezit eveneens een drietal, hetgeen men in het Engels noemt, “deep sky” objecten. Dit zijn spectaculaire opeenhopingen van honderdduizenden tot miljoenen sterren. De belangrijkste en de makkelijkst waarneembare van deze drie is de M2. Een bolvormige sterrenhoop die zich op circa 50.000 lichtjaar van ons bevindt en al makkelijk waarneembaar is met een verrekijker. Ter informatie een foto van deze M2, een compacte en heldere bolhoop.

In Aquarius vinden we ook twee van de mooiste objecten in het universum. Dit zijn twee planetaire nevels nl. de HELIX nevel en de SATURNUS nevel. Deze nevels zijn erg kleurrijk, ogen spectaculair en zijn zeker de moeite waard om even apart in de kijker te plaatsen. Planetaire nevels ontstaan doordat zeer oude sterren op het eind van hun leven exploderen, waardoor hun mantels verpulverd worden. Dit vormt een ring of wolk rond de overblijfselen van de centrale ster, die dan nog een tijd kan doorgaan met kernfusie. Kernfusie is het samensmelten van waterstofkernen.

De Helixnevel. (gezien door de Hubble Space Telescope)

Deze nevel is onregelmatig gevormd, ringvormig en dankt zijn naam aan het feit dat hij eruitziet alsof je bovenop een schroefdraad (helix) kijkt. “Het oog van God” zoals hij ook nog erg vaak genoemd wordt, lijkt me een meer toepasselijke benaming. Dit object  is circa 650 lichtjaar van ons verwijderd en is de meest nabije planetaire nevel die bekend is. Deze nevel bestaat uit een dunne, naar buiten bewegende schil van hete waterstof. Dit soort nevels hebben in het algemeen een diameter van enkele lichtjaren. De centrale ster heeft een hoge oppervlaktetemperatuur, maar straalt tot 10.000 maal minder licht uit dan de zon.

De Saturnusnevel. (gezien door de grote telescopen van de ESO in Chili)

Deze nevel heeft eveneens een onregelmatige vorm, is schijnbaar een beetje kleiner dan de Helixnevel en lijkt op de planeet Saturnus wat de vorm betreft. Vandaar de benaming Saturnusnevel. De centrale ster is een blauwe dwerg en dit object is ongeveer 3.900 lichtjaar van ons verwijderd.

Over 5 miljard jaar ondergaat onze zon hetzelfde lot en kan ons zonnestelsel er vanuit de verte er net zo of ongeveer zo uitzien. Plotseling zal de zonnekern ineenkrimpen en zet de zonneatmosfeer uit tot een etherische rode wolk, die de dichtsbijgelegen planeten Mercurius, Venus en Aarde verzwelgt. De naakte heliumrijke kern van de zon wordt dan zichtbaar als een zwakke dwerg van grote dichtheid.

Op deze afbeelding ziet u de positie van onze Aarde in de melkweg. Tot daar het astronomische aspect van de constellatie Aquarius.

AQUARIUS ASTROLOGISCH.

 

In vroeger tijden was er geen duidelijk onderscheid tussen astrologie en astronomie. Men noteerde de bewegingen van sterren en planeten om er historische gebeurtenissen of het lot van de mensen mee te voorspellen. Ik heb ergens op het internet een goede en zinvolle beschrijving gevonden van wat de astrologie eigenlijk inhoudt : het begrijpen van de invloeden van de kosmos op de ontwikkeling van het menselijk bewustzijn.

In het astronomische gedeelte heb ik reeds aangetoond dat Aquarius met water en zee te maken heeft. Om de associatie van Aquarius met het element water verder toe te lichten, dienen we de mythologie van de oude culturen even onder de loupe te nemen. Ter info : Mythologie is een verzameling van mythen, legenden en folklore van specifieke volkeren.

De Grieken.

In de Griekse mythologie had Aquarius een andere naam nl. Ganymedes. Ganymedes was de drager van de wijnkelken van de Goden. Hij mocht niet met de wijn knoeien en er op toezien dat de Goden genoeg te drinken hadden.

De Babyloniërs.

Bij de Babyloniërs had Aquarius de functie van waterdrager. Zij noemden dit sterrenbeeld  ” de zee ” en Aquarius was de leider.

De Egyptenaren.

Zij dachten dat dit sterrenbeeld verantwoordelijk was voor de jaarlijkse overstromingen van de Nijl. In juni begon het water in de Nijl altijd te stijgen. Aquarius stond in die tijd in de maand juni in het Zenit (het hoogste punt van de sterrenhemel) vandaar de associatie met water. Ook meenden zij dat deze overstromingen werden veroorzaakt doordat de Waterman ergens stroomopwaarts zijn kruik in de Nijl ledigde.

De drie sterren in Aquarius die ik reeds eerder vermeldde nl. Sadal Melik, Sadalsuud en Sadalachbia de zogenaamde “gelukssterren”, worden respectievelijk ook “de gelukkige van de koning” – “de gelukkigste onder de gelukkigen” en “de geluksster van de verboden dingen” genoemd.

Waarom zoveel geluk in Aquarius ?

Op het moment dat de zon in Aquarius kwam in het begin dan de lente begon ook het regen/waterseizoen. Dit water was zeer belangrijk voor de groei van de gewassen en voor een goede oogst.

HET AQUARIUS TIJDPERK.

Een belangrijk gegeven dat ook met Waterman geassocieerd wordt is het nu reeds legendarische AQUARIUS TIJDPERK.

Wat moeten we ons hier nu bij voorstellen ?

Het Aquarius tijdperk is een periode gebaseerd op de stand van de sterren ten opzichte van de aarde en zon. De sterrenhemel is ingedeeld in 12 dierenriemtekens die ieder een bepaalde invloed op de aarde en haar bewoners zouden hebben. De aarde doorloopt ieder jaar door haar rondgang rond de zon al deze 12 dierenriemtekens. Op haar beurt loopt de zon zelf in 26.000 jaar een baan waarbij zij ook deze dierenriemtekens doorloopt in omgekeerde volgorde. Onderaan een voorstelling hiervan.

Wij zitten nu in een periode waarbij de zon stilaan overgaat van het  dierenriemteken Vissen (Pisces) in het Aquarius of Waterman teken met als eindpunt het jaar 2012. Vanaf het jaar 2012 gaat er dan een nieuwe fase in waarin VREDE en HARMONIE centraal zouden staan. Ook de bijbel geeft in grote lijnen dezelfde gedachte weer en spreekt over een nieuw tijdperk dat voor de deur staat, een tijdperk van LIEFDE en VREDE.

Ook in de Maya cultuur wordt het jaar 2012 beschouwd als een sleuteljaar. De Maya kalender of tijdsrekening stopt in 2012. Volgens de overleveringen zou de aarde dan een andere fase ingaan en zal alles wat wij nu als normaal beschouwen, veranderen. Ook diverse andere culturen en beschavingen maken hiervan melding en over één ding zijn ze het eens : in 2012 eindigt de huidige cyclus van de aarde.

Wat er ook moge gebeuren, laten we hopen dat er voor de mensheid dan een periode aanbreekt van bezinning en er definitief een einde komt aan alle agressie en de intermenselijke verhoudingen en moraliteit een nieuwe kans krijgen.

 

 

When the Moon is in the Seventh House, an Jupiter aligns with Mars

Then peace shall guide the planets, and love will steer the stars

This is the dawning of the Age of Aquarius…

 

 

Bekijk ook eens mijn  linkpagina met relevante links over dit en andere onderwerpen.

url :

http://cosmos.linksysteem.com